6661 resultaten.
Oktoberblues
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
893 Rauwgrauwe hemelvlees
verstrooit het verstofte graan
boer staat machteloos heeft uit vrees
de kleuren weggeveegd uit zijn bestaan.
Die komen nooit meer terug
het licht wel.
Zoals 's winters een vijver het leven inslikt
zo heeft deze nacht de gezellige herfst
ingeblikt.
Niets komt ooit nog terug.…
De dorsvloer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
842 Het ritme van de slaande vlegels dorst
het graan ja klopt het koren vrij van kaf
de zwoegers zwaaien zweten op dan af
weer op weer af tot lost de zemelkorst
het overbodig afval moet geschorst
geschopt in vuur verbrand ja afgeschaft
ruw op de harde dorsvloer afgestraft
met slaande stoten dansend op de horst
in diepe grond van je bestaan…
Atlantis – de verzonken dichter
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
604 de oude dichter droomde zijn bestaan
hij rook de roze nevelen – van het leven
een traan, ’t was hem aan het ontgaan
de geur van ’t leven, deed hem angstig beven
zijn ziel ontsloot zich, de vervagende droom
des dichters geest begon te ontwaken,
glinsterende gedachten, sijpelde als ’n stroom
water weg uit zijn handen, ’t deed ze staken
’t…
Flessen openden genoegen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
527 de bodem
bleek alleen voor mij te zijn
ik bruiste op bevel
laafde dorst serveerde vreugde
ze lieten me verrekken in de hel
zagen mij niet staan
kozen voor de eigen feesten
hun pleziertjes gingen mij niet aan
ik vond mijn eigen lol
de flessen openden genoegen
we gingen stevig aan de rol
ik zakte door de dagen
zonk weg uit het bestaan…
Blind in de kast,
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
447 Had niet geschreven wat ik weten moest,
wat ik niet las, heb ik op de deur gekrast
ingebeelde braille op de tast, de met
zorg gekozen tekst werd vergeten, voor
waar ik ging, kwam ik net vandaan
de tijd verteert het werkelijk zien
de lamp verarmt zich in het minder,
kaarsvet druipt van beide handen,
geëtste beelden van een blinde, bestaan…
VANDAAG
hartenkreet
0.5 met 4 stemmen
1.441 regeert de angst
Die al vaak bespeelde emotie
Maar wat vreest hij dan het meest
Die angstige en gecreëerde commotie
Voor dat allemaal is hij namelijk het bangst
Wees niet bang de vrijheid komt er aan
De angst is ook maar een minuscuul geestje
Eigenlijk zelfs maar een heel vreesachtig beestje
Dat helemaal geen recht heeft in het menselijk bestaan…
Deadline
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
650 Als de wereld middernacht zou vergaan
Vandaag alleen nog kan overbrengen
Er echt voor gaan staan
Angst en pijn tot moed vermengen
Als de wereld vanmiddag zou vergaan
Twijfel al een dagdeel weerhoudt
Tijd als beul van mijn bestaan
De reactie als het laatste oponthoud
Als de wereld over een uur zou vergaan
Niets meer te verliezen enkel vermogen…
Gevloerd
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
710 Ons lot ligt
gevloerd op straat,
lantarens werpen
hun lichtend teken,
en schaduwen de
monden snoert,
van wie het
gezicht niet plooit,
blijft in gebreke
in de spotlight
van het bestaan,
lazen de half
gevulde glazen
in beider ogen,
om die te laten
staan, van
onszelf vervuld,
waarin we de
liefde hebben
voorgelogen, met…
Mens in wording
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
808 Van voorouderlijk
dier naar de mens die bewust
is van z’n bestaan
ontwikkeling zoals
die plaatsvindt van baby naar
de volwassenheid
In de schemering
heersen oerangsten door het
onverklaarbare
zinken wij in de
onderwereld of valt de hemel
naar de aarde?…
Zo Zomaar
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.538 verwarmd door het zonlicht dat
Zo licht en zo zoet is
Hoe je zo zuinig en begeerlijk zweeft
Tussen je dromen en je ontwaken
Bedoeld te beschermen en te verhullen
Zo liggen onze lichamen verstrengeld
Zo, als schijnbaar eender
En hoe de regelmaat en de rust
Van jouw ademen
De stilte opvult
Zo schijn je geen weet te hebben
Van het bestaan…
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
716 geen enkel uur ’t bestaan verweten.
