Netgedichten over liefde

jij hebt in je lach de stille kracht iets van verwachten het tikkeltje magie dat ondeugd heet en leeft in het mysterie vrouw benaderbaar in warme nachten je ogen raadselen het ongewisse een blijvend gissen naar het geheim van jou pas als het donker ons heeft toegedekt wordt het laatste puzzelstukje neergelegd…

Ik weet wel zeker, jouw ziel woont in je buik. Een hemel met engelenschare, bovengoddelijk geheim… In dit windstille uur knoop ik vleugels aan mijn hart, en stort mij onbesuisd in jouw duistere diepte. Innig adem jij voor mij een heldere midzomernacht……

Ik kniel voor je schoonheid voor het licht van je ogen voor de scherpte van je intellect voor de kracht van je woorden voor de warmte van je vlees voor het vloeien van je liefde voor het openen van je benen voor de tranen van je verlies voor het schokken van je lichaam voor de openheid van je geslacht voor de eigenzinnigheid van je geest…

Mijn buik vol van een oceaan van zware trage golven Liefde in mijn lijf wil stromen traag door dalen van groene bloedrode hartstocht Omvat naast jou onze woorden van vandaag Schragen onze lijven samen Bloeien als de ontluikende roos zacht rose als ons vel fel begeerde tederheid zo kwetsbaar zo fragiel ontsproten aan…

Prevelend als de fluisterende wind worden woorden geboren op mijn lippen. Licht als een donzen vlok, jouw luisterende oren strelend, dekken ze warm het broze hart toe van een liefdevol mensenkind. Dauwdruppels, miniscuul, klaar, helder en zuiver, glijden schuchter over de nerven en pronken op het zonneochtendblad, volgend elke levenslijn…

Maagdelijke manier van flirten sierde haar Drentse wangen bloosden toen ik een zoen stal van haar lippen zo rijp als een geopende aardbei Genegenheid schuilde zich in haar oogopslag die zij zo stug probeerde te verstoppen Zij was een tijdloze vrouw die op een avond in mijn leven binnen wandelde met de ogen zo helder als…

"Begin een droom" fluister je jouw lach waarachtig reflectie door de nacht hangen gezonde wortels aan het boomgetekende organische ankers van de vrijgestelde ziel tussen bewegende delen elementen voor - en nadelen balans over emoties ziel over hart adem en vrede groeiend in vreedzaam respect voor al wat leeft ben je…

Een grote liefde was in haar ontloken. Nostalgisch dacht de vrouw aan vorig jaar. Het wachten op d'r herkomst viel 'r zwaar. Ze bleef maar weg. D'r hart was haast gebroken. - Geen taal of teken. O, wat had ze 'r lief! 't Was zomer, toen-ze afscheid had genomen. Ze vroeg zich af, wanneer ze weer zou komen en van het wachten werd ze depressief…

de schoonheid van haar glimlach kleurde prachtig bij zonsopkomst hij kuste de rijp van haar wimpers en genoot aanzienlijk waardoor haar hart smolt na een lange winter die de tijd had stilgezet, vergroeiden ze richting lente die hun zijn omstrengelde…

waar ik armetierig was had jij de kracht de rots te breken die mijn bodem was jouw groene vingers brachten warmte liefs en tederheid je lach en ogen schenen zon waarin het leven goed gedijde jij hebt me laten groeien en tot bloei gebracht de vruchten kwamen eerder dan verwacht…

(voor Mirjam Bruijn) Stiekem stap ik op de trein en reis ik naar Milaan, zoek daar naar wegen om jou te vinden en zal als een magere Franciscus op de poorten van je ecodorp beuken. (ik vroeg mijn ouders om reisgeld, maar ze weigerden pertinent, zeiden dat ik een psychiater nodig had) Maar zij hebben het geluk in mijn ogen niet gezien toen…

Ze…

om er naar te kunnen kijken rotsvast maar misschien onvindbaar roep ik jou eenvoudig, zoals de dagen en de handen waarmee je me liefkoost met niet meer dan wat dromen plekjes waar ik wil zijn waar ik je kan omringen, warmzacht bij de waterval en tussen de wilde bloemen die, door hun dans, ons willoos meevoeren naar de uitgestrektheid…

je hebt geen vleugels toch vlieg je mij voorbij kijkt lachend om en wenkt naar mij ik loop op wolken naar je lach je ogen leiden mij naar duizelingwekkend hoog na het sterrenraken landen we voldaan in aardes warme schoot…

