16728 resultaten.
streling die je huid verwende
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.281 er was teveel
fluweel ineens
de zachte vleug van thuis
gaf chaos in je huis
het timbre in een stem
lokroep van het onbekende
streling die je huid verwende
de zachte veiligheid van hem
nog is er angst
om alles los te laten
het oude is vertrouwd
daar is een leven opgebouwd
je zweeft in uren die
niet passen in de dag
weet de vrijheid…
Het laatste afschot
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
610 Wilgentenen tranen treurig
het afschot heeft geen vlees
wiegend tussen dood en leven
wordt mensenvoer weer honds
grijnzend met hun hagel petten
de loop weer opgericht
blaffen bomen horendol
als de lucht weer roze kleurt
kraaien pikken levend dood
een oog gaapt aan en na
het dek van veren los geweekt
de warmte was al weg
vloeiend leven…
Ik worstel en
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
814 plotsklaps
schiet mijn hand los
ga ik kopje onder
ten onder in totale chaos
happend naar adem
kom ik boven
grijpend naar houvast
rol ik ondersteboven
troebel is het water
waarin ik dreig te verdrinken
gedachtes flitsen voorbij
even laat ik me wegzinken
opeens
word ik opgetild
als een veertje zo licht
meegevoerd de tijd verstilt…
herfst
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
731 oranje rode winden
omarmen bomen
in vurig minnespel
transformeren bladeren
in gloedvolle kleuren
warm oranje bruin
en purperrood
laten zij
in volle overgave
het oude los
terwijl in takken
het nieuwe groen
in kern aanwezig is
richten zich kale kruinen
hoopvol omhoog naar de hemel
waar een waterige zon
achter loodgrijze wolken
indigo…
Massage in november
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.342 Jij koos ervoor de rug te ontbloten
te laten zien hoe de werklijkheid
onder beklede huid kon zijn
De vingers tastten naar stijfheid
opgekropte emoties in vlees verpakt
hoe zij je los zouden maken
Weer ruimte in de lichaamscellen
te lang volgepropt met narigheid
met weinig gelukkig kunnen zijn
Zo leerde ik van jou en jij ontdekte
dat…
Het smalle koord
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 mij en jou beseffen
dat wij met alle streven naar geluk
en ondanks vaste tred
zó kwetsbaar zijn
voor dreigend
onheil
de rode draad
door ons zo achteloos
geworpen
die je bij 't ruwe weer
vertrouwen geven moet
blijkt vaak en eens te meer
slechts uitgetekend
in ons hoofd
en vastigheden
als een huis zo sterk
gaan óm, als gaf het losse…
Op vleugels
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
702 voor
'n avondje "vleugels maken"
leek me wel wat
voor dichters
eerst nog gevleugelde woorden
opgezocht in de van Dale
daarna papier,bamboe
en bisonkit uit m'n lade
lekker frobelen
't laat zich raden
maar 'n ruzie en 'n twist
'n vuistslag hier, 'n muilpeer daar
Snel ging ik op eigen vleug'len
was voor ik 't wist los…
Vleesetend plantje
netgedicht
4.4 met 42 stemmen
1.745 ziel wel leeggezogen
Ik had het nooit kunnen weten
Had ik mij toen maar over je gebogen
De hete stralen van de zon
Natuur een zoen en je prachtige ogen
Mochten uiteindelijk niet baten
Ik werd vergeten en voorgoed alleen gelaten
Ja later moest je mij niet meer
Jij hebt me voorgoed verlaten
Maar dat enig stukje natuur
Heeft mij nooit meer los…
Een lach als fooi
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
711 de zon
scheen op terras
waar de ober
nog het zwart
aanhad van deftig
jij op je gemak
de stilte
genieten van de
service in pak
nippend aan de
cappuccino zonder
vervelende bambino's
ook bij de buurman
vlaagt de lentewind
in extra knoopjes los
lange benen bruinend
in te korte shorts
studenten die bedienen
een lach als fooi verdienen…
Tranen
hartenkreet
4.4 met 45 stemmen
3.502 tranen stromen
om jouw intense verdriet
Je hart wreed gebroken
en dat verdien jij niet
Mijn tranen stromen
in golven bloedrood
Jij bent me zo dierbaar
hebt emoties ontbloot
Mijn tranen stromen
voor jou voor je pijn
Jij deed er alles aan
om gelukkig te zijn
Jouw tranen stromen
je hebt alles gegeven
Wees sterk lieve schat
laat los…
Atheïsten
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.991 Wat wil het reuk'loos vloekgespan
Dat U ontkent, o Heer?
O, komt de nood eens aan de man...
Zij buigen voor U neer.
Uw Macht en Goedertierenheid-
Driest schenden zij haar aan,
En 't sterkste voor Uw goedheid pleit,
Dat Gij hen liet bestaan.…
knallen in een zwart gat
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
793 ik in gedachten
bij onze jonge strijdende krachten
in Uruzgan volgepland met opdrachten
door kolonels met volmachten
sober gelegerd in kampen
om zich aan elkander vast te klampen
's nachts muisstil onder fletse lampen
waakzaam zonder te verkrampen
op missie leg ze vredig aan banden
zijn ze gewapend tot op de tanden
om bij vuur tijdig los…
Tweede man
gedicht
3.4 met 33 stemmen
14.872 Van daaruit kijkt hij naar de rails
en de lichten en een locomotief die
los op de rails geparkeerd staat.
Groot en ondoorzichtig. Een man die
met een andere man, die stierf, samen
gereisd heeft is hem dit schuldig.
-------------------------------------------------
uit: 'De simulatie van de schepping', 1989.…
Ideaal
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
832 Ik kleur de emoties in hun gezicht
uit mijn ziel met losse hand
ik geef mij over en verdicht
zonder beredenerend verstand
Ik voel 'zo' de mens op het linnen aan
hun glans straalt vervuld intens
dus laat ik mijn kwast de contouren af gaan
van ook dit prachtige mens
Zo schilder ik iedere dag van mijn leven
niet vlak maar met perspectief heel…
Vellenbos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
514 De schrijver laat het los.…
LINDE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Op een stille plek in het bos
zie ik de dag langzaam ontluiken
als een waaier tussen de struiken
en de herfst schudt zijn veren los.
Ik probeer de vogels te verstaan,
maar ranke verzen houden mij aan.
In het bebladerd hemelgewelf
zie ik gelaatstrekken van mezelf.…
In kraak en ritueel
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
537 ik verdwaal in jaren
ben de maanden kwijt
seizoenen krijgen nog respijt
dagen hebben geen gezicht
uren glijden als los zand door
vingers van mijn koude hand
alleen de zon
geeft mij m’n dromen terug
haar warmte stuurt mijn vlucht
dan zie ik weer
het laaiend vuur van
pure hartstocht in je ogen
breek jij de hemel
voor me open in…
Visarend
gedicht
2.6 met 43 stemmen
9.737 Iemand zei je moet je vaart versnellen
om van verleden los te komen, je moet
als een voertuig in z’n vrij de heuvel af
niets houdt je bij, niemand
heeft nog een naam, precieze tekeningen
rekken tot strepen die aan het eind
van de zindering abrupt de grond in gaan
wat je weet raakt achterop, adem
wordt afgesneden als een koord en
als kreten…
Altijd jij.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.702 Ik kom niet los van jou,
Ik blijf met jou verbonden.
Al helen ook de wonden...
Jij blijft een deel van mij.
Toch is het goed zo.
De dood scheidt ons toch niet.
Al geeft hij veel verdriet...
Altijd blijf jij bij mij.
Altijd jij.…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met stervend berk
en beukenblad
los…
Vergeten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
835 Dan zou ik groeten tot ik stem loos was,
dan zou ik zoenen tot mijn lippen barsten,
dan zou ik zwaaien tot je uit het zicht was,
dan zou ik,
dan zou ik alles doen, wat ik nu heb nagelaten.…
Passé
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
553 zaad schiet in de nacht
ik loop langs oude bomen met gedachten
als slingers verstrikt in takken na een feest
dat anders uitpakt dan verwacht
trek de lijnen mee naar morgen
steek mijn pen in de vervaalde vlaggen
waarop gisteren zijn kleuren bracht
wat hondse ogen volgen vanuit duister
hoe ik verdraaid de draad oppak
lussen naloop en los…
L o s laten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
841 niet hoe het moet
gewoon goed met elkaar omgaan
er is altijd wel iets waardoor ik - of jij-
door dreig(t) te slaan
de pijn van de 38 jaar golft in mijn lijf
het gezin was verward
wij toen en nu ook
ik hou me groot
maar ik voel me zo klein
in leven allebei
maar wensen elkaar dood
dus ik mijn keuze dat ik je loslaat
Ik laat je los…
de vijfde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
692 eeuwigheid
die wij langzaam aan verliezen
het gevecht om de geest
is laveloos
tempeliers bewaken de rots vol trots
bedwelmende roes glas rood bloed
het weet je te vangen
zonder handen te klappen
zelfs geen één geluid
gaat boven bidden uit
zoekt duisternis in
lak zakt altijd richting zwaartekracht
en mijn hart is de jouwe
gooi trossen los…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
DROMEN
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
823 Dromen
Waarom droom ik nog steeds van jou
Jaren lang was jij mijn vrouw
Onze liefde is niet meer
Het leven zonder jou doet zo zeer
Waarom droom ik nog steeds van jou
Het is door gesneden dat sterke touw
Dat eens ons gezin samen bond
Wat voor kracht en veiligheid stond
Het touw is door een van ons los gelaten
De ander had het niet echt…
Fingerspitzengefühl
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Fingerspitzengefühl
komt op
en laat niet los
wringt z’n weg
door je buik en je borst
en stroomt tot tussen je oren
- de materniteit waar woorden worden geboren –
die wriemelen en wrikken
wippen en springen
om zo snel als kan langs je handen
in die Fingerspitzen te belanden
en te ontsnappen
te gaan lopen en te gaan vliegen
een lammerendans…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 Hier waar het niet kan komen
de woorden elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens…
LEGE HANDEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
661 Als er niets meer
uit je handen komt
laat ze dan maar leeg
laat ze dan maar los
laat ze dan vooral
niet tot vuisten ballen
niet laten gaan
niet laten slaan
Laat ze vooral
elkaar kruisen
je handen vouwen
je ogen dicht
moment voor gebed
gedicht of hartenkreet
Laat je handen
dan schrijven
dan componeren
dan schilderen
met het potlood…
Nu hier
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
624 Laat maar komen, loos toch de stroom van spijt
om wat niet was, de dingen, uitgebleven,
De ruwe greep van 't onzeker leven,
van tijd die holt en korte metten maakt.
Wij kunnen hier elkaar dit nu geven,
een diep gevoel dat na aan eeuwig raakt.
[gedicht bij onderstaande krijttekening van de Belgische kunstenaar Harald Calle]…