Alle inzendingen over achter

7973 resultaten.

Sorteren op:

rijpen in beslotenheid

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 500
voortaan laat ik mijn deuren niet meer kieren, want daar achter ligt te wachten op een blik van mij ik hoor het zuchten en kraken steunen onder het mengen van metaal met hout en verf die onder haar taak uit bladdert ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong maar het rilt onder mijn huid alles van een masker voorzien heeft iets…

Zorgen en de zee.

netgedicht
3.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 569
Gewoon een uurtje aan de zee even uitwaaien, ga je met me mee laten onze zorgen daar achter in de wind die dan vanzelf wel een ander plekje vindt. Gewoon even hoofd omhoog, kijk naar de zee die neemt met zijn hoge golven al onze humeurige gedachten mee zodat ze onder water zijn bedolven.…
Johanna18 augustus 2009Lees meer >

De echo schatert kakmadam

netgedicht
2.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 543
glimlach gestift op verlegen lippen aarzelende voetstappen vanuit wiegende heupen kakmadam echoot haar na ze durfde niet zo goed naar buiten de angst hield haar jaren thuis nu zal ze nooit meer haar voeten buiten de deur wagen banger hart wezeltje fluistert de wind troost krullend haar en droogt de tranen die rijkelijk vloeien achter…
windwhisper25 oktober 2009Lees meer >

Ontspannen veer?

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 532
Onmeetbaar zand vloeit weg op de slinger tussen werkelijkheid en duurzaamheid, verstopt zich achter traliewerk van veronachtzaamheid. Daarop te wachten is bedrog, om met vaste regelmaat de vastgelopen pendule met voorbestemde richting te ontlasten.…
pama26 oktober 2009Lees meer >

Tranen in de wind

netgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.306
de wind vertelde haar dat zwijgen goud was ze luisterde stillekes tot een echte vriend vertelde over een ongeluk een klein vierjarig meisje verdronken achter in de auto toen die in het kanaal raakte haar beide ouders gered ze werd stil dacht aan dat intens grote verdriet waar is dan die God waar zoveel mensen over praten wie kan zeggen…
windwhisper3 november 2009Lees meer >

De schuiten hebben de dag volbracht.

poëzie
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.924
Achter de kim ligt de zon begraven onder de troost van rode pracht. Wind is er haast niet, maar de sterke vloed draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen, de wijde, veilige mond tegemoet, waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen. Zo glijden zij voor de avondlucht, de hoge, slapende zeilen geheven.…
Jan Prins19 augustus 2019Lees meer >

Volgend jaar

hartenkreet
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 3.662
Zij heeft dan haar kind en ik woon in mijn nieuwe huis En heb alles achter me gelaten, Dan voel ik me vast al thuis En heb ook tijd om met vrienden bij te praten.…

Ichthyologie

gedicht
4.2 met 17 stemmen aantal keer bekeken 11.877
En allen die om deze vis heenstonden voelden zich op dat ogenblik verslonden door de miljoenen jaren achter hen. Rangorde tussen mens en hagedis en van de hagedis diep in de stof, verder dan onze instrumenten reiken.…

Artistieke hand

hartenkreet
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 934
Want achter alle vormen zie ik je onzichtbare artistieke hand: In elke zonnestraaltje in dit witte landschap zie ik je oogverblindende gouden licht. In elke sneeuwvlokje zie ik je dartele vreugde. In elke sneeuwpop zie ik je kinderlijke enthousiasme. In elke schaatser zie ik je sierlijke vleugels.…

Veertiger jaren zomers

gedicht
2.0 met 89 stemmen aantal keer bekeken 14.115
Vliegtuigen getuigen van cigarettemerken schrijven nijver merknamen tegen de buik van God Met koortsig glanzende oogopslag en stramme arm signeren generaals de capitulatie in een theetuin vol roestige fietsenrekken ze laten heftig naar pis ruikende bunkers achter om de herinnering aan hun levenswerk concreet te houden…

Vissen en vader

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 688
het kleine joch schopt steentjes voor zich uit fluitend op zijn vingers verschrikt hij vogels aan de waterkant waar hij de vissen voert, azend op grote vangst, ’t liefst een karper of dezelfde snoek, die hij met vader ving hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek en de ring van vuur achter zijn angst hij opent de koffer, kunstige visjes…
Hanny28 april 2010Lees meer >

Rode avondzon

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 491
In 't land van cynisme zie ik de rode avondzon langzaam zakken in wat God ooit kon 't donkere silhouet van een paard muggen dansen tussen fruitbomen het achtergelaten dievenmasker en ik bedenk me zelf de dichterlijke natuur van dromen in een andere doorleefde wereld als een oude beambte achter een stoffig bureau teken ik een glimlach…
mobar28 mei 2010Lees meer >

Woordenschat

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 613
als ik ze geschreven heb, zoals ze te begrijpen zijn, zinnen in een begrip als nasmaak van een taal, achteraf gelezen waarin een bittere bijsmaak niet te ontkennen valt, maakt de ziel van de wereld wijder, verblijdt hét drinken uit de vruchtbare beker van haar tijdloze moraal, vaak te groot voor onze woordenschat, zoekgeraakt achter…
pama1 augustus 2010Lees meer >

Vannacht

gedicht
2.7 met 27 stemmen aantal keer bekeken 9.013
Vannacht was ik opeens weer klein de tuin de perenboom seringen met weer heel groot de kleine dingen en op de wip hoog boven zijn Mijn moeder kwam een snoepje brengen mijn broertje zei een lelijk woord (ik had het al voorheen gehoord) de zon was regen aan het mengen Achter de heining in de straat een paard kloppend op hobbelkeien ik wilde…

