5126 resultaten.
het landschap kwam na alarm echt zeeuws weer tot bedaren
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
617 Al hun onverwachte prachtige rankere vormen
gaven me bij het hemelse blauw gedachtenstormen,
pas na enige zonnige verstillende ogenblikken
hervatte ik geheel opgetogen ’t ademen en slikken.
Dit gloren gaf me met een zachte glimlach en ‘n zucht
aan zee in dit gehucht als ‘n hemelse droom gedachtestroom.…
- Passant der verzuchting -
netgedicht
4.8 met 48 stemmen
693 Adem de beslissing in die het meest aantast,
laat mij het liefdeshart een plaats toebedelen.
Zoek mij in de schittering van je ogen, liefste.
Begrijp en voel mijn eindeloze verzuchtingen,
mijn zwijgen jegens jou als ik in gedachten ben.
Ademloos ben ik in de ban van dit eilandje poëzie,
mijmerend over hoeveel meer het leven zou geven.…
Sterven. II.
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.134 Mijn adem stokt… Genâ!
‘t Is of de zee door het duister bruist,
Een zee, waarin ik verga.
In brede baren van duisternis
Sluit over mij de zee,
In een afgrond van geheimenis
Slip ik geluidloos mee.…
Sneeuwstilte
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
862 in zuiver witte kristallen oneindig, doorschijnend glas,
valt stille sneeuw, dwarrelend op de adem van de wind,
zacht, uitdagend, maagdelijk wit, bedekt de sneeuw
geil glinsterende olievlekken van meedogenloos asfalt,
de sneeuw verbergt het vuil van de gewone straten,
met donzig wit, bedekt zij alles wat ik vergat,
verbijsterend mooi, de stilte…
Paria in onmacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
681 Schijndood helpt om op adem te komen,
binnen of buiten, alles lijkt grauw en in de duisternis
heersen de gnomen. Kom mij redden, partizanen van de hel,
of zijn jullie net als mij, verbannen naar een
ondoordringbaar oord? Vertel, verlos mij, moeder, van je
moordplannen. Dit kind begrijpt het niet waarom het
simpelweg niet leven mag.…
- Harde woorden hebben honger -
hartenkreet
3.0 met 29 stemmen
855 Zijn laatste adem
toont zijn meest ingrijpend gezicht.
Respect, begint het puin te ruimen
en smeekt met vragende blik
"Neem hun levens niet", nu het
tekort aan sprankelend bronwater nijpend wordt.
Harde woorden hebben honger,
maken een bitter einde aan weinig geluk.…
- Het zachte ruisen van de wind -
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
584 niet bezitten de geur van eikenbomen,
de zon in de vroege morgen zien opgaan,
die de huid bleekt en de oren doet horen
als een eenzame kreet, achtergelaten
die zijn eerste adem gaf.…
dekkend in lagen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
721 niet
of het is verder weg
de veroordeling tot solitair vergassen
verwording tot ledematen van was
het wachten in zetels van vlees
verstrekkend
als een loopplank
bovenop een paar echte mensen
clowns, dichters, marginalen
sub specimen, de spin-off TV kloon
het woord vervaagt
tot obscure geschiedenis
kinderen worden geboren
met een adem…
Mooie, mooie wereld
hartenkreet
4.8 met 11 stemmen
1.115 Nu komt de kou, adem wordt een wolkje van mist,
bij iedere uitstoot van lucht, een zichtbare zucht.
De winter is gekomen, sneeuw bedekt het land,
nog steeds wachtend op de eerste warmte van het jaar,
Moeder Natuur´s warme hand.
De lente is eindelijk daar, voorlopig is de kou weer klaar.…
Het allerlaatste bakkie
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.782 Maar toch: ’t is een mooie wijze
om te gaan op die manier,
zo ineens je laatste adem
zonder ellende, zonder geklier
een laatste zucht na een bakkie koffie
mooier kan welhaast toch niet
ze zuchtte en ’t was over
maar de koffie:
Die was lekker!…
Victoria
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.166 Vorst winter bevriest tersluiks haar adem,
waarmee zijn koelbloedige karakter is geopenbaard.
