5043 resultaten.
Ingrediënten voor de dag
hartenkreet
4.2 met 22 stemmen
1.922 was het een grasspriet
tegen een strak gebonden trommelvel
Je lach die bevrijdt, me gelukkig maakt
en mij doet lachen van de weeromstuit
Er blaft een hond, men haast zich naar huis
voor de regen, die harder klettert op de straten
in plassen komen belletjes omhoog
De kat miauwt, klinkt verontwaardigd
de poten in de draad verward, bijt zich los…
metamorfose
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
825 in die zijden witte cocon
kan niemand meer aan me komen
kan me dan geheel bij zinnen
andermaal gaan bezinnen
kan mezelf daar aan gaan leren
een waardevol leven te leven
het zal wel keihard werken zijn
zo komt er een eind aan de pijn
ik hoef mijn lijf niet te haten
kan deze schuilplaats verlaten
ik spreid onwennig mijn vleugels
kom los…
Beroerte
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
4.593 Ik scheur me los
en laat haar achter
met pijn in mijn hart,
zoals elke week.…
WIJ BOMEN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.023 aan mij te rukken en te trekken
dan draait hij onverhoeds
voor een aanval in de rug
zeiknat en ijskoud doorsta ik zijn geraas en getier
gelaten berustend in mijn lot weet ik
dat zij weten dat ik weet dat ooit
ooit ik dit gevecht verliezen zal dat ik vallen zal
als regen met zijn water grond onder mij en
de vaste ankers die mijn wortels waren los…
zoveel moois
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.226 zoveel moois op deze wereld
ik verbaas me erover
als ik die beelden zie op tv
luxe schepen doorklieven golven
dieprode kleuren van zeilen
het prachtig blauw van de zee
de snelheid van het leven
een vliegtuig komt los van de grond
verdwijnt achter wolkenmassa's
het blauwe heelal verblindt
haar schoonheid stilt mijn stem
een vrouw rekent…
Het letterkerkhof en de reïncarnatie van het woord
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
868 Woorden heb ik er begraven
Met blote handen, een heel verhaal
Lange zinnen er heengebracht
Vol sprankelende taal
Hersenspinsels voorgedragen
Aan de maan verlichte nacht
Gedichten er naar toe gedragen
En dromen daar bedacht
Ook deze woorden gaan er heen
Ik beitel stukjes datum alvast in een koude steen
Op dit kerkhof van losse letters
Komen…
IJsland
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
1.581 mensen gewend aan de kou
Open en sociaal voelt zo vertrouwd
Gletsjers sprookjesachtig prachtig
Ontroerend wonder natuurschoon
Hagelwit ogen de oneindige vlaktes
Alsof er niets anders bestaat gewoon
IJspegels bekleden donkere grotten
Midden in een landschap groen mos
Bevroren bergen gouden regenbogen
Serene rust maakt allerlei emoties los…
hallo
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
880 waarom hij mij niet kende
een gemis van hier tot daar
aangezien ik duidelijk zo beroemd was
hier nam het gesprek
een onverwachte wending
ik stamelde dat ik wel dichtte
maar dan als amateur
niet in druk maar meer internet
terwijl ik verlegen naar hem lachte
toen sprak hij streng en boos
alle dichters zijn amateurs
dat staat volslagen los…
Spring voordat je kijkt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 Het bed waarop wij liggen, lieveling
Drijft op een duizend vadem eenzaamheid;
Al houd ik van je, maak je los en spring:
Verdrijf de droom van onze veiligheid.
Naar W H. Auden, Leap before you look…
De Schemering.
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.028 "Het is tijd om los te laten" fluistert zij mij in.
Plechtig beloof ik om morgen terug te komen, zij is immers mijn vriendin.
Zachtjes, bijna ongemerkt verlaat de schemering met de rust en stilte deze mooie plek.
De plek waar we altijd samen zullen zijn.…
Tijd
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.150 Zo groot en eindeloos, een plek, los van de tijd.
Door het gras waait een aangenaam koel briesje.