Ik draag een trui.
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over de toch doodgewone dingen.
Ik zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over doodgewone dingen.…
Haar verraden hart
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
564 adem
alsof haar hart verstild in witte boezem
van ijs en sneeuw
niet meer rood kloppend
wachtte op de verlossing
van de lente
een hart dat wachtte op de
verlossing
van de ware liefde
het maakte haar bang
haar hart een verraden hart
zo bang te worden bevrijd
ze liet los
wankelde weg
terug naar de veiligheid
van haar opgebouwde bestaan…
Relativering
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.080 wezen
niemand meer zijn om het te lezen
wat heeft het verdomme dan nog nut
sta ik hier dan niet voor schut
dat ik probeer
duidelijk te maken dat op een keer
alle wijsheid die geboekstaafd staat
mee met de wereld ten onder gaat
nadat alles zal verdwijnen
het heelal verder zal blijven uitdeinen
het is goed veel te weten tijdens uw bestaan…
ik zag je woorden naar me kijken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 zinnen makend tot een nieuw bestaan
de dag en nacht in ons verrijken
elke weg als nieuw te gaan
geen ogen die al in me dwaalden
geen lippen nog naar eerst gevoel
slechts woorden die in ons verhaalden
wevend, ragfijn tot een kloppend doel
liefde was een vreemd gegeven
voelbaar blauw tot zon gewelfd
blind verloren in jouw leven
was jij al…
het schilderij in mijn hoofd
netgedicht
2.2 met 20 stemmen
1.655 het schilderij in mijn hoofd
de kwast pakkend papier wit
de kleuren mengend het angstig rood ook
de geuren de luchten de lege straat
het omhoog geschoven asfalt
wortels van mijn bestaan
de verhalen van mijn vader
ver maar dichtbij de lokkende polder
op sloten al het onbetrouwbare ijs
met daarnaast de oprukkende snelweg
foto’s met een…
Handen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
829 Onze handen kunnen we vouwen
Om met eerbied tot God te gaan
Hem te danken voor ons bestaan
Dat wij op Hem mogen vertrouwen.…
geschokt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
770 relatieve saaiheid
van het alledaagse
arm en rijk
voor éénmaal gelijk
verweesd wanhopig verslagen
wie kan dit dragen
zoekend tussen puin en lijken
naar voorbije tijden
de dood dreigt van alle kanten
geen tijd voor rouw
je moeder, je kind, je geliefde
verdriet krijgt geen tijd
chaos en wanhoop
in verwilderde ogen
hoe broos het bestaan…
- De avond viel doodstil -
netgedicht
4.2 met 68 stemmen
1.903 de avond viel, herinnerde mij
aan de donkerste nacht in mijn bestaan
hulde de ademhaling in energetische kracht,
in plechtige vredevolle waarde
de mond zonder een enkel geluid gesloten
om dood te laten gaan.…
Ons leven is als een boek
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
828 En in het laatste hoofdstuk van ons leven
Moeten we afscheid nemen van het bestaan
Met ons aardse leven is het dan gedaan
Het boek is uit en alles is volgeschreven.
