Alle inzendingen

Speler en coach die langs elkaars broekspijpen omhoog kruipen, je ziet het nergens meer. De vreugde na een doelpunt is doorgaans al even zakelijk als het voetbal zelf. Een enkeling is nog even buiten zinnen, maar meestal is dat bestudeerd. Er zijn er nog weleens die zichzelf bestormen en...

Zie de nachtvissers op zee, in de morgenzon de ochtend groeten.

Het is de wind die mijn doen en laten beroert Door fluisterende bries of met bruut stormgeweld Met zachte streling de zucht naar liefde voert Of met kracht onverbiddelijk zijn wetten stelt. Het is de zon die mij het schone leven toont Rust en warmte brengt waar ieder naar verlangt Een hart w...

Vooruit! Vooruit! Voort! Sta niet stil, Kijk niet om Maar ga door, Door, door! Kijk niet om, Sta niet stil Word niet als Die van Lot Een zoutpilaar In opdracht van Je eigen god.

Aan het einde van de wereld ligt een stad, temidden van sneeuw en ijs. Er wonen weinig mensen die er niet sterven. De zon gaat na de lente niet meer onder. In de winter is het altijd nacht. De stad wordt omgeven door spitse bergen, en de zee van Willem Barentsz. Wie Spitsbergen heeft bezoch...

ik spreek je nog en wuifde zich weg niet dat het nieuw is ze was van voorbijgaande aard met een ingebouwd gemis onderweg, om elders te worden gebaard daar, ja daar waar een deur openstaat en de verwachting wacht waar een droom zeker de verleden tijd verzacht neen, ik ben nog niet weg, ...

bevrijdend kijken kijken voorbij verschijning zien zonder teken

De zon schijnt Maar ik voel zwart Iedereen lacht Maar ik word getart Getart Door verdriet Langs buiten Zie je het niet Het is mijn masker Ik zoek de kracht Ik lig ervan wakker In de nacht De nacht Duurt lang Het zoeken naar woorden maakt me bang Ik zoek licht Tevergeefs W...

Ik zag hem staan met zijn kromgebogen hengel en gespannen nylondraad. Vanaf de overkant keek ik toe hoe hij het heftig tegenstribbelende gevaarte uit de sloot wilde halen. De grote snoek verweerde zich met man en macht en ik zag hoe zijn staart het water deed opspatten. De visser met e...

De vergeten mens, de gang van dementie. Over een grens van menselijke clementie. Het oude leven dat geen genade meer vindt van een eens kennende wereld als een eigen kind. Het oude leven heugt zich nog slechts een kronkelweg over de lange termijn. Het sloft door een verpleeghuisgang waar ...

Zo zie je maar, die Trump is niet zo dom ‘t Klimaat is niet met een akkoord te sturen En bovendien het zal zijn tijd wel duren Hij maakt liever zijn eigen rekensom En wordt het toch te heet onder zijn voeten Dan laat hem dat Siberisch koud: De groeten!

... zag jij misschien dat ik naar jou, dat ik je zag en dat ik zag hoe jij naar mij te kijken zoals ik naar jou en dat ik hoe dat heet zo steels, zo en passant en ook zo zijdelings - dat ik je net zo lang bekeek tot ik naar je staarde en dat ik staren bleef. Ik zag je toen en ik wist in te zi...

je wuifde ik lachte terug herinner me wolken drijvend op hun rug een trage zon waarvan de stralen stil leken te staan in het verloren gaan van tijd in wachten bevroren keken we naar elkaar het moment van breken kwam snel daarna jouw transparantie knapte toen ik met een woordloos ...

Reeds is de zon in purperbrons gezonken en sleept na zich een laan van gloed, die 't landschap verwt in kleurenpracht en 't haantje van de toren fonklen doet.... Daarna, in 't nakend, fluistrend avondslomen, gewiegd door 't ruisen van het riet, weerklinkt uit malse, volle merelborste...

In hoge verwachting en kloppend hart wacht je af Je stelt je voor wat de volgende stap gaat worden Wat er werkelijk gebeurt, is niet te verwoorden Je denkt, is iemand echt zo onzorgvuldig en laf De nacht wordt dan lang en koud De slaap, vaak een bevrijder, wil niet komen Terwijl het zelfs bete...

