1372 resultaten.
ochtendmist
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
786 ik weet
ik word morgen wakker
met diepe kleuren
als zonlicht of sterren
pasgeboren
nog nooit zo dichtbij
maar naaktheid
weegt zwaar
zwaarder
dan wolken vol winter
of het zoeken naar
het andere
het is geweest
maanlicht wit
in een lied
vol onstilbaarheid
het liefst praat
ik met jou
elk woord
in één nacht
ja, morgen…
vereeuwigd silhouet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
998 een spoor van voetstappen
op het geplooide strand
ligt kronkelig te wachten
langs golven van de oceaan
een briesje wuift het lange haar
als de hand een schelpdier vindt
die wonderlijk verscholen ligt
haar schaduw zwicht synchroon
zand bloost met de lucht
en omarmt haar silhouet
terwijl het water schuimend rolt
wordt zonlicht zacht gewist…
Als zomerbloesem op mijn schouders
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
828 als jij mij vraagt om mee te gaan
laat de wind het mij weten, wat jij meedraagt
zal ik geduldig wachten
als de laatste nachtnevels zijn opgetrokken
wanneer het zonlicht is gedoofd
met mijn hart vol wacht ik op jou
pluk ik sterren uit wolken lichtblauw
als zomerbloesem op mijn schouders
vanuit een diep verlangen naar jouw aanraking
op…
boot
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
1.138 liever sta ik aan het roer
van deze gedachtenboot die
hotst en klotst tegen klippen
dobbert maar wat rond
over tomeloze rivieren met
bochten en stroomversnellingen
zonder ooit vaart te minderen
liever sta ik aan het roer
ziel stuurt boot langs beemden
rietkragen onder zacht zonlicht
nu pas, lichaam, nu pas
ontdek ik jouw ware rang…
In Tragedie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
490 In een wereld die nooit eindigt
Waar het eind begin in de rug kijkt
Stroomt een rivier van tranen
Daar huizen de verstoorde liefdes
In het land van sombere wolken
Het zonlicht zich zelden laat zien
Waar de liefde is bedekt met magma
Waaraan de cupido zich schroeit
In die wereld doolt de hoop
Eindeloos zoekend naar die ene…
Tot het vrije
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
557 matrijzen nevel
aan een rustig dagbegin
de wind ademt vocht
uit het heden
klieft de zelfzuchtige lucht
pijlsnel voorbij
naar het volmondige licht
in die oeroude zon
ontkiemt het omrankte
vanzelfsprekend
zacht uit hun cocon
tot het vrije
opnieuw geboren
door de parabels van zonlicht
der bloeiende schepping
vol verwondering en bewondering…
Vervagend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
570 Schaduwen tussen bomen
fluisteren hun woorden
in akkoorden van zachte bries
groeien in mosstille geluiden
door zonlicht gestrekt
tot drempels over zanderige paden.
Sluipend door en over elkaar
geven elkander geen ruimte
vormen zacht licht van de dag
om tot nevelige schemer
tussen verduisterend eikenhout
tot nacht elk zicht ontneemt.…
Nevel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
533 Met ogen die aan duisternis wennen
omdat ze geen zonlicht willen kennen.
Je ziel is net zo donker als de nacht
de schaduw heeft je in zijn macht.
In je binnenste mag niemand kijken
je eenzaamheid zal niemand merken.