Wee, wee,
Victoria zwijgt immer.…
Voor altijd wachten op later
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
803 Jij en ik en het water, jouw adem en het watergeruis.
Ik kan eigenlijk niet wachten tot later, ik kijk uit naar de antwoorden die ik je nog ga proberen te geven.
Niet allen zullen je rustig doen slapen op de golven van de zee.
Niet allen zullen je de richting geven in het leven.
Niet allen neem je in je dromen mee.…
Februari
gedicht
2.5 met 38 stemmen
18.791 Gehoorzaam halen wij onze adem in en
als koolzuur in de Spa zo onbedwingbaar
groeit alles zich een weg naar boven
feestelijk bereid tot bijna niets.
-----------------------------------
uit: 'Zeehond graag', 2000.…
Mijn liefste
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.984 Mijn liefste
uw armen zijn van mij gegaan
uw ogen gesloten, uw adem ruist niet
als een teder moederlijk sluimerlied
zacht tegen mijn voorhoofd aan.
En uw boezem, een kussen
zo zacht, voor mij
is nu koud en ver, ver heen,
in de plaats van uw monklende
ochtendlach
vind ik tranen
en kermend gesteen.…
Identiteit ?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
655 Tekent de passie uit het bloed
van oude zuilen, mozaïek over de
grond gezaaid als duizend sterren,
gekleurde lampionnen waarin de
horizon voor liefde gloort, waarvoor
de kampioenen streden, bijgezet in de
adem van het verleden, gebalsemd
in een lange zucht van zwijgen.…
Aan een gevallen makker
gedicht
2.2 met 164 stemmen
27.623 "Een dode meer op onze lijst van helden"
mijn god hoe walgt het woord mij in de mond
een kind veeleer dat brute domheid velde
één adem minder uit een zoete mond.…
Liefde is projectie, zegt de wekkerradio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
799 Haar adem kriebelt in jouw nek;
ik draai me nog eens om. Alleen.
Zachtjes streelt ze jouw omtrek,
vingers glijdend door dun haar,
trillend fluistert ze je woordjes,
likt jouw rimpels langzaam af:
maar morgen niet vergeten, was
doen, judo bellen, juf en tandarts,
dan voordeurslot en keukenkraan;
je rug rilt antwoord op haar zucht.…
Die eeuwige pijn
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.068 Handen, lichamen, stotende bewegingen,
weerloosheid, machteloosheid,
stinkende adem, lichaamszweet
en afschuwelijke woorden konden alleen maar pijnigen.
Ook roepen ging uiteindelijk niet meer,
leeggevochten, geen verweer
alleen nog een schor geluid vol walging
en elk lichaamsdeel deed zeer.…
Op weg naar eindeloos
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
736 tranen van weleer
zo vergaat de dag in fasen
van even zijn en vertekende dromen
waarbij niet is gezegd
dat de dood zich hardhandig
nu al naar mij uitstrekt
wellicht is het meer ontbinden
waarin werkelijkheid wordt opgewekt
en vrijheid vanaf heden
alles vanzelf laat komen
het is vragen verstaan
zonder de weg te moeten duiden
het ademen…
De vogels hier
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
607 Mijn adem ademt in en uit, voor elk dier
en met elk dier.
Ik heb mijzelf altijd gelijk met hen gevoeld
zo het in de strekking van mijn werk is bedoeld.
Wat andere mensen ook vinden of denken;
ik kan me nog altijd goed bedenken!
Het is een voortdurend wenken in en naar mij.
Zoals de vogels hier langs trekken in grote partijen...…
In elk droomhuis een gebroken hart.
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
939 Bungalow huurstijl
met al zijn comfort
leek zo belangrijk
Ik kocht op jou
op bestelling
mijn feestpapieren schatje
Je huid is als vinyl
de perfecte levensgezel
Dreef in mijn zwembad
Zo heerlijk en viriel
Opblaasbare schat
mijn rol is jou te dienen
Vuilnisbak lieverd
ik gooi jou nu weg hoor
Onsterfelijk en levensgroot
zit mijn adem…
Het vloeit door ons heen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 de ander vlecht de loten
met lemen wortels in het gras,
nectar vloeit uit kristalen wijsheid
te ademen uit zelfstandigheid
zijn we vrienden in een lot?
zijn we van een gelijk ras?
krom gebogen in z’n denken
waarin hij het meest gedijt?…
Gebed van een godsloochenaar
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.693 Ik heb nooit in U geloofd en kon U niet raken met mijn vuisten,
moet ik U ooit ontmoeten, ik bevecht U met menselijke waan,
met mijn stinkende adem, mijn hoogmoed, mijn lafheid en mijn puisten
tot mijn uitgerafeld hart van schrik plots tegen mijn ribben zal slaan.…
futiele beloftes van verandering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 achterkanten van de tongen
klaar om doorgeslikt of uitgespuwd te worden
als je vindt dat je altijd je gelijk wilt hebben
maak je dan niet moe
je hebt toch weer gelijk
maar het is futiel
niets meer nul op het rekest dan verandering
in het karakter steken
de uitkomst sofistisch op hoepels
alsof je valse lucht kunt trekken
op de longen het ademen…
over schoonheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
608 je vingers, zoals in een delta
ik kan ze vangen, tot me nemen en voel het water van de
Eufraat -of was het de Tigris-, water uit het paradijs
de hand is open om gevuld te worden met zoete dadels
rijpe vijgen, een enkele pittige olijf: vruchten van het
landschap dat je ons toont
we lopen over oeroude gronden, ruiken aan brakke wateren
ademen…
Stad,vrucht van eigen spiegel ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 wachters van de grachten hun huizen
kronen over de hoofden het plein bespot,
beklad door duiven waardoor de beelden
levend bleven in de mondiale moraal van
overvolle gevulde pleinen en terrassen
uitgelicht in het spoor van hen die in het lot
zijn uitgetreden, verwaaid door de geest en
symboliek, begeleid door de gilden van de straten
adem…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 Ik zie de zon
staan op het strand
de horizon bloedt
waar de zilte zee
rollend het hete zand
bespoelt en bekoelt
wiegend in de gloed
hoop ik en weet
het verschil tussen
hopen en weten
is het grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de…
De ironie van onze tijd ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 uitgelicht in het spoor van hen die in het lot
zijn uitgetreden, verwaaid door de geest en
zwaard, begeleid door de gilden van de straten
hun adem stokt uit de mond van de gulle gaper,
z’n ironische lach verwerkt tot verbazing
waaruit de verste herinneringen zijn opgeschort,
een voortschrijdend gevoel, opgehangen aan
de macht gevangen…
Levensrecht?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
389 streeft naar
eenvoud tussen aarde en de zon, hoop lijkt
zinvol maar geeft de honing soms de smaak
van azijn, die naar de hemel rijkt maar
niet verder aan tot de kruin, anderen
vlochten ideeën uit de as om hun Fenix
te laten herrijzen, een metafoor om toch
weer op te staan in wat we delen,
verzamelen we de nectar en ambrozijn
in een adem…
Aanwezig Zijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
506 Voel ik Haar of Hem ademen in de wind.
Voel ik Zijn of Haar aanwezigheid in pijn.
In het schreeuwen van een angstig kind.
Hoor ik Haar stem in onmacht van macht.
Voel ik Haar aanwezigheid in liefde.
Liefde, in het bewust zijn in de nacht.
Wanneer er niemand is die lezen kan schrijf ik.
Schrijf ik op wat me beweegt terwijl.…