Het stille schouwspel, geeft mij het gevoel een onmisbaar stukje te zijn, in een wereld van dromen en realiteit.
Door dit korte moment buiten de tijd, voel ik me verbonden met de wereld om mij heen.
Niet zozeer de mensen, of de dieren.…
indringen(d)
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.747 enkel jou
zodat ik jou niet verwijderen kon
jij drong binnen in mijn huid
vulde elke fluistering met jouw zijn
verbleef in elke porie
en vond jezelf terug
in elke wetende zucht
indringend als jij in me leeft
kan ik je niet vergeten
kan ik je niet laten verdwijnen
jouw hand bereikt nog steeds de mijne
al laat ik heel af en toe je vingers los…
In wijsheid bezeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
673 hoedanigheid zich ontplooit
Rosa zijn mam die daarvan vernam
haalde meteen voor zoon haar gram
vroeg de wijsgeer zich te verpaarden
op vier voeten zijn rug te ontbloten
om hem opzwepend te doen versnellen
breeduit te bezitten tot fors in galop
en samen een rondje paleis te rijden
hij met rood hoofd en zij d’r bovenop
Moe bebloed onder de losse…
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 Je houdt nog vast aan een naam
tot je meent te horen: Laat me los,
en je loslaat. In oktober zijn de nauwe straten leeg
in Begur. De vrouwen doven hun fakkels
warmen zich bij brandend hout uit de heuvels
en zingen zich schor. Tot je teruggaat, alleen
met woorden.…
Het pronkstuk
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.297 Het ding heb ik op jouw verzoek bewaard
als aandenken aan je mannelijkheid
Glanzend gepoetst pronkt 't in de kamer
je geest huist erin, je bent niet dood
Vrouwelijke kennissen strelen z'n vormen
dat maakt nogal wat gevoelens bij ze los
Ze hebben je blijkbaar erg goed gekend
ze giechelen; niet voor mijn oren bestemd
halen ze fluisterend herinneringen…
Staaltjes van IJdelheid
poëzie
3.8 met 10 stemmen
2.921 Nos poma natamus
Zo hopen dwaze paardenvijgen,
Die, daar ze in 't stinkend stalvocht staan,
In hun vermeet'le drekhoop-waan
Hun afkomst onbeschaamd verzwijgen
En zweren dat ze uit zwemmen gaan,
Door al dat graad'loos bluffen slaan
Tot hoger glorie nog te stijgen,
Een eretitel te verkijgen,
En, recht met 's Landsheers bruiloft…
De Spelen
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.791 Sprinters veren hun dijen los
Heupwiegend staren ze in het niets.
De geest: een luchtbel
De benen: een tijdbom
Ze persen hun zolen in het startblok.
De stilte voor het schot
Jaagt verkwikkend stof langs hartkleppen
Zegepraal is voor later
Na de schaterlach van de kampioen.
Ik kijk naar de kalklijn, witte gespreide vingers.…
Rotterdam CS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.051 Dan laat de trap de jongen los
Hij glijdt, glimlacht en is dood.
De hal van het station is als een graf
Een kille wind trekt langs de mensen
Er zijn erbij die hetzelfde wensen
Maar waarvan de moed het steeds begaf.…
Dit is het land
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
2.240 Dit is het land waar grote mensen wonen
Het kabinet schrijft wetten, en is heel vaak boos
De verzorgingsstaat willen zij opschonen
En altijd is er weer wat anders loos
En in dit land zijn alle oude mensen
Afgeschreven en verdwijnt de VUT
Al hadden zij nog zoveel levenswensen
Zo heeft hun toekomst weinig nut
En alle dingen hebben hier twee kanten…
Hoe zal ik u toch noemen!
poëzie
3.7 met 10 stemmen
2.304 Wanneer gij in het kruid verscholen,
waar vogelen vol liefde in dolen,
een liêken zingt zo engelachtig,
zo los, zo fijn en toch zo krachtig,
dat mijne ziel begint te springen
en niets haar vreugde kan bedwingen:
Hoe zal ik u toch noemen?
