7969 resultaten.
Mijn moeders sterfdag
hartenkreet
4.4 met 27 stemmen
1.717 Uw lichaam kreeg een plekje in de aarde
uw ziel maakte een hemelse reis
nu mag u voor altijd thuis zijn
in dat mooie hemels paradijs.
Nog steeds zijn er die dagen van gemis
bij feestdagen, maar eigenlijk elke dag
al is de pijn nu wel gesleten
ik weet dat ik u missen mág.…
slagader
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.394 kant van jouw arm
stuwend langs de strot
van kin naar kaak naar slaap
bolt hij over bot
liever leg ik hem dieper bloot
in het weefsel van een lies
in de holte van een licht gebogen knie
over de enkel tot hij kronkelt om de hiel
over de wreef tot onder mijn grote teen
hij voorkomt dat ik voorgoed versteen
hij is de tunnel van mijn ziel…
De Katastrofe
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.373 Zijn lijf verwaarlozend: zijn ziel verkrachtte
hij sedert lang – ziek, spotziek en gemeen,
leek hij tot voortleven nog juist bij machte.
‘Een steen rolt ook, en ‘k ben geen edelsteen’.…
Ware Wanen
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.454 Wie is er nu het bangst
Voor zijn eigen angst
Gekronkelde gedachten
Die realiteit verkrachten
Wie voelt zich gekeeld
Zwart in eigen spiegelbeeld
Gebroken verwarde ziel
Verwaarloosd zwak fragiel
Wie gaat door diepe dalen
Blinde angst om te falen
Weggezakt in het duister
Enkel nog triest gefluister
Wie leeft in ware wanen
Vlucht in…
Extase
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.741 Liefdessappen vormen een brede stroom
en verliezen zich loom in een deinende zee
voor een tijdloos moment lijkt alles een droom
smelt lichaam en ziel samen ineen
extase als schuimende hoge golven
waarop ontspanning en serene rust volgen.…
Ik ben een dichter en der Schoonheid zoon
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.814 En zó zal ik, die altijd dichter ben,
Nooit enkel lijden, daar geen ogenblik
Der schoonheid wonder van mijn ziel zal vliên.…
Spiegel.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.674 scheiding
mijn gelaat lacht naar u
om mooier te lijken
mijn denken loopt u voorbij
maar de weerspiegeling lokt
het weten van de tijd
trekt als een magneet
aan mijn diepste kern
om stabieler te zijn
spiegelend bewustzijn
wacht op erkenning
mijn ogen geven ruimte
aan het innerlijk weten
lichtgevende introspectie
door reflectie van de ziel…
Het tuinhuis uit mijn jeugd
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.296 uitgebaggerde sloten
Maar het had
iets van belofte
een zomerlang
tussen de bomen
vlinders gingen
van bloem tot bloem
weg van harde
stadsgeluiden
luisteren naar
hun gezoem
Planten zaaien
heggen knippen
samen lekker
buiten eten
genieten zoals
je toen kon doen
Het tuinhuis staat
nu krakemikkig
toch heel langaam
te vergaan
de ziel…
Luchtbed
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.547 Op het luchtbed van mijn dromen
rust een ingeslapen ziel
die om tien uur was vertrokken
na het lichten van zijn hiel
en ten prooi aan wat moest komen
en de lamme luchten viel
Want de lucht hing vol met gieren
als aan draadgesponnen lust
waar zij klapten met hun veren
voor de allerlaatste rust
om het onheil te gaan vieren
toen hij wegdreef…
Ik moet je wat bekennen...
