7289 resultaten.
De poort der levenden
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
732 dekens
staan in eindeloze rijen
onder warme woorden
rusten geliefden zacht
verblindend geuren
blanke bloemen
in de zinderende zon
een witte vlinder fladdert
bijna onopvallend
naar een volgende
toch heerst hier
voelbaar verdriet
van veel herinneringen
in treurige berken
die eeuwig lijken
mee te wenen
zwijgt bedrukt
een zwarte…
avondvoorstelling
netgedicht
4.5 met 20 stemmen
920 hoog tegen het fluwelen nachtgordijn
met als decor,de maan in kwart,
tekent zich een prachtig dansfestijn,
op de zacht gelaagde lucht, glijdt
soepel draaiend, een meeuwen vlucht
in hun lichtend zilveren tenue,
met zwart getinte toppen aan de vlerk
zwenken zij zwierend in dansgenot
tegen het hoge nachtelijke zwerk
de lange trage vleugels,…
Najaarscollectie
gedicht
1.8 met 13 stemmen
13.687 Bij 'Het wachten' (1941) van Pyke Koch
De vrouwen die ik liefhad
dragen ijzige rokken van stilte
en kousen zwart rottend staal.
Ik ga gekleed in overjassen
van berouw en zelfbeklag
met afgestikt verleden.
Op de catwalk is het oorlog.…
Balans
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
636 De balans, gaan van zwart en grijs naar wit.
Balans is mijn vriend, die ik ben, die het verdiend.…
ONTHEEMD
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
510 De jongen tuiniert strijdlustig
verwint tartende roofhalmen
graaft kruimelige plantgaten
voor ongeduldige bloemen
ziet bij zijn werk zwarte miertjes
krioelend uit de grond schieten
met eitjes en poppen vluchten
een nieuw veilig verblijf zoeken
onder elke aardkorrel
betreurt die tere mijngangen
waar een knusse stad school
bloeiend door…
Drie jongleerballen, vier kleuren
gedicht
2.8 met 21 stemmen
9.395 Zomerochtend; poes rust op 't balkon
zich een zwart roodstaartje voorstellend.
Maar het ziekenhuis om de hoek is nog onder.
En in Park Randenbroek spelen sportparen
winteravondtennis, stoomwolkjes lachend.
Drie-, vierhonderd meter is het maar
van hier tot helemaal daar.
De gebruiksaanwijzing beweert:
'En u jongleert.…
Parels uit Schelpen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 vanuit de zilte wolkenzee
met de voeten vast omsloten
spoelde jij mij aan
in ruisende stilte herkende ik jou
zag ik golven in je ogen
indrukwekkend
jouw lieve glimlach hart
werd zonneklaar een lied bezongen
in woorden van diepzinnigheid
met wuivende zwarte haren
en door de poriën
van je zwoele lichaam
druppelde je mij naar binnen
zeilend…
De achterkant van de schaduw
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
798 ik zie mijn schaduwkant
zo duidelijk terug
in woorden van
duistere figuren
zij wonen aan de leugenkant
spelen in het brein
bejubelen daar hun kuren
afdwalend van de rechte lijn
hun spiegelreflex herkent enkel zwart
dat lijkt op een hemelse troon
echter de balk in de ogen speelt hen part
genoeg om de waarheid te bedekken;
het geweten…
wintertelg
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
589 zal lente koude verjagen
zwarte knopen lichter maken
metaforen in vraag stellen
weer en steeds
wanneer transparante rozen
onverteerbaar
illusies bouwen op een horizon
zoals het meisje
dat met roze plastic emmertjes
een vochtig huis naar zich toe praat
verdorde bloemen plukt
uit lijf en leden
kringsgewijs
lintjes knoopt rond…
Blijf bij me
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
552 een ballon
herhalingen in het doolhof van bestaan
zoekend naar de allemooiste dagen
ik vond ze waar ik het niet verwachtte
terwijl ik verstrikt was in mijn eigen vragen
maar die dingen lijken niet meer belangrijk
wanneer mijn adem gelijk loopt met die van jou
en er is geen betere manier om dit te zeggen
dan met de geborgenheid van inkt, zwart…
Slapende vrouw
poëzie
3.2 met 4 stemmen
3.548 kruin en peluw —
en dekens die haar slaap bedekken
welven het maanlicht tot een landschap,
een keten die zijn tere bekkens
van zilverglans doet overstromen —
hoe lieflijk droomt het hoofd daarboven:
de mond, die vlinders niet zou wekken
is vaag geopend en de ogen
die overdag het leven vingen
liggen behoedzaam nu geloken
tussen de ijle zwarte…
Duister
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
724 In het zware zwoele duister
doet de zwarte nacht zijn intrede.