Hiep hiep HOERA

netgedicht
3.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.567
Hiep hiep hoera, hij kwam voorbij, en hij las me echt waar, maar was niet blij, of ik trof hem terwijl ie hoofdpijn had, geen paracetamol voorhanden had, maar wat ie wel kon, liet ie aan ons en mij met volle glorie zien, hij deed ’t niet daar, maar deed het hier: verstoppend achter de aflopende vier.…
An Terlouw16 september 2010Lees meer >

Twijfelachtige woorden

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 525
mijn laatste hoop schuurt als een anker vol berouw over het zand waar wij onze namen van dichtbij leerden kennen woorden waren twijfelachtig daarom was het spreken ons niet gegund we hoorden elkander in de klankschaal die onze dromen leerde om met gesloten ogen verre sprongen te maken maar jij sprong en durfde het vallen aan ik bleef achter…
elze5 december 2010Lees meer >

oeverloze mens

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.000
wij zijn dwergen die aan het grootse appeleren wij banen ons een weg vanuit een stoel waar we onze dromen projecteren wij hinkelen achter op onze hoogtechnologische benen wijzend naar de buitenmenselijke einder vol epossen van vuurstenen tot androïden ooit bemannen wij de regenmakerlasers van op onze droomeilanden ons ozonrijk boven de…

Herkenning

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 671
Ineens was zij weer op til toen ik haar achter mij hoorde bij oom Donald waar onze kleinkinderen naar de tekenfilm Bambi keken herkende dat beeld en het roepen van roekoe roekoe naar de bediening wat ik eigenlijk niet wilde was toch op de grond kijken zij liet iets vallen: plets lieve rode duif gaf een kopje waar de kleintjes naar…

En de echo zal niemand horen

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 871
als ik de poort achter me sluit genoegen neem met bedelbrood en water uit de bron, platgetreden paden bewandel , me vreemde kruiden eigen maak, hou me dan verdomd niet tegen schurk niet tegen me aan als een schurftige neerhofhond die kwijlt uit zijn ouwe bek doe alsof ik je nooit eerder heb gekend en leg me geen strobreed in de weg zwaai…

tussen nu en nooit

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.356
de straat verraadt dat het achter je ligt in het verhaal waar namen nooit kloppen deur open en deur dicht herinneringen vervliegen als stof in de lucht waar het licht verdwijnt zonder spoor daar vindt men zichzelf ooit terug in linnen verwikkeld bergafwaarts zonder vaart te minderen in de herinnering van stof aan voetstappen je zei…
mi26 februari 2011Lees meer >

Uyemo Park, Tokio

poëzie
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.268
De kindren lopen uit hun kleurig spel En laten 't park schuw en verwaarloosd achter. De vogels zwijgen om een oude wachter, Alleen de krekels sjirpen snel en schel. Het groene en rode loof wordt even vaal. Een flakkerlicht ontwaakt in bronzen lampen.…

Kernsplitsing

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 472
de onzichtbare richel om mee te reizen in een stortbad op weg naar het einde van de val een explosie waar kernen splitsen van ijzig water naar klamme kleuren Rillingen door het granieten hart van rotsblokken en ijsmeesters we huiveren zonder angst getemd en zonder te spatten meanderen we geruisloos weg naar kleurloze diepten Achter…

het oog

netgedicht
3.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 630
en zag boven het water het oog van twintig lentes, wagenwijd open het dreef schuin door het gordijn naar mijn vingers alsof de ondergrondse gangen geen bestaan kenden, ik altijd al geweten had om welke richting ik heen zou lopen met aan de heupen van de Theems de slapeloosheid van het verlangen, gekruist met bruggen en vogels, achter…

Ons bestaan

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 640
En schijnen zal die zon ook als de zon achter de wolk verdwijnt. De wolk is echter niet van mening en vindt een weg die ons niet zint. Maar zinnig zijn de wolken wel want zo wordt door ons de zon bemind. Kleine dingen worden groots als groot wordt klein gemaakt. Niet groots zouden deze woorden zijn als minstens ik niet word vermaakt.…
Goezinne1 oktober 2011Lees meer >

masker afgezet

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 600
masker afgezet langzaam maakt aarzeling plaats voor het gezicht dat ik nog herken van verweerde spiegels achter de bar mijn kamer vijf hoog of later uit je brieven masker had mij taal geleerd taal van woede van berusting liefde woord na woord zo ook zwijgen als ik niets meer teweegbracht masker in zand gelaten maan in plooien…
kornelis5 november 2011Lees meer >

IN HET TIJDLOOS EINDE

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 647
Toen de zon over de einder gleed gleden plots tranen van mijn ogen Ik, die zo onder het eenzaam leed zou hier niet langer wezen mogen Terwijl zachte tinten verkleurden braken er duizenden zonnestralen Mijn ogen, die al zolang treurden wensten dat God mij kwam halen Toen ‘t stil achter de einder stierf week toch ’t eenzaam niet van mij…
Ton Rijkers25 november 2011Lees meer >

Mijn dorp

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 650
Achter mijn rug werd iedere boom geveld. Ze vielen zonder zucht, met licht geruis. Langzaam vervaagde de weg in de nevels. Snel heb ik al mijn beelden veilig gesteld.…

VERANDERLIJKE AARD

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 433
De zoeker naar eigen wezen staat op een kale bergspits omringd door het Niets het uitspansel boven hem gaat schuil achter één dreigend zware wolk vol ziedