27292 resultaten.
Er fluisteren tranen in de wind
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.633 blij met iets kleins
veelal een glimlach
wat ik jou zou willen geven
is een retourtje Marcia
een reisje naar de hemel
en dan weer terug
naar jouw jongens
en de mensen die
zoveel van jou houden
we kunnen je niet missen meis
er fluisteren
tranen in de wind…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 De verre wind, die over de aarde ruist,
Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren
Die van geen zwijgen weten of bedaren,
Daar ene ziel, begerend, in hen huist,-
Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist,
Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen,
De vlakten ver, verschieten te overstaren
Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
KLEINE TIJD
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
622 af
naar een geheime blanke zee
waarboven een reine wolk glimt
die door geen wind wordt beroerd
geduldig wakend wacht
om tenslotte nauwlettend
maar vrijdenkend en liefdevol
te oordelen over ieders leven.…
Vergulde wijsheid
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
570 te slaken, arrogantie straalt uit
z'n virtuele vrijheid en blikken
veren en de kop, weerschijn van
het aardse kunnen hem niet deren,
als de tijd zich in tegenwind zal
keren, z'n kam een tegendraadse
richting kiest, dan ontstaat pas
ware wijsheid, in zijn positie
boven iedereen die naar hem wijzen.…
Evenwicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
503 Hoge winden, zuiver mij van sexbeluste vrouwen,
laat mijn ziel in vrijheid blijven, eindeloos,
als een adelaar in vreedzame eenzaamheid,
wat zal ik nog op vuile moerasgrond bouwen,
voor het aardse leven ben ik vast te broos,
liever zweef ik daarboven, van chaos bevrijd!…
Verheven nachtrust
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
817 Niet als een fata morgana,
een wind die waait en verdwijnt, de tijd
verplaatst, maar verandert nooit vereeuwiging.
Goden of geen goden, zie ons verlangen
naar eenwording in geest en lichaam,
al lijkt versmelting onvolmaakt, bemerk
de edelste vrucht op aarde.…
Alles spreekt voor zich
gedicht
4.0 met 93 stemmen
13.197 en de wind zegt mij
ga over dit pad
luister hoe het veld zingt
voel de boom
en zie, ze wuift met een blad
zelfs gestorven hout, ginds,
kent de mooiste droom
ook als gij de vlonders betreedt
die in kunstige lijnen
u boven de aarde heffen
zullen waterspiegelende bochten
die weet hebben van komen en gaan
u in het ommetje weer treffen.…
uniek
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
765 (de traagheid van het onvermijdelijke)
ze volgt de ogen
van de wind wanneer het regent
op zijn rug
hij deelt verhalen
als het meest nabije in hoeken
van vreemde huizen
ik hoor haar gaan
en graaf de maan uit
ze is de nacht, de schaduw waaruit
het licht kinderen baart
dichter bij de waarheid en liefdeswoorden
die de stilte…
O, heilige toorn o, lieflijk kind!
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
678 Raas als de woedende wind
die de Aarde weer verschoont
In een flinterdunne hemel woont
de wachter die gezwind
zijn poorten sluit
Een dwaze moeder huilt
haar ziel in stukken
en o, verbaast
het jou, mijn kind
dat de vissen plastic proppen
eten... men moest eens weten...…
Navigatie?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 Soms lijkt de wereld door mij beschreven
geaccidenteerde wolken door de wind gedreven,
in de halo van de zon en de eisprong naar de maan,
gecorrigeerd door de rechte regels van de regen en
de wonderlijke navigatie van de vogels om altijd terug
te keren naar het punt waar het zwervende leven begon.…
Denkbeeldige steen?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
643 Hier huist een uniek ontwerp,
lijdend van een lang bezinnen,
verkoos het gezegde, geen
deelwoord bleef onvoltooid
Nog voor haar stem zich verder
kon verheffen,werd zij door
overmacht gekooid, verwoei
haar kracht in een verfrissende
wind die zijzelf had gesticht
in een welving van een aards gazon,
die ik in elk voorjaar beween, een…
Paaszaterdag
gedicht
3.8 met 4 stemmen
8.644 Een beduimelde vrede op de aarde losgelaten.
Enkel wat zonderlingen veel te vroeg op pad.
Diep voorovergebogen duwen zij tegen de leegte
in de straat, tegen de vragen die hen kwellen.
Hij?...Wanneer dan wel?...Deze.
Geen andere vragen. Het is de naam
die opnieuw verwarring sticht.…
Bewaard
gedicht
3.6 met 5 stemmen
3.431 Ter zelfmoord trok ik naar de spoordijk op,
kroonde mijn hoofd met rails, deed bielsen aan:
de aarde dreunt, de helling een vulkaan;
wat nu volgt, dacht ik, schrijf ik niet meer op.
