639 resultaten.
Kerst 2018
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 in de kribbe
vluchtte voor de dreiging van geweld
van de heersende politieke macht
later een rebelse, vrijmoedige
hij vechter voor vrede
een hemel op aarde
voor de armen en
minderbedeelden
hij gaf hen
kracht
gewiegd
in kribbe zacht
nog in het paradijs
vertederende onschuld
nieuw leven, puur en rein
straalt hij uit lieflijke onwetendheid…
Succesvol voortbestaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Dat doen mensen onwetend,
want mensen zijn van mening,
dat mensen wijzer zijn dan zij.
Zo vernedert de mens de wolven tot hond.
Olifanten dresseert hij in circustenten.
Grijze ratten deed hij verbleken.
Laboratoriumratten zijn nu wit.
Biologen hebben eindelijk ontdekt,
dat ratten menselijke emoties tonen.
Ratten kunnen zelfs lachen!…
namiddag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
469 in de namiddag waar gisteren
haar glans verniste met het grijs
van afschuw verviel mijn zijn
in de afgrond waar zwavel
en vuur elkander omarmden
onwetend van mijn eigen ik
bracht de macht van de duivel
de uitwasemingen van de hel
in het lichaam dat mij dan
tóch toebehoorde?…
Jubileumconcert
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
526 Zij wacht geduldig in het Witte Kerkje
Een vleugel tussen ruis en roezemoes
Van gasten, nog onwetend
van de roes
Die hen vervoeren zal bij ieder werkje
De stilte breekt rond het klavieraltaar
Met Liza's vederlichte
toetsenspel
Na intro's van een veelbelovend stel
Twee leerlingen van Hristo tovenaar
't Publiek geniet van 'hun' Rachmaninov…
Nachtkleuren (2)
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
614 bij zijn terugkeer
spreekt hij zijn kompaan
helder toe legt behoedzaam
de vinger op gekneusde plekken
kalm, rationeel,
geen radeloos woord ontsnapt
aan de lippen van deze
vastberaden man
in alle bange uren
staat hij zijn spitsbroeder bij
onwetend nog van het einde
dat alleen hij kan vertellen…
Liefdesbrieven uit een achterbuurt
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
913 In hoeverre het waarheid is
hetgeen je dikwijls beweerde
zo dichter bij de letterlijke armoede
in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt
van een verlegen land vol verborgen leed
kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend
het wekt verbazing dat ik in gedachten
witte en rode rozen kan laten verwelken
in de eenzame roze vaas op het grenen…
ontkleurde kamers
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
278 vers
laagje voor laag
net netjes gestapelde
gebroken sneeuwwit
als rechtsgedraaide melk-
fase richting de toekomst
der ontkleurde kamers
wit voor onze ogen maar
zwart in de oneindigheid
van ongepleisterde muren
waar wij naar blijven staren
in die onbestaanbare verten
begrensd naar maatstaven
van verzwegen angsten
ongepaste onwetendheid…
ijzige onwetendheid / in stilte voelt het zich bekwaamd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik kan niet troosten nu
de pijlen op mij zijn gericht, het
dubbelwandig hart lijkt geïsoleerd
van tijd en daad
jij kromt jouw vingers en dept
goedwilligheid op een bank
zonder woorden – de piano staat
boven –
akkoorden vol zwijgbeloftes
doen het raam beslaan, er wordt
geschreven op het vluchtig water
dat zich wintert wanneer…
Dagen Later
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
2.679 Ik swing op oude platen
waar niemand het wil hebben over ritme
daargelaten
Buiten op het kerkhof (in 1975 gesloten)
groeit het groen onwetend verder
waar zoveel wijsheid eindigde
daargelaten
Ik geloofde serieus dat die lantaren altijd brandde
een smoes voor alle energie die gloeide in mijn handen
ik liet het gaan -ik kon niet vliegen- en…
Spiegel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.062 Zinnen
Gevormd door leven in het verleden
Onwetend hoe de toekomst te beginnen
Gezonken tot de diepste bodem. Verzwolgen
Door een zwarte zee van louter nat
In jouw lichaam keerde de warmte terug
Sinds dat moment niet meer 'vergeet', maar 'vergat'…
Onze verlatenheid in die jaren
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
830 Je gezicht leek uit twijfel gehouwen
met ogen die werkelijkheid verrieden
gevoel scheen toen tastbaar te worden
zelfs je muren zuchtten onder onwetendheid
dansten we alleen of samen?…
Voor Aimée
hartenkreet
2.9 met 22 stemmen
3.032 Onwetend van gevoelens die je los maakt in mij,
angst, geluk, verdriet en blij.