Hij gaat gepaard met 'n warm gefluister
hunkerend naar 'n ontmoeting,naar wat vrede.
En in het duister dat wordt beantwoord
door de lichte adem in serene sfeer.
Is het zuiver verankerd
in de hunkering naar meer.…
Tweezijdig ontleed
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
511 ik staar naar de letters
die stemmingswisselingen
beschrijven, de snelheid is een raadsel
want mijn pas is louter traag
verheugd euforistisch, ontdaan van alle moed
de schans te hoog de hemel zwarter dan zwart
soms in mij een chemiepark weliswaar
zonder witte pakken maar het beeld ervan
splijt mijn spiegelbeeld in twee, hoe verder
draagt…
Boven alles uit
gedicht
3.2 met 10 stemmen
4.500 Totdat
's avonds alles achter een zwarte wolk
verdwijnt, wegdommelt met de doden mee.
Dat boven alles uit schoonheid ontbrandt,
het uitgestrekte, noordelijke land, doordrenkt
met duizeling van eeuwen, zo innig hier
omhelsd.…
Het mooie wandbord
gedicht
2.5 met 4 stemmen
4.857 Maar als Noorderlicht straalde
daar het wandbord, bol als een drinkend oog,
blauwe en rode bloemen op zwart hout.
Ik zweer niet zo bij wandborden, maar deze
ernstig op hout geverfde verbeelding toonde
een samenhang die voorheen ooit bestond.
blik van 't innerlijk oog en van de bergen.
---------------------
uit: 'Vuur', 2008.…
Draad
gedicht
3.4 met 8 stemmen
5.284 ik loop op de weg die zich doorknipt, mijn been leest het zwart.
Al het zien zien zien, waar is het goed voor,
wat is er dat ik zie dat ik niet weet,
wat ik niet zie vul ik in, ik merk geen verschil.
Ik loop op de weg die zich doorknipt, ik dek één oog af.…
Een brug te ver*
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
4.546 Ik zie een stad, een stroom, de zwarte spijlen
van overspanning, die oevers verwant
doen zijn aan vlakken van een diamant,
glansrijk ontsnapt aan separaat verwijlen.
Een bliksemschicht onttrekt het vergezicht
aan naderbij komen: mentaal spervuur
schermt de toegang af: een giftige muur
van kruitdamp schuift voor het volle zonlicht.…
Lage streken*
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.526 De zwarte wolken waarvan het krioelt,
verdrijven zicht. Onaanhoorbaar de klank
van mijn coryfee, die zo rank en blank
de zee met tranen van onschuld doorwoelt.
De waterspiegel die daardoor stijgt, toont
omkijkend wat de machtigen niet baat.…
Is vergeving óók vergeten?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Daden in verleden bedreven
misschien zwart of ook wel grijs
ze vragen deemoedig vergeven
vergeten als menselijk bewijs.