Verliezen minder erg dan verloren een droom ontmoet die even blijft bij het opstaan en dan vervliegt naar de wereld van ontstaan Niet meer weten of in de droom gesproken, gezucht en ademgehaald in kleur of zwart-wit , vice versa van mannen, vrouwen en kinderen Er kwam een appel in voor ...

De wereld en ik voorbij gegaan geen weg terug ik heb mijn eiland meegenomen daarachter op het vasteland mijn liefde achter gelaten fluister het koesteren volg mij tot in het sterke licht van de zon en laat me daar om elk zijn eigen weg te gaan niet het snijden maar het afgesneden zijn ...

Kleine Prins kreeg schaap Planeten hem dik fnuikend Prinsen onsterflijk.

Of wij liefhebbers zijn van nietsen? Nee, we zijn dol op fietsen Het land verkennen door 't ommeland dolen De zomen met z'n struiken van bomen, stam en kruinen De ruige rand met kruiden, merendeel die rieken of fris ruiken en in verten 't silhouet van 'n torenspits d...

Ik wilde geen tekening maken. Ik wilde niet schilderen. Toch wilde ik iets op doek. Mijn geheugen bleef kloppen. Ik zag het vrouwengezicht voor mij maar het was omgevormd in streepjes. Ik had de volle vlakken niet om in te kleuren. De omtrek had mijn hand ook ontweken. Toch verschenen haar ...

Zoals de verbijsterende oceaan het groene eiland omringt zo ligt in de ziel van de mens een afgelegen Tahiti vol vrede en vreugde, maar wel omringd door alle ontzettingen van het ten dele geleefde leven.

Zover als mijn oog kijken kon, heb ik geen gedachte meer gezien. Wel wolken, die verdampen in de zon. Wel golven, die wild te pletter slaan. Zover als mijn oren kunnen luisteren, heb ik nog geen misverstand gehoord. Wel stemmen van golvend water, dat zich als stilte door mijn wezen boort.

In het Hoge Noorden vliegen vogels nog als vrije vogels rond. Puffins, Noordse sterns en Jan van Genten. Zij zijn levenskunstenaars. Zij zijn de beste artiesten die ik ken. Kunstenaars houden van vrije vogels. Dat is de reden dat ik vóór artiesten, en tégen vogelverschrikkers van ben.

een late zomeravond – een open raam een zoete jasmijngeur stroomt naar binnen in het bos is de nachtegaal aan het zingen hij zingt en zingt : gezegend is Zijn naam! Hij die zijn lied schiep en de rode rozen kan er nog iets mooiers op de aarde zijn die alle harten laat bloeien en bloz...

Wat matrozen rond een duikboot Gestrand in Sidney haven Lieten ons op het einde van de oorlog Hun naar smeerolie riekende Slingerverlichte gangpad zien Waar hun stapelbedden zich bevonden Tussen ingevette machinerie Wisten wij veel Dat ze met ons kleingeld sigaren konden kopen enzo Vo...

ruimte voor leegte leegte, ruimte voor het niets niets, ruimte voor iets

(Ivoren wachters II) Gelaten telde ik de jaren die ongetwijfeld zouden volgen op de kwarteeuw van nagenoeg stilstand slechts ambitie-loos in bitterheid 't Tij keerde, lach verscheen opnieuw bitterheid resoneerde in een schaterlach die tot op de dag van vandaag in de toekomst zal k...

Als je zoveel om iemand gaf dat je alles wat je had je huis en je hele boel daarvoor zou willen geven dan werd je alleen maar veracht. Toch is het een gevoel dat inslaat als een flits een brand vlamt door je heen en er is geen rivier geen water in de wereld dat zulke vlammen blust. Ho...

zij hebben de ogen afgewend spelen in de wereld van blauw licht zelden zien zij een gezicht als zij kijken dan ontwijken ze de blik een reflex die rust moet geven na een jeugdig leven van alert moeten zijn in totale uitdaging zijn zij ten onder gegaan alles was gericht op sta...

In het bleke ochtendgloren Stapelt Dora nachtclubstoelen, Want dat doet ze van tevoren Omdat ze de vloer moet spoelen. Zo maar schrobben is zo zonde; Even doet ze snel de ronde Om vooral de driekwart peuken Voor het knechie in de keuken En de bandjes van sigaren Voor haar nichie t...