Maar in het Boek der Boeken staat te lezen
Dat de dood gelukkig niet het allerlaatste is
Want we mogen geloven in de verrijzenis
En dat we bij God in de hemel mogen wezen.…
BOMEN
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
719 Eens vond ik dit gegeven mooi
nu zie ik er doorheen
want onder iedere boom
hoe dik
hoe dun
hoe klein
of
groot
is de aarde, dus de moederschoot
dit fundament is vaak verscheurd, verdord
vertrapt
met bloed gekleurd
men heeft hiermee verkeerd geleefd
de boom is ziek
vecht voor bestaan
soms eenzaam op een hoge berg
verlaten in de zandwoestijn…
- Weerschijn -
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.124 gedragen door vleugels van geloof,
verder dan te sterven en dood te zijn
kon ik wenen om je, mijn eenzaamheid
want ik droeg je diep in mijn gelukzalig hart,
mijn beste schemering
..mijn weerschijn,
mijn stervende stap,
naar het oneindige stoffelijke bestaan,
dat nachtenlang aangebroken was.…
Een dichter vol zelfbeklag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
587 Dus geen hoera jippie of juichen
voor mij, het is krom mijn bestaan als
een kromme redenering, er klopt haast
niets van, ja, ik zou ook wel graag een
keer niet willen klagen, maar met zo-
veel ongeluk heb ik daar recht op.
En ook om dat te verwoorden, en
waarom ook niet?…
Zomeropstaan
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
558 het gezang van een merel in de ontwakende tuin
opent het kwettergevecht onder de musjes
alsof er geen nacht heeft bestaan vol met donder
alsof er geen stortvloed van water was geweest
Verderop bij de lichtekooien van de buurman
kukelt de haan zijn suprematie over de hennen
mijn gezicht vangt de eerste warme zonnepijlen
mijn neus de geuren van…
Babyboomers
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
640 Onthutst staar je in de holle ogen van je eigen bestaan
waren wij dat die de wereld gingen veroveren
zijn wij dat achterhaald door de tijd
slepend in onze van idealen ontdane tredmolen
onze revolutie een beschamende herinnering.…
Eindeloos lijnen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
860 EINDELOOS LIJNEN
Tranen stroomden allang niet meer
enkel pijn hing om het droevig hart
Lichter was ze dan een donzen veer
haar wereld zag zwarter..dan zwart
Afslanken, mocht allang niet meer
de artsen vreesden voor haar leven
Haar bestaan deed haar echter zeer
leed en pijn bleven aan haar kleven
Vermageren mocht lang niet meer…
De Doodsbloem verwelkt
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
669 De distels in haar hart geplant
verdrinken in tranen die druipen langs
ineengevlochten haarstrengen
van een voorovergebogen hoofd
Haar bibberige handen steunen gekromd
een vergeten aangezicht waarin ogen
zich bewegen naar een zonovergoten
licht bestaan
zoals een pas ontknopte doodsbloem
verzinkend in een nieuw leven
straalt zij nog…
Niet altijd pais en vree!
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
984 Gij vals loeder, gij vals secreet,
gij sujet, alsof je niet weet,
dat de waarheid verborgen zit,
gij monster van de waarheid,
ben je die voorgoed
uit je bestaan kwijt.
Gij arme, valse loeder, secreet,
sujet, als ge maar weet,
dat de waarheid immer overwint.
Immer!…
Reflectief ?
netgedicht
1.9 met 12 stemmen
593 In de reinigende stroom
in palm van seizoenen
heb ik de mens in mij
afgestroopt, leek het
bijzonder om niets te
hebben of te willen en
alleen met de liefde onder
een onbedorven hemel te
staan, een zon die zich een
ongerepte weg baant naar
de essentie van het bestaan,
het zwijgen betaald met een
allerstilste klank als blote
schaduw…
Een andere Oma.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
898 De meisjes zullen mij zo nooit leren kennen
maar ik kan aan het idee niet wennen
Dat ik niet zo maar naar hun toe kan gaan
en ik ben juist zo blij met hun bestaan.
Ik moet nu weer gaan leren
om dat te accepteren.
Maar ik heb enkel maar verdriet en pijn
omdat ik zo graag een andere oma had willen zijn.…
Gedachten bij Harry Mulisch
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
918 mij in beeld
maar de overwaarde
wanneer hij over zichzelf sprak
en het andere kleurde
naar diens eigen aard
juist hij
geworteld
in bruin en
Jodenster
droeg de oorlog
een leven lang
in hart en nieren
hij versloeg
de eigen tegenstand
erkende in zichzelf
de zwarte drek
aan de duivel verwant
ondanks
dat dit alles
in zijn bestaan…