Vergeven zal zo moeilijk niet wezen
maar doen of er niets is gebeurd
terwijl in vele ogen nog is te lezen
dat men om de wonden treurt.…
Waarom ik hier ben.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Om hoe mijn vader me leerde fietsen
op die zwarte tweedehands,
voor twaalf gulden vijftig gekocht
van Flip, verderop in de straat
Om hoe mijn vader me leerde
de wormen op het haakje te doen
en me zei niet te praten
bij het vissen met de dobber
Om hoe mijn broer me leerde
mijn handen met zand te wassen
om zo de palingen die we vingen…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Te midden van ontginningen der woeste gronden
liggen kanalen van vloeibaar zwart
als primaire aderen aan geboortegrond gebonden.
Nauwelijks hoorbaar zijn fluisterende verhalen
over een week gedempt hart
gelegen op de waterscheiding langs de palen.…
Houden van mensen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
614 Mensen groot of klein
In een dorp of in de stad, de bus of in de trein
Mensen zwart of wit
In alle werelddelen, een mens waar pit in zit
Mensen slecht of goed, in de zon of in de regen
Wie goed doet, goed ontmoet
Mensen jong of oud
In de wieg of in bejaardenoord, voor beiden geef ik goud
Mensen lelijk of mooi
Van binnen en van buiten…
Tegen de afgrond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.102 Dat betekent: een sterrennevel,
drijvende paddesnoeren, een parcours d'accidents
een zon die in het zwart verkeert,
napalm, Reihung, een nevengeschikte wereld
en we schrijven entropie.
Het is een woord,
hart,
tegen de wereld.…
Venus en Mars
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
724 Hij lokte haar met sterrendromen
en vuurwerk in een leeg heelal
tot zij tenslotte viel voor zijn komeet
en hem verlustigd traag besteeg
nu baart zij daaglijks sterrenregens
en voedt hen onderweg
met altijd verse melk
hij bewaakt zijn kleine sterren
spreekt hen vermanend toe
als zij uit hun baan willen gaan
blijf altijd weg van het zwarte…
droeve schimmen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
557 op
pijnlijk in onrijpe uitdrukken
tot bloedens aan toe snijden onze woorden
de ziel kapot en al wat rest is een teruggetrokken fragment
jij wordt de foetus en ik de ongesteldheid
het spijt mij de liefde zo te misbruiken
het houden van in de mond te nemen
we spugen het uit
en troosten het wanneer de twijfel kalmte wordt
en het zwarte…
Jouw lege plek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 je bloeide aan de beek
in een flauwe bocht
wat hoger op de kant
tegen het groene mos
zag je altijd spiegelen
in bewegend rood en zwart
nooit was er rust en stilte
op de lange zomerdag
het oogstseizoen
heb jij niet meegemaakt
in zware regen zijn
de oevers los geraakt
zag hoe je wortels
werden ondergraven
terwijl jij trachtte
jouw…
toch aanwezig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
849 wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist
het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten spelt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag
wij met…
Gif
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 - de oude vrouw zucht -
Nu is een flits door het heden,
een geldversnipperde levensmoeheid
die zwart niet meer onderscheid van wit.
- haar wandelstok tikt langzaam -
De straat maakt geluiden
die niemand verstaat.
- op een kruispunt staat ze stil -
Uren zijn te klein voor woorden
en lossen op in een lege ruimte.…
OM JOU HUIL IK NIET MEER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.036 Om jou huil ik al lang niet meer
dat ben jij waarachtig niet waard
Van jou kreeg ik een maagzweer
dus liggen je brieven in de haard
Mijn tranen zijn nu opgedroogd
ik schrapte je naam uit mijn hart
Verdriet dat zich had opgehoogd
kleurde mijn dagen louter zwart
In al je brieven leek je de schat
die voor mij ‘t einde moest zijn
Een mooi…
Van onder as en stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
528 Tenslotte is de teerling geworpen
en is hij er overheen gesprongen
om uiteindelijk te kiezen voor zichzelf
de schepen nu echt te verbranden
te wentelen in de resten puin en as
de restanten van zijn wereld
ziet hij in de spiegel achter zich
geen kleur dan zwart en wit en grijs
een keuze voor jezelf
is nog maar het begin
jezelf terug te…