9413 resultaten.
Bloemen Haiku 2024
netgedicht
5.0 met 463 stemmen
713 De roos in de knop
Verlangen om te bloeien
Het hart gaat open
Madeliefjes klein
Lieflijk in het groene gras
Vrij om te groeien
Heilige Lotus
Na lange tijd in modder
Mooier dan ooit tevoren
Gele paardebloem
Witte elfjes met wensen
Brengen ons geluk
Het zomert bloemen
Langs de weg en het water
Natuur kleurenpracht…
Pijn
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
470 in kleine
en grote
stralen
flitste aarde
zonlicht terug
in mijn bereik
spiegelde
warmte over
gezicht en huid
als extra gift
op deze
nazomerse dag
ook de zee
flitste met water
van rollende
golven en het
stuk rimpelloos
wateroppervlak
zo dachten
wij onze huid
te pleasen maar
vergaten te
smeren door pijn
gaan wij dat snel…
De traagheid van het loslaten
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
668 Pas op de engelen vliegen laag
zou je de andere kant bereiken
niet verdwijnen in het zwarte water?
Verlies de milde goden niet uit het oog
onthoud de volheid van het landschap
wie loopt iets mis in stilgevallen tijd?
Van herinneringen weet je veel
van onthechten een beetje
leer ik van onbegonnen verlangen?…
MIJN TIJD
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
718 Staar naar mezelf in het water
Denk na over hoe mijn leven is geweest
Heb veel moeten doorstaan
En makkelijk was het geen moment
Kijk boven naar de wolken
Ze gaan als het leven voorbij
Ze staan voor de vrijheid
Waar ik zo naar verlang
Wil vrijheid in mijn gedachten
Dat ik precies doe wat ik wil
En ik geef het nooit en te nimmer op
Om…
Bij jou
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
266 Terwijl ik water en boot hoor praten,
De zon op mijn huid brand
En de wind de warmte koelt
Ben ik bij jou
Terwijl de buren het duidelijk niet eens worden.…
Thalassa!
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
562 wij kijken naar de brokstukken
van onderwaterruïnes als we
boven het plaveisel zweven
verkenning van verstilde resten
van een verzonken stad
Pompeï in gefilterd licht
vroeg of laat komt alles boven
water weet Thalassa
moeder van alle leven in zee
dralend in de tijd van onze
laatste onderwaterdagen
zoeken wij de weg naar boven…
Even
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
224 ik groei als het licht mij kust
en slaap als de koude mij in slaap wiegt
ik bloei wanneer de zon mij liefkoost
en soms na stormen en overdaad
aan water of droogte
is het de nacht die mij sust
tot slapends toe, als de maan dat wil
zo draag ook jij de morgenstond
de dag, maar ook de avond in je ziel
de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…
Bloeiwijzer
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
211 naar de tere bloem
die zacht haar ziel met helder licht betast
langs de rivier die naar haar fluisteren luistert
en haar bevrijdt van een verborgen last
zij zoekt de richting waar de bloemen staan
die haar vertellen hoe de herfst begint
en hoe de dagen teder overgaan
in wat de ziel aan troost en warmte vindt
de schaduw die zij op het water…
De zwaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
146 Het water is koud en de winter nabij,
maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij.
Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet,
bang voor de winter? Nee, dat is hij niet.
Al vallen de blaadjes nu ook van het hout,
het is die tederheid die je warm houdt.…
Zeemorgen
gedicht
1.9 met 14 stemmen
7.728 Terwijl in het eiwit zand kinderen alweer grijpgraag
kuilen graven en huilen om de hitte
en hun rode moeders zich openleggen
en de zon een hete man tussen hun dijen plant
komt de dag kentaurisch snuivend nog druipnat
het spierwit borsthaar glinsterend tevoorschijn
uit het water voert luidkeels nieuwe vogels aan
en fluit naar de verspreid spelende…
De Bergbries
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.006 weer glinstert en de vaart
Van 't water vonkt plast en bedaart
En schiet langs gladbegroende steen,
Licht in, licht uit, door weiden heen.…
Aan een beek
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.606 Een vogel schommelt mede,
Zingt onderwijl zijn lied,
’t Is of hij, wel te vrede,
Zijn beeld in 't water ziet.