Hoe zal ik u toch noemen?…
Ik zag je verloren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.940 diepbruin weggekroegd in schimschaduw verholen
matgekraste zielespiegels achter grijs gefilmd glas
een kelk teveel door rookgordijn besluierd
buiten het middelpunt van jouw zwakke aandacht
moest ik je vinden
in een poging tot als vanouds hetzelfde zijn
sprak je krachteloos vriend
met ontweken liefde
liet zwijgend karrenvrachten vruchten loos…
Hysteria
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
714 Ze laten los vallen als
een kometenregen maar dan wel beleefd
aan u de eer, collega,
ik dring aan.
Ze waaieren weg, de stroming op
naar het zuiden
onze vrijheid woedt welig en tiert volop
op naar het zuiden
onze vrijheid onze val onze
trots op naar de koele verdoemenis.…
Oud
gedicht
3.4 met 33 stemmen
28.070 Eén dans, één dans met sproeiende ogen,
gloeiende wangen, losse handen.
En dan opzij gaan staan. De bleke glimlach voelen,
die als een nevel op een avondwei
omhoog stijgt. Langzaamaan verkoelen
en merken dat de nevel sneeuw geworden is.
Dan wijze dingen denken, lachen, liegen,
winst maken uit het wezenlijk gemis?…
de zwarte dialogen II
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
854 de zomer naderde nu rap, je zwarte
blouse met kant veroverde de ratelaar
het stuifmeel van de zeggen verdoofde
‘n tijdloos samenzijn tegen het dijklichaam
onze dialogen rafelden poëzie en kunst
uit elkaar, een moment van rust sliep
in jouw armen, je lippen spraken loos
konden we maar regels uit elkaar schrijven
ik bewonderde je hemelse lach…
Het visje.
poëzie
2.9 met 9 stemmen
2.448 Waarom 't lokaas niet gelaten
Aan die angel, loos vermomd?
Zie nu, want geen klacht kan baten,
Wat van eigenwijsheid komt!…
Blind vertrouwen...
hartenkreet
3.4 met 30 stemmen
4.768 Mijn ogen sluiten als de sjawl wordt omgedaan
Je laat mij voorzichtig aan je arm geleiden
Alle gevoel voor oriëntatie vervaagd
Toch is er voelbaar een spanning in ons beiden
De geur van je atelier bekruipt mijn reukorgaan
en proef de adem van verf, linnen, en drogend doek
Dan laat je mij los in een spelonk van donker
woorden,voetstappen…
Klaus Mann ( 1948 )
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
570 De demon in zijn
achterhoofd was altijd wakker en bij het
krieken van een nieuwe dag sloeg die
tornado er weer op los. Voort ging hij
door de drukte van een losgeslagen
piratennest, hij sleepte zijn depressie
mee, zijn schaduw, zijn doem en nergens
kon hij zijn ballast kwijt.…
Nachtlied, afluisterbaar
gedicht
3.5 met 58 stemmen
16.769 Je nadert aan het eind van een doormijmerde middag
het drinkgelagenplein
en knoopt nog een uurtje zonneschijn
los uit je bandana.…
Wintervlinder
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.414 vrezen
van mijn handen waar jij stierf
met de dingen die jij gaf
gevangen als een wintervlinder
die in sneeuwen jij soms was
als iets van mij dat nu voorbij ging
met het ijs dat werd verdreven
langs de vaarten - langs de sloten
langs de dingen die nooit bleven
veel te laat - maar nooit te laat
liet ik je gaan - liet ik je leven
liet ik los…
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 Zelfs wij, de architecten,
Vergaten onze weg naar de vrijheid
En dwaalden door de koele krochten
Wimperslag - de tijd geeft vleugels
Onwennige ledematen van was en veren
Zonlicht nodigt ons hoog uit
Voeten los van de vochtige stenen
We stijgen op in hemels blauw
Mijn vlucht duizelt
Stormt door Helios' vlammen
Duikt door het kolkende schuim…