Jij kleine dame, een chromosoompje te veel,
dat maakt jou tot dit mooie geheel.
Soms doet het me pijn,
dat dingen moeilijk voor je zijn.
Maar jij bent een doorzetter en trots,
als iets lukt wat je veel moeite kost.…
Onzichtbaar
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.043 Maar in wat voor vorm is onwetend afwezig,
Als je blind bent voor het waarneembaar zijn.
Hier twijfel ik,
Want afstotend is mijn buitenlaag,
Niet afkeer wekkend,
Het lijkt open, waarvan gesproken is.
Maar moeilijk doordringbaar.
Het is gesloten, wat niet voor jouw zicht zien baar is.…
Waar is het spontane gebleven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 hij was er
zij was er
ze waren er samen
onwetend
van elkaar
zij zocht
hij zocht
ze vonden niet
wat ze zochten
onbewust
van elkaars aanwezig zijn
hij thuis
zij thuis
elk een straat verder
voor de computer
zich inschrijvend
op relatie planet
zijn oog valt op haar
haar glimlach
zoekt zijn foto
gevonden
fluistert de wind
wat…
Voor de Mis II
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
747 Wij zijn zo
dom om stilletjes te keten, onwetend
van de zwaarte van zijn ziel, en dat hij
'soms als ons' wil zijn: precies zo zwak,
precies zo klein. Een kind dat om zijn
Vader roept, en zich bemind wil weten.…
amien
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
656 is geen speelgoed in
een veld vol rubber en
ik stik
raam wind staal blaast
zwart chroom slaat dood
zeelui in de onmogelijkheid nagelvijl
in staal leeft de dierenriem
lekker belangrijk
snap er geen mars van
honden blaffen vol aan de kade
zonder smart gevangen angsthaas
haast zich niet gevangen door tanden
bevangen van haat in onwetendheid…
Houdt moed, lieve vriend!
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.328 Wat doe je als men, onwetend,
stelt dat je het wel goed hebt?
Wat doe je als ze niet weten van je pijn
Wat denk je als je huilt van binnen
Ga de boom in met de goede wensen
Ach mensen weten vaak niet hoe!
Ik zeg je alleen maar: houdt moed…
Allerzielen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
4.612 'k Heb bij woeste windgeweld
't geel gebladert dwarren zien
en onwetend op de knien
neergezakt en nagedacht
dat de dood met 't mensdom lacht
lijk de wind met 't dorre blad ...