Nu de wereld je alle hoop op liefde
en geluk, voorgoed heeft ontnomen.…
Duurzame bloeiers
netgedicht
1.0 met 13 stemmen
445 tussen
het groen
van kleurende
bloemen zag ik
ook de door -
zichtigen staan
naast de
roodroestend
ijzeren en op een
wat mindere plaats
de plastic gevallen
een klein perceeltje
voor een select
gezelschap
metalen bloeiers
die al van ver
het zonlicht
weerkaatsend en zo
alle aandacht vragend
overbodig blijkt
het bordje
verboden…
Honingvlinders
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
641 rivier
heeft vriendschap gesloten
met onze familie op de oever
hier in het bommelland
honingvlinders fladderen
vlijtig boven het boomgaard gras
wolken werpen schaduw
op de wuivende kruinen
van de ooftbomen
we eten uit eenvoudige handen
want het is zomer in de boomgaard
en bijen zoemen rond blije kinderen
die buiten spelen in het zonlicht…
Verven van mijn tranen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
504 verven van mijn tranen, doe ik allang niet meer
nu het relaas ongeopend verdwenen is
met zachte tred stap ik langs
het alfabet naar beneden
daar waar het een warboel is
en ik mogelijk in zou kunnen verdrinken
heeft niets kop noch staart
zonlicht duwt mij in de rug
klein en vooral alleen
kijk ik naar alles wat er in
rond drijft, het verlangen…
krassen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
446 verder van het rumoer
blijft de oude tijd
meer alleen over
sommige tijd blijft
altijd vandaag
intact maar gehavend
voelen we zoveel dieper
het diffuse zonlicht
dat zich aan ons hecht
op niet gemeten dagen
aan de grond geklonken
badend in het licht
het vage krassen
van voorbijgaande trams
op de achtergrond
de bergtoppen onzichtbaar…
Soms even
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 Het zonlicht lonkt naar de aarde
vraagt haar ter dans
plantjes nog maar net gepoot
ruiken hun groeiende kans
manen stralen kussen de zee
maar vertel me liefste
wat heeft dat lonken
en kussen voor waarde
weet je
als wij dat niet zouden beleven
neem ik al genoegen
met soms even
onze gevoel voor natuur
is zo weergaloos groot…
opgelost
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 los me op in de wind
laat me vluchtig verdampen
als de geur van het munt
in het vochtige veld
opgelost laat ik me zachtjes vervoeren
tijdloos, ontastbaar
opengesteld
Omarmd door de rust
vergeven van zonlicht
verblijf ik in stilte
onzichtbaar verspreid
tot jij meer ziet
met ogen gesloten dan open
vanzelfsprekend gelijk bent
volledig…
Boezemvriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
876 Het schijnt dat het door liefde komt
wanneer dauwdruppels op lentebloemen
vroeg in de ochtend het zonlicht weerkaatsen
en in nachtelijke uren als oren doof zijn
is het vriendschap onder maanlicht
die ons laat weten dat we mensen zijn
misschien heb ik een liefdesband
papieren onschuld van mijn dromen
kan ik niet anders dankbaar zijn
omdat…
waarom herfst
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
546 waarom herfst het zó
goed doet in gedichten
wellicht door het verkleuren
van het bos in herfsttij
het vallen van blad raakt
een melancholische snaar
als heimwee naar weerom
een vervlogen zomer
zwak zonlicht laat dauwdruppels
nog glinsteren aan de herfstdraden
alles is essentieel voor 't gedicht
en het maakt het de dichter
iets lichter…
een lange lage regenboog
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
708 er was geen rode wijn
om zomerzacht
in weg te dromen
buiten roffelde de regen
zijn schoonmakende zegen
kilte kroop
langzaam omhoog
maar in de verte
streelde zonlicht vaag
een lange lage regenboog
ik heb je stem gehoord
voelde toen je warme sferen
het slechte weer en het
gebrek aan wijn kan mij van
heden af echt niet meer…
bitterzoet bloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 ze mijmert
in een huis
van glas waar
de dag in
zachte tinten
vervloeit
de laaghangende
wolk het zonlicht
weerkaatst
de lucht aan
het donkergrijze
water raakt
de azure zee
het schip op
handen draagt
de tedere takken
van de plataan de
westenwind weerstaan
ai solitas ai saudade
weemoedig zingt haar
bitterzoete…
Een beetje sterven?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.…
volle maan in de dagsluiting /hommage aan Alice Nahon