hartenkreet
3.3 met 14 stemmen
2.390 bekennen
Met het schaamrood op mijn kaken
Zou ik je nog eens graag willen kussen
Je nog eenmaal liefdevol aan willen raken
Je de wereld doen laten vergeten
Op mijn vleugels neem ik je mee
Samen zweven totdat we verdwijnen
Het hieros gamos beleven met z’n twee
Jouw liefde heeft mijn hart geraakt
Mijn lippen hebben je doen beven
Onze zielen…
Onrustig is ons hart
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
955 Zo graag wil je beminnen,
vergeten ziel en zinnen,
je horizon heel wijd,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
zoveel verloren tijd,
een kind dat bitter schreit,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
maar hoop is nooit verloren,
een mens wordt nieuw geboren,
onrustig is het hart.…
ik was bij je
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
517 verdriet
want een ander uitzicht zag je niet
en ik ben bij je
om de ziekte had je niet gevraagd
maar spontaan gekregen
wel nam je in je handen
hoe je het einde kon beleven
en ik ben bij je
je blik gevestigd op elders
om haar eindelijk weer te zien
je lichaam nog zo fragiel
je blik hoopvol omhoog
en ik keek heel even in je ziel…
Zilveren tranen
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
815 Zilveren tranen heb ik gehuild
op Golgotha, Heer, aan Uw voeten
waar U met mij van plaats hebt geruild
toen U aan dat kruis voor mij boette
Nu leef ik niet langer in duisternis
want U hebt mijn ziel vrijgelaten
en vier ik met vreugde jaarlijks Kerstmis
ik ben tot het feest toegelaten
***
Met Kerst, Vader, zie ik Uw Liefdeskind
vol dankbaarheid…
In beelden
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
2.537 Maar mocht zo nu en dan iets lichten
van wat je hart ten diepste voedt;
mocht Hij dan heel je wezen richten:
je lichaam, geest, ziel en gemoed.
Uit: Herworteld leven, p.7…
De rol, de persoon, de waarheid..
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
911 In niets beduidende gesprekjes gevangen
Van je; hij zei en zij zei
Rollen gespeeld naar eigen onverlangen
De wijze, de luisteraar en de lakei
Deels alle rollen huizen diep in de ziel
Vragen uiten zich naar boven
Wie wil ik zijn, wie wil ik zijn
Er huist zich steeds meer onvermogen
Onvermogen om mij zelf te zijn
Maar wie ben ik?…
gekooide vogel
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
914 ik kan niet vliegen mamma
vanachter dichte tralies
smeek ik meeuw om raad
zij huilt regen
en neemt een duikvlucht
naar de diepte
van haar ziel
om ver buiten
grenzen van tijd
waar leegte ruimte wordt
vrij te zijn
ik weet precies
wat zij bedoelt als ze zo huilt
die langgerekte toon
die op het einde
naar de afgrond daalt…
Vermoord
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.734 Als een dief in de onschuldige nacht
ben je toen geruisloos binnen geslopen
eigenlijk heel lief en totaal onverwacht
zette jij mijn liefdespoort wijd open
Vertrouwen was gelijk aan ademhalen
iedere dag leefden wij in elkaar
jij liet mijn verstikte ziel weer stralen
mijn hart leek allesbehalve een leugenaar
Terwijl mijn liefde in weelde baadde…
ik heuvel venus
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
787 mijn hand in
strakke jonge vormen
je gezicht oogt al markant
je tepels spitsen
vingers kunnen ze niet ronden
borsten lichtjes aangezet zijn
in mijn ogen goed bevonden
ik heuvel venus
plooi je door mijn kerven
polijs haar schoonheid die
een andere man gaat erven
ik rank je benen
tot een eindloos lang
maar schenk je niet mijn ziel…
het laatste contact
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
3.234 oogcontact
een glimlach in haar ogen
wordt nooit meer voorgelogen
als enige over
en er niet meer willen zijn
de laatste keer contact
een dag voor haar dood
haar ogen spraken boekdelen
zonder te praten
alleen maar te kijken
zag je haar afscheid nemen
afscheid nemen van iedereen
die nu nog kwam
de dag er na
geen oma meer
geen contact
haar ziel…
vervreemding en eenwording