Hoe geuren Eik en Berken!
Wat is 't hier koel en fris!
Hier voelt zich 't hert versterken
Dat mat en dorstig is.
Hoe lavend is dit water!
- ô Welk een teug! - Het leeft!…
EEN WINTER
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.263 De rimpeling van het water is verijsd
in een meewarige statische gebeurtenis gebleven
glanzend gevuld met luchtbellen
worden donkere diepten aan het oog onttrokken
een achtergebleven zwaan heeft imitatiedrang
met vallen en opstaan bewijst hij dat
de natuur verliest zijn waardigheid
bomen zijn geen bomen meer
gras is verstopt onder een laag…
Requiem voor de wachtende
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
2.119 Hij, die aan het levend water danst
zich optrekt aan de branding, volhardend
door de stroming waadt en zich, de mens
in de dichter niet kennen laat.
Nog even een vluchtige blik
achterom, de traan geschonken
aan oneindigheid, de vlucht
verwikkelt in een levensstrijd.…
honderdduizend leugens
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
981 honderd duizend leugens
regenen zonder waarschuwing
over paraplu loze hoofden
hun vervuilde vergiftigde water
slaat stinkend de naakte waarheid
in bodemloze putten
en nooit genoeg hebbend
luisteren lichamen naar loze beloften
over zielloze gouden kalveren
honderd duizend lege leugens
kunnen putten niet dempen
zelfs niet als het levenloze…
Vergeef me
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
931 dobber ik niet genoeg
in uw wassend water
niet genoeg
in uw zilver meer
vlinder ik veel te veel
tussen nu en later
veel te veel
tussen nooit en weer
laaf ik me niet genoeg
aan uw dikke druiven
niet genoeg
aan uw droge wijn
tortel ik veel te veel
tussen grijze duiven
veel te veel
tussen echt en schijn
open ik niet genoeg
de deur…
Regen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.318 De engel zucht, ringen rond haar ogen
tranen... uit haar wolk ontsnapt als regen
beneden lijkt alles nog onbewogen
het droge land, niet te bewegen
Maar deze aanhouder wint
de grond gaat langzaam zuigen
en onder het droeve regenkind
gaan dankbaar bomen buigen
Alleen op haar wolk, die vertolkt
wat zij niet zeggen kan
kijkt ze tot het water…
Op zoek
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
1.613 Ik dool weer rond aan het water
In de hoop mezelf terug te vinden.
Maar hoe ik ook zoek,
Ik vind niet eens een schim.
Hoor enkel de stem van mijn geweten
Die me het zwijgen oplegt, mijn verdere leven.
Loop weer terug, en ik merk,
Dat er weer een stukje in mij sterft.…
heldere rook
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
835 vrieskou in de vroegte
vinnige winterse winden
betrappen iedere kier
en dwingen me te krimpen
ik kijk over water
't kanaal nog zo vast
lang voor kleine helden
de vaarweg hebben ontlast
o prachtig zo prachtig
deze versmelting!…
Dromenwachten
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.486 Ik wacht op zon in de winter,
oases in Alaska,
regen in de woestijn,
water in een dal.
Ik wacht op perfectie.
Mijn appel mag nog niet geplukt worden
van de boom der liefde.
Ik ben nog niet rijp.
Eenzaam als de nacht,
heb ik zolang op jouw aanwezigheid gewacht.
Nu ben je er, nu ja, dat dacht ik toch,
en je wil me niet.…
Kringloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
893 De slotakkoorden spelen
het einde is nabij
als ik mijn armen uitstrekt
raast het zwart voorbij
Het water kabbelt verder
de zon schijnt in een plas
alles zal verdwijnen
De kringloop van wat was.…
Heen en weer
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.030 Met een emmer water,
met aan de onderkant een gat.