hartenkreet
4.9 met 26 stemmen
817 Onderwerp: FW: FW: geschreven op 3 januari 2021 verwerking volle maan
Wanneer de troubadour zijn minnelied speelt
De afgelopen week de maan als zonlicht scheen
Heel de week
Dan zing ik als Verminnen
Volle maan
Spreek het zonlicht aan.…
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
759 Takken vol adem
zonlicht glanst op oude schors
stilte draagt het goud
Langzaam opent de
boom zijn takken, elk blad vangt het
licht dat vloeiend door de lucht glijdt. In de gedempte
schors voel ik de stilte van eeuwen, een zekerheid die in mij weerklinkt.…
Winter
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.523 De kletterende spetterende waterdruppels
dwarrelen door de dorre dag
de langverwachte lome lente
verdwijnt verkorven van verdriet
Niemand weet wat warmte is
verweerd door weer en wind
ze beven, bibberen dag aan dag
en hopen op een levenslach
Kom, laat mij de liefde leren
lief en leed van mensen
dan pas kan ik zonlicht kennen
en lentetederheid…
Parel moerde
netgedicht
4.6 met 27 stemmen
480 ze dauwde
iedere dag
haar huisje
met een lach
parel moerde
flitsend zonlicht
uit de morgenstond
zodra zij wakker was
gunde bestaan
de eigen stijl van
rustig ontwaken en
het leven smaken
een eerste buiten
werd ontvangen
door een vrolijk fluiten
van vogels als buur
het kleine concert
wekte het hert en
de grotere dieren op…
wat verborgen lag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
630 de vogels zwegen in de bomen
de muren stonden sprakeloos
in de wind
het stille schip voer binnen
onder het oppervlak dreigde
de duisternis
de leeuwerik viel en zweeg
de dood sloeg met zijn hamer
het uur
met gouden tong
zou de jongen spreken
hij was geen overtollig mens
het laatste zonlicht was vergaan
de reis lag verborgen
zij…
herkent u de glimlach
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
926 wanneer een gedicht opent
als raakte het de hemel
in een zucht en met
rood doorweven
treur dan niet om herfst
of wind die aan de winter tast
sluier schaduwen met stemmen van de zee
of laat rozen zweven, in het zonlicht spiegelen
u hebt immers uw zielenkracht gevonden
omhoog, omlaag, als trillende vleugels
stil gefluisterd in het bloemenblad…
De oorlogsmachine
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
1.536 Het ijzer was gesmeed
Het lemmet gescherpt
De daad liet op zich wachten
Rivieren vulden zich met bloed
Het oneven werd gegeven
De oevers brokkelden af
Warme aders ontlaadden
En onschuld spatte uiteen
Het glas werd geheven
Tegen zonlicht voor contrast
Bloed mooi hangend wijntje
Zoals het bij sigaren past
En onder het tellen
Prooste…
te kunnen sterven
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
962 'ik breng je naar zee'
zei je
warme vingers, weer dichter
om het woord
dat ik voelen kan, zoals nu
nog meer
een korrel zand waarop we wonen gaan
er in verdwijnen
met zee
en mond naar mond
tot teen, zonlicht
dieplevend
zoals wind in duinen, zoveel eeuwig
en zegbaar
'dit alles is zee', sprong ik
kwijt
in handen en…
Praalstoet van woorden
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
485 als in een praalstoet zweven mijn woorden
vederlicht over dit sneeuwverlichte landschap
mijn pen is een wolk schitterend zonlicht
een weerspiegeling van pas begonnen kracht
een lichtbron van zacht gefluister
zuchtende zuurstof voelt geen koude
ziet alleen de zachte overgang
van schaduw naar zonnestraal
er hoeft geen vonnis
geen huis…
Barstjes
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
691 boom
leeft met barstjes in de stam
gesnerpt door stormvlagen
in grijs getinte, herfstige dagen
of toegebracht
door een ijselijke koude nacht
waarin meedogenloze striemen
in het hout wisten te priemen
maar,
ze zal niet zwichten onder het juk
van verzwarende regentakken
nee, dwars door stortvloeden heen
elk gegeven straaltje zonlicht…
Vriendschapskuierend
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.200 samen kuieren
door de beukenallee
zwijgend
zoals dat mag, kan
delend het zonlicht
dat speelt
rond schaduwvlagen
geen vragen
enkel het gefluister
langs de blaadjes
echoënd in de wind
wetende
hoe de herfst
kleurend naar kaalheid
steeds haar weg
naar de winter vindt
maar ook,
hoe verborgen knoppen
weten te overleven
hoop…