2104 resultaten.
Voor vlinders en wolven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
465 In de vroege, druilerige ochtendregen
begon ik aan een korte brief
voor een vreemde in de verte.
Ik schreef hoe trots ik was
op mijn creaties,
en over mijn geloof in de liefde.
Ik schreef hoe ik verlangde
naar een nieuwe toekomst
voor vlinders en wolven.
In de verte klonk nog de echo
van dierenstemmen uit de nacht.…
rijbewijs
hartenkreet
2.9 met 32 stemmen
5.699 blik op oneindig
handen om het stuur
turen in de verte
120 kilometer per uur
zweet staat in mijn handen
voor 't eerst alleen
zonder janet of peter
ik moet er echt doorheen
ga het nu zelf klaren
rijden zonder commentaar
met mijn rijbewijs op zak
heb het eindelijk voor elkaar…
ik lief jou
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
927 stratenlang
deint zich verlangen
nooit eindigend
voor mij uit
ik lief jou
van binnen naar buiten
kan nooit meer vergeten
vervulling verloren in verten
van horizonten verkort
jou nabijheid tot niets
zon!
secondelang herinner ik mij
warmte van een huid
zij versmelt met mij
een deur opent zich
en ik ben in ’t wij.…
rêverie
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
527 het heuvelland
in eindeloze glooiing
strekt zich
tot de einder uit
links de ranken
waaraan de druiven hangen
voor de wijn
die de avond van de landheer
zal verluchten
rechts het graan
voor het bier
van de knecht
die zwaarder vocht
behoeft
en middenin
de witte schimmel
in de weide
dromend
naar de verten
hendrik…
Avond aan een bergmeer
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
828 In een onzichtbare verte
bedekken zware wolken
als oogleden de bloeddoorlopen zon.
Sterrenloze duisternis
verbrandt het licht
en alle vogels zwijgen.…
Bron
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
679 ´s-Avonds,
wanneer je in de verte staart
lijken ze op diepe bronnen
waaruit op mysterieuze wijze
de nacht
over akkers, wouden en steden vloeit,
de aarde bedekkend
met een zee van duisternis.
Zó donker zijn je ogen,
mijn licht.…
Pico de los Reales
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
857 In de verte
zingen de golven
van de Middellandse Zee
een turquoise hymne
voor de ongekroonde koning
van de Costa del Sol.…
Bleeknevel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
809 hoe lang is de remweg
als de eindstreep zich
steeds wil onttrekken
aan het zicht
hoe gok je een afstand
zonder die roze bril
die verten vol vragen
zo mooi kan verzachten
hoe vaag is angst
als het verspreid wordt
door de voelsprieten
van onzekerheid
misschien zal het nog kleuren
maar nooit, nee nooit scherper
dan een donzen vermoeden…
Bleeknevel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
835 hoe lang is de remweg
als de eindstreep zich
steeds wil onttrekken
aan het zicht
hoe gok je een afstand
zonder die roze bril
die verten vol vragen
zo mooi kan verzachten
hoe vaag is angst
als het verspreid wordt
door de voelsprieten
van onzekerheid
misschien zal het nog kleuren
maar nooit, nee nooit roder
dan reeds gevloeid bloed…
Kom dan lief
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
598 tegen de horizon
tekent zich zichtbaar
een wolkenbloem
kraaien krassen niet
fluiten ritmisch
een verstaanbaar lied
in de verte klinkt
sluimerend door het grijs
een draagbare lach
kom dan lief…
de wind keert zuidwaarts
harten kleuren samen rozenrood
ze kloppen liefde door de dag…
Wie is er?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
621 Wie is er die me zoekt
mij uit de verte roept?
Maar ik zit verscholen
in mijn schuilplaats vol
van verborgen woorden.
Waar herinneringen
van het verleden nog
steeds in voortleven.
Toch komt het heden
dichter naar mij toe.
Het raakt me aan, trekt
me uit mijn schuilplaats.…
vreemd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
551 gronden te diep
onmogelijk te peilen
en als ik dan sliep
droomde ik bijwijlen
de donkere diepten naar boven
in angst en in zweet kwam ik dan bij
verwonderd, 't is niet te geloven
hoe wijds is mijn ziel
hoe stroomt haar getij
de verre verten
maar ook dichterbij
de sluimerende kusten
te diep zijn de gronden
van het onderbewuste…
Barre tijden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
453 pasgeboren droogte ontdoet
bladeren van bomen
en woorden van betekenis
ontleedt zich in ongerasterde atomen
ontdoet zich van geboorte
tot op onverbloemd geraamte
kanalen ontsluizen zich tot
verten zonder horizon
zodat ik doorzichtig kan zien
als kaalheid van doorwinterde wouden
die zonder aanzien of omhaal
al het onzichtbare verjaagt…
Knoestige kop
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
433 Het leven is
Door je heen
Getrokken, je
Aangezicht verweerd -
Doorleefde ogen
Staren in een
Verte die misschien
Nooit komen zal
Handen kromme knuisten
Die de tijd proberen
Vast te houden
Knoestige kop
Die Van Gogh
Ten diepste zou
Hebben beroerd -
Mijn vader ben je,
Blijf je tot ik
Niet meer leven zal…
stilleven
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
699 lange tijd staat hij nog
- voorhoofd tegen kille ruit-
door het raam te staren
in de nacht
de regen versluiert
het desolate schijnsel
van de lichten
langs de snelweg
in de verte.
de kamer is gevuld
met leegte.