Als de dichter niet is, niets is geen persoon en geen haven een niemand zonder heimwee en met geen enkel verlangen gezwicht voor een woord een theorie zonder bloed een metafoor zonder gevoel ben ik bij je achter een boom verschuil ik je als stilte in een droom bewaar ik je laat ik je niet gaandeweg een niemandsland…

Je fluistert in mijn huid En ik luister Ik hoor je zacht zingen daar binnen En dichten over dingen Ik wil je vinden…

de kerkklok luidde zijn enkele slag ik wist dat zwart gewonnen had ooit spreidde wit zijn vleugels voor een nieuw begin vulde leven haar warme kleuren teder in tot de schaduw langer werd het licht vertraagde de kerkklok in eentonigheid aanwezigzijn vervaagde…

Amandelvormige ogen laten de zon helder schijnen Dorre vlakte verdrinkt in het hof van Eden Kaneel proeft naar gestolen zoen De minaret omhelst schone bede.…

Ik liet je liefde uitvloeien over de duinen vanaf mijn duin Verzamelde vuil uit mijn leven mijn tranen bleven steken in mijn koele hart hangen in de duinovergang voor het zilveren licht over de blauw grijze golven gekamt met witte koppen Tot ik eerst achteruit dan vooruit dit water verliet mijn eigen water de ruimte gunde Me liet…

de bal blijft altijd nieuw voor jou je kent de kleur het spel van geven en weer terug bewegen je handen groeien maar in jouw wereld blijft de bal je boeien het is plezier jouw lach en pure onschuld in het leven hier…

Leid me maar rond in je salon Laat me je boezem zien, maal me maar rond Desnoods zestig, zeventig maal per minuut, of meer Een valse onverschilligheid zoals ik die nooit gekend heb maakt zich nu meester van mijn ziel, mijn hele hebben en houwen Je moet mij maar een beetje laten doen, dat weet je Dan is mijn humeur opperbest…

We zitten samen op het strand De zon is bijna onder Alles om ons heen lijkt wel een wonder Een klein kindje speelt met een opblaasband De bal in het water staat in brand Jij bent degene die ik bewonder Ik wil niet meer zonder We zitten hand in hand De auto heeft pech. Daarom blijven we staan Het is nacht, we moeten weg Hetgeen dat…

Hoop is het beste wat er is. Liefde is iets met een betekenis. Mijn liefde voor jou heeft geen geschiedenis. Wat ik me kan voorstellen voor mezelf is, Wij samen. Heel blij. Ik kan geen beter iemand bedenken als jou. Net als de Nederlandse vlag rood,wit,blauw. Ik kan aan niemand anders meer denken. En over hoeveel meer liefde ik aan je moet…

Natuurlijk mis ik jou, je was de zon je was de maan, tot zelfs de sterren maar ook voor mij het veel te verre het licht dat ik niet raken kon ik zweefde steeds jouw richting heen maar stortte dan op aarde neer geen weerstand had ik, geen verweer gebroken mens van kop tot teen een dwerg was ik in jouw heelal die dacht dat als hij vleugels…

Het vale licht spreidt zijn vleugels uit om te vliegen naar waar de warmte woont die ik ooit mocht vinden in je handen maar meer nog in je hart. De regen deert me niet, hij vult alleen mijn denken, blust het heimwee niet naar die tijd toen we jong waren en nog illusies bouwden langs de wegen. Straks komt weer de lente en we zullen zingen…

het glas was gebroken van iedere vorm die ik had gegoten gepolijst en geslepen nu bruutweg gekloofd de volmaakte facetten vergeten het teer filigraan in bewerking en setting mocht niet langer bestaan mijn glas brak in unieke kleuren het licht maar is door barbaren ten onder gegaan…

Als ik dat kon zou ik je geven was alles genezen Als ik dat kon voelde je even nog meer dan liefde voor Jou…

zij zong in donkerrood het stromend bloed van warm verlangen de hoogste tonen bleven ijl dichtbij de blauwe hemel hangen keerden roze terug weer opgeladen in hun hoge vlucht wij zijn decor gebleven maar deelden in haar liefde voor het leven…

Ik weet niet of er zinnen bestaan die de geur van je huid kunnen vangen, de bewegelijke spirit in je ogen, een bron die wordt verwend als de prille knoppen botten, het fluisterstille gebaar van mijn vingertoppen in je rulle haar, de koelte in de schaduw van je oogleden, die altijd te beminnen. Als ik daar een klank voor vond…

Ik voel me zo rijk als jij zomaar ineens lacht naar mij je oma.…