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.978 en toch zo dichtbij
ik weet: ik ben veranderd
toch is de basis al gelegd
en heb ik een stille kracht gevonden
mijn eenwording nadert
tussen gevoel en verstand
ik ben kwetsbaar maar toch weet ik
ik ben veilig en goed genoeg
na deze levensles,
na uit de werkelijkheid te zijn gestapt,
keer ik terug naar de bron
het enige dat je hebt is je ziel…
moederhart
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
3.192 vragen
afscheid nemen was nog verre toekomstmuziek
mama, onze moeder, wou nog met haar kinderen een stuk levensweg bewandelen
ze hield van ons
een dipje werd met een blik naar een kind weggevaagd
vol energie leidde ze het gezin met een moederhart
haar beeld wandelt nu in vele hoofden
tranen maar ook grote dankbaarheid golven door onze ziel…
Traande in stilte
hartenkreet
3.7 met 25 stemmen
1.441 Ik weet niet wat het is
liefde die maar duurt
Verankerd in mijn hart
in mijn ziel geborduurd
Ik weet niet wat het is
jij hoort gewoon bij mij
Alle dagen zonder jou
traande in stilte voorbij
Ik weet niet wat het is
had zo mijn best gedaan
Jou achter me te laten
om alleen verder te gaan
Ik weet niet wat het is
we zijn nu weer bij elkaar…
Wat zoeken al die mensen?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
818 Hoe kunnen we toch vinden
wat echt tot leven leidt,
wanneer zullen we weten
hoe onze ziel soms schreit
en zullen we die laven
met wat niet is te koop;
met levend water,
voor nu en later.…
BIDDEN
poëzie
3.5 met 19 stemmen
5.911 Bidden is niet enkel knielen;
’t Is in ’t huis van onbeminden
En in grauw mizerie-zielen
Veel verborgen liefde vinden.
Bidden is de bittere dingen
Met een zacht gezeg vergoeden;
’t Is doorheen zijn tranen zingen
En in alles ’t schoon vermoeden.…
De avond heeft de ontroerde golven
poëzie
4.0 met 20 stemmen
5.700 Zo vaak ben ik kalm en rustig
En word plotseling droef te moe;
Tranen rijzen in mijn ogen,
‘k Word in ’t diepst der ziel bewogen
En weet zelf waarom noch hoe.…
zij komt niet dichterbij
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
703 gehuld
kom, lijken haar lippen te zeggen
ik, ja ik, ben met jou verguld
hoezeer ik ook mijn passen
wil versnellen
en mijn armen nog verder
doe strekken
zij komt niet dichterbij
ik schijn aan de grond genageld
alsof het ongekende mij wil kwellen
een teloorgang van zwijgend verlangen
een mens, dus ook mij niet vreemd
houdt de ziel…
Liefde is loslaten
hartenkreet
4.7 met 38 stemmen
4.477 Liefde is loslaten
Leven is liefde
Loslaten is leven
Alles wat je vasthoudt, gaat stuk
Kan niet vliegen
Verstikt
Vergaat
Iedere ziel moet vrij kunnen reizen
En je ontmoet elkaar in een trein
In een stad
Op een eiland
En je spiegelt elkaar
Totdat het weer tijd is om verder te gaan
Alles heeft een tijd en ruimte
De tijd die je met de ander…
dageraad
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
1.024 bewust natuurlijk,
om op te staan bij
opkomend licht
in de verte wat rumoer
van het vroege verkeer
nog vreedzaam van dreun
ach ja, daar is een mus
kan ook een merel zijn,
maakt niet uit,
nu in alle vroegte
in een nog slapende tuin
het is zo'n onbevlekt moment
bij aanvang van een dag
je kent ze ook wel in de avond
maar dan om de ziel…
De naam
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.962 En merkt de buurt iets in hun wezen,
Dat haar mishaagde of geviel,
Dan noemt zij hen terstond naar deze
Opvallendheid van lijf of ziel.
En God, Wiens ogen ’t hart doorboren,
Heeft nog een nieuwe naam bereid;
En wie die naam heeft mogen horen,
Geroepen tot de zaligheid.…
Van oud naar nieuw
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.011 balans
van oud naar nieuw
de magie weer proeven
van het mirakel tussen ons
jouw ademen in vele
prille lentes morgenstond
de warme zomeravond
dubbel schrijven in genieten
het brandend rood jeukte
morgens wel door de muskieten
wij hebben herfst
geoogst in vele geuren
de kleuren bewaard voor
de winter die gaat komen
hart en ziel…