de tijd is rijp
weet hij
en op tafel
wacht het touw
reeds geknoopt
voor de strop.…
Blaadjes op de rails
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
506 Gewend aan het rumoer
Van alle dag, dat het
Vrije denken zo vaak
Overstemt en me ongewild
Meeneemt naar onbestemde
Verten waar ik helemaal
Niet wil zijn,
Is daar opeens
Een zacht geknisper
Van blaadjes die hun
verhaal vertellen
Met een kracht
Die in al zijn teerheid
Deze trein, en
het hele spoornet,
Welhaast tot stilstand…
liefste
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
609 ik hou van je
van je ogen en je mond
die altijd lacht en je stem
en je borsten hou ik van
van al die verte hier gekomen
over ondenkbare streken, woestijnen
en bergen en tenslotte hier in mijn armen
wat een beetje gek is
dat ik van je hou en jij van mij
hou ik van je en vandaag
eindelijk je stem over de telefoon
ik mis je zei…
Daar, maar waar
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 niet zomaar wil ik gaan
fluistert mijn stem
met zachte lippen
zojuist keek ik naar jou
deze keer
een donkere maan
ook geen andere lichte stippen
altijd kijk ik omhoog
tijdens de laatste ronde,
al eeuwen lang
maar zal nooit de verte begrijpen
zelfs niet bij monde
van enig psalmgezang…
Costa del Sol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 In de verte ogen
de ontbolsterde heuvels.
Verkreukt ontvouwen zij zich
om evenmin de honger te stillen.…
uit het zicht zwaaien
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
388 op een bed van ruwe stenen
hoor ik de dreunende zee
op de zandkust slaan
ik heb geen weet van de nacht
als wolken vol verlangen
tijdloos naar de verte scheren
het is om dit verlangen
om dit moment van geluk
dat ik mij geworteld voel
moge de zee zich stilhouden
als is het maar voor even
ik zwaai mijn handen uit het zicht…
blinde muur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 misschien een foto van de vader
nergens is verte
buiten spelen kinderen bal op dak…
zinsnede
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
492 er deed zich een voorval voor
bijgestaan door een gedachte
ergens halverwege de verte en
gedurende het kijken
het aandachtspunt was
een omcirkeling op de kaart
weliswaar geen gesneden koek
maar toch omvangrijk helder
en torenhoog, dit was zonder
twijfel te danken aan
een geheugen zo elektronisch
dat het werkelijkheid leek
herhaling…
thuisreis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 woorden aan
hun begin nog
naakt geprevel
naamloos in een
wankele nacht
de maan beeft
en luistert
de dwalende
wind houdt
zijn adem in
woorden horen
de verte zoeken
het houvast
zweven als
witte vogels in
het vroege
ochtendlicht
naar de taal
waar ze
willen wonen…
Onmachtige liefdeszaken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
616 De vijand heeft zich beeldschoon ingebeeld
hoe het is om bevriend te zijn
met de schone nimfen van de nacht
En jij daar in die verte in diep duisteren
weet dat ik niet meer naar je zal luisteren
zolang je me bedelt om geld dat verzacht
voor liefdeszaken moet het leven zuiver zijn
de mens in zijn grootheid is dikwijls klein
dan knaagt er…
binnenzucht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
495 het getij van de ziel
is weerbarstig als een maandag
dan melden zich meer
sterren dan zandkorrels
zodra verte en veraf
breedgedragen ruimte krijgen
in stilstand bij vroegtijdig verlaten
-alvorens dagen zijn geteld
van buiten te leren, lotvaardig
ter volmaak
en weer binnenwaarts
naar oneindig wederkeren…
Eenzame vrede
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
490 Uit het roze liefdesboek
dat je mij gister stuurde
vallen letters in de zee
het is een woeste zee
van weinig woorden
en alle golven zeggen:
nee
stilte als oneindige verte
heft de horizon op
in eenzame vrede adem ik
door in mijn hoofd te zwijgen
over jouw prachtige gemoed.…
Delfse Vermeer, ziende naar Delft zoals hij het zal schilderen
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.661 Wij zien van de overzij
Het voegschrift in haar muren,
Haar koele kleurglazuren,
Haar verte en haar nabij.
Hoe overtreft haar glans
Haar spiegelschijn in 't water! -
Straalt zo de Godsstad later
Tot schijn mijn stad van thans?"…
Mijn liefde voor jou
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.573 Als een trein die wegrijdt in de verte
Naar de ondergaande zon
Steeds verder uit het zicht
Totdat je niets meer ziet
Verblind door het zonlicht waar je tegenin stond te kijken
Mijn liefde voor jou gaat net zo diep
Met het verschil dat ik je daarna weer terug zie komen
Het formaat van een trein…
piekt als hij thermiekt
netgedicht
3.2 met 33 stemmen
2.013 de lucht draagt
als ik vlieg
de verte vraagt
bestemming
van mijn vlucht
de wind vertraagt
in koude vlagen
het glijden
piekt als
hij thermiekt
mijn schaduw
streelt de aarde
speelt licht en
donker uit als ik
mijn vleugels sluit
ik wil ontsnappen
verder gaan
voordat de sporen
van mijn stappen
zijn vergaan…
Binnenskamers
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.266 waar
vindt zij
de waarheid
in gedachten
die enkel
haar geheimen
omvatten
beklemmend
het gevoel
van willen weten
maar niet
vinden
plaatsen
waar niemand
ooit
haar paden
heeft betreden
een stille stem
van binnen
ogen
in de verte
van haar reiken
de waarheid
veilig opgeborgen
aan de oever
van haar
hart…