Kranke mensdom, sta hier wat
bij de graven. 't Wormgekriel
knaagt aan 't lichaam; maar de ziel,
waar is zij?…
Humane act ?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 Het ligt begraven in de oude eeuwen,
herken de gebreken van onwetendheid,
geschreven grond met het zwarte krijt
van hoogmoed, nooit moedwillig want
morgen valt weer malse voorjaarsregen en
worden etsen van de wonden uitgewist, zal
door een woordtapijt de bühne verder onder
sneeuwen, dagelijks sneller dan verwacht
onbevredigd in de…
Weerspiegeling?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 Ik zag mij in een droge oase,
waas verblindt de ogen,
hitte verstoft een vermalen
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in het venijn
van besluiteloosheid, zijn angel
als medicijn en verbonden aan
zwart satijn, het zal mijn onwetendheid
verklaren, het lot ijlt na in een vergeten
maan tot op het bot versleten in werelds…
Zwijgend landschap
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Vaak wanneer ik mij verplicht
in het alleen zijn te peinzen
vrees ik weer de eenzaamheid
die in mijn jeugd zo voelbaar was
ik betreed dan regels der heimwee
denk weer aan dingen
in geloof van eigen ongelijk
ik bemerk weer die innerlijke pijn
onwetend in nieuwsgierigheid.…
HET BLIKSEMVUUR
poëzie
4.0 met 3 stemmen
984 Eén ding schoner: de Dood als hij gulden aankwam,
Staaf van gesmolten goud die ons beiden saamklonk
Onwetend slapende op de weg van die Machtigste.…
Ik moet je wat vertellen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
614 Ik ben de persoon die de toekomst
het meeste mist, die tussen de sterrenbeelden
onwetend blijft van hetgeen deze voor hem
beslist. Deze toekomst zonder jou doet nog
het meeste pijn, omdat het een leven zonder
jou moet zijn.
Ik moet je wat vertellen
met herinneringen aan jou in mijn hoofd.…
Het einde
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
617 Het einde bereikt in uitersten en ervaring is
Rijker in glorie en groter dan franje in stadions
Vol van gelijken in namen en woorden
Afscheid van oude doch wezenlijke dingen
Proberen niet mee te nemen in een nieuw begin waar
Wij zullen staan als onwetende wetenden dat niemand zich
Kan losmaken voor altijd
Een vleugje verbrand een randje met…
Vermoeide paarden
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
398 tenminste
als men haar voortekens leest
onwetend waar de oorsprong
eindigt of opnieuw begint,
blijft onzeker
de toekomst
ligt diep verborgen
vanuit z’n sacrale middelpunt
rolt iedereen
zijn eigen loper uit, de
lengte wordt nooit vermeld.…
Genève
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
532 ik woonde tonen,
de Salève die we beklommen in de middagpauze,
de Mont Blanc aan de horizon
in de late zon,
de brug over het meer te lopen met vlaggen van alle landen aan weerskant
Of, ik zou haar kunnen vragen
elkaar te zien, te zijn
Zij, die ook mijn ex zo mooi
gevonden had
dat ze hem te leen gevraagd
Ik die grappend ja gezegd
onwetend…
Getuigenis van liefde
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
463 begint latent aanwezig
op het grondgebied van verlangen
in het stedelijk gedachtelandschap
brokkelt een beetje van jouw denken af
het inzicht dat je hebt gekregen
nadert een noodlottig einde
je ontwaakt in een genadeloze herhaling
ontheemde bloemen die woekeren
alsof we samen schrijven
in een droomloze wereld
we laven ons aan onwetendheid…
Fantoompijn
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
522 De dag voor D-day
stond mijn hart in brand
mijn ziel in vuur en vlam
hooggespannen
wachtend op haar vlucht
mijn verre oostenvlam
onwetend van
last minute lies
gewiekst gevleugel
op het laatst
van pechvogels
gehoornde duivels
zwarte beren op mijn pad
schiet ik
als een pijl uit een boog
door bos en beemd
dwars over…
Mama
hartenkreet
3.5 met 27 stemmen
5.080 Onwetend wat er ging komen,
met een tas vol spullen
en een hoofd vol dromen.
Zonder eigen huis en een slecht betaalde baan,
leerde ik met heel veel moeite
op mijn eigen benen te staan.
Toch voel ik nu nog
dat ik een hoop heb gemist.
Ik weet dat je van me houdt
en dat jij je hebt vergist.
Jij was gewoon bang om
alleen door te gaan.…
periodiek antibioticum
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.562 schouders heen
zong ik een dubbele nachtegaal
striemde ik de duizend regens,
mijn verlamde keuzen van weleer
smoegen rood
en vloeiden weg in verse beken,
het dolle kind buitelde in mijn stem
bloemen strooiend
en zo streelde het de wereld in mijn palm
en als straks de grijsharige morgen rijst
uit de ruïnes
vergiftigd dan mijn geheugen
en onwetend…