Vlak voor mij trokken de rails weg, luchtop
de hemel in waarin ze niet bestaan;
de wind ging onderdrukt gemurmel aan
dat ik verstond. Ik kwam omhoog. Rob!…
Voorkamer van mijn hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
551 De oostelijke wind verraad mijn lichaamshouding
terwijl mijn bloedsomloop jouw intensiteit omarmd
om de deur van mijn kamer te openen in het kloppend orgaan.…
Vossen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
528 traag en kil
het laatste neerleggen langzaam
En de wind die huilt over de streek
na de gruwel het luwen dekkend onder het lommer
blad op blad bij 't oude gebladerte
verse vlokken vleien zich
zijgend vers gestreken
ook de herhaling laat zich vallen…
Winter sonnet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
608 Vogels en vissen en wat kruipt op de aarde
moeten hun levenslot tenslotte aanvaarden.…
Zeven vogels zwart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Ze kwamen
op de wind
van het Noorden,
zeven
vogels
zwart
krassend koud uit het hart
één voor elke dag
van de week
zwijgen;
negeren;
woede;
haat;
venijn;
gif
en voor de zondag
zelfhaat afgewenteld....…
Ondeelbare tijd?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 Berusting zucht
uit de geur van
vers gedolven aarde,
houdt het verstilde hart
omhoog, onophoudelijk
stroomt bloed door
de navelstreng
van onze kindertijd,
gedragen door een
fakkel van verdriet
als lopend vuur in
een kinderhand ontstak,
blijft gloeien in de as,
wind en regen, daar
zijn schuilplaats vindt,
pijnlijk lang verzwegen…
Weeffout?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 Zaai mijn loten in de wind
van een naderende storm
mijn onrustig hart als ik naar
onbekende oorden reis,
verstrooi mij in de sporen
van de golven van een
oceaan, om daar te ontwaken
leer mij van de vruchtbare
grond te eten indien ik de
aardse armen ontstegen
in het oog van een argeloze
orkaan, die mij zwijgend aan
de blinde…
LENTEVERLANGEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 en dat het winterleed vlug mag vergaan
Ik verlang naar ‘( eerste bloemkelkje dat zal openstaan
gewekt uit zijn lange winterslaap
ik verlang om mij te baden in de zon
en de maartse wind mij weer zal strelen
ik verlang tot de lentefee op zachte voeten komt
die de winterwonden opnieuw zal helen…
Respect
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
587 respect voor sommige baantjesjagers
en kletsmajoors in de 2e kamer
nee dus – ook niet
voor de veilingmeester die voor
de rijken der aarde een Rembrandt
Mondriaan of Banksy voor miljoenen
feilt met een klap van z’n hamer
maar respect
voor hen die hun lichaam
hebben laten knakken
soms door weer en wind
de grondwerkers de kabelleggers
de…
Wilg
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
461 speelt met een mooi stukje aarde
en ziet de naderende winter niet als straf
de oude wilg zal zich met leven verrijken…
Mijn kind
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
756 Mijn kind,
ik zie je overal, je bent nu bij de wind, het mooiste bergkristal,
Ik hoor nog elke dag je stem, schrijf nog iedere dag je naam,
Ik mis je zo vreselijk op dit aardse bestaan,
Mijn leven gaat door, al lijkt hij stil te staan,
De dag dat ik jou verloor, is de dag waarop pijn nooit meer voorbij zou gaan.…
Het alledaagse leven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
567 kracht in verbinding
met de tijd die
mij nog is gegund
ik tel de stappen
tot wij moeten keren
en de onderste helft
van aarde gaan proberen
met onderweg de bank
die gedachten vangt
als epiloog van
deze tocht en
natuurlijk weer met
dezelfde pen beschreven
ter verduidelijking
van het alledaagse leven…
Onverharde weg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
464 wist onze sporen
op de openbarstende huid
van de bleke aarde waar
niets tiert en niets gedijt
uit, wist ons contact uit…
Het einde van de nacht
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
1.288 Of wegen je woorden bijna niets
verdwijnen ze als een zwerm in de wind?
Jij heft de tijd op waar je niet van spreken kan
je verlaat de betraande aarde
jij reist met wilde zwanen
naar het einde van de nacht…
Ik wist dat je er was
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.080 Ik wist dat je er was
Een schaduw op de achtergrond
Ik kon je zien vanuit mijn ooghoeken
Maar toen ik mijn blik op je wilde richten
Leek je nergens te zijn
Ik wist dat je er was
Een rimpel in het water
Ik kon je horen toen je zachtjes tegen de kant aanstreek
Maar toen ik mijn oren spitste
Leek je niet te bestaan
Ik wist dat je er was…
Droomvlucht
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
971 De aarde leeft voort
Beneden klinkt de lach
Van een liefdeloze soort…
Niets
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.239 Een hemel van kristal en het rimpelloze water.
Zacht rust de aarde
waar nooit het graan vergaan zal.
Dan nader ik de kaars
als een verdwaalde vlieg.
Soms duik ik in de verlaten kelders.
Als voor de ratten strooien ze er hun aas
Maar ik ontwijk de val.
Buiten verstrooiing zoeken.…
Grand Forks (North Dakota)
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
943 Of voor het
water dat als zweet uitbreekt op de rand
van hondsdagen en zijn er wel woorden
voor verveling en de vos die dan zijn adem
jaagt, op jacht naar eksters, zwarte duivels
weg uit het kartonnen wit van de strakke wegen.…