Zo loop ik hier dagelijks heen en weer,
want je moet toch wat.
Een beetje spelen in het zand,
of hangen aan de waslijnen.
Maar nooit de weg opgaan,
daar liggen nog landmijnen.
De oorlog is net weg,
de wonden doen nog zeer.
En om deze bende te vergeten,
loop ik maar wat heen en weer.…
Quies
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.015 Met je handen in de grond
En je voeten in het water
Zie je acht dolfijnen lopen
Door de lucht
Met je tenen in je oor
En een staart als van een kater
Laat je alle wolken vallen
Als je kucht
Zonder geur, zonder geluid
Met een rare kleur of smaak
Gebeuren langverwachte dingen
Onverwachts
Zie je honderdduizend sterren
In de vorm van…
bevroren ziel
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
2.464 midden in de natuur
die onverschillig is
Het vriest
berijpte weilanden
weerkaatsen in
het licht van de maan
Kromme geknotte wilgen
vormen aan weerszijden
van het pad een erewacht
voor mijn langgeleden
gestorven ziel
Hun kromme takken
verwelkomen mij
nemen mij in liefde op
Bij zonsopgang
laat ik mijn bevroren lijf kussen
door een waterig…
Vurig vuur
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
1.597 Dit is de aarde die treurt
haar hete zwavel tranend
uit de diepste hellekrocht
sissende stoom van water
als haar bloed de zee verkleurt.
Zij weent,
en haar verdriet
verschroeit mijn ziel
en haar pijn,
wordt mijn pijn
totdat we samenzijn.…
Buiten- Kunst
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.057 Het zand knerpt onder mijn tenen, ik voel
het lauwe water langs mijn lichaam sijpelen.
Naakt en onschuldig
draai ik mijn voet door de stromingen,
dans ik met de likkende vlammen,
geef ik mijn heupen aan de djembees.
Ochtenddauw kietelt zacht mijn benen,
ontspannen adem ik de sferen in.…
Sprookje
hartenkreet
4.0 met 21 stemmen
2.847 Pas nadat ik jou met grove steek
en vaste hand heb dichtgenaaid
mag je gaan, de buik vol stenen
en Spaanse pepers voor de dorst
Op de rand van de put een emmer
met een bodempje water, je duikt
worstelt en komt boven, zuipt je vol
aan hectoliters tijdelijk geluk
Je boert, haalt adem en zinkt voor-
goed naar de bodem van het stuk…
Ellips van "zijn"
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.671 kwetsbaar hun droom
doorprikt als vrucht
water gluiperig gen
toevallig verdwenen
tijdloos gevangen
liefde nu ver weg
noch fout noch goed
stop leven ga dood
prille prematuurtje
voorwaardelijk verstoten
of slechts cellenhoop
toekomstleeg gewist
wrange vervreemding
versteent zij die
nu in vragen verloren
ze straks ook doden…
waarheid
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
2.003 waar is de waarheid
nog wel sneller
dan de leugen
als dronkenen
en kinderen
hem ook niet
meer spreken
en daar het oog
van de naald
verstopt in
de hooiberg
de weg niet
meer ziet
zoek ik vruchteloos
in het doolhof
naar de vuren
die de rook veroorzaken
en stel ik
me tevreden
met een half ei
terwijl ik
in troebel water
naar de nagels…
goddeloze boeien
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
604 als slechts de buitenkant telt
zal genegenheid niet gedijen
wanneer jij van anderen vertelt
als enige maatstaf van leven
val ik telkens terug op de keien
word ik in de hoek gedreven
niets blijft echt van mij over
een ziel zonder mond
of die boom zonder lover
een niets
iets
de gedoofde lont
het brandend water
kan dan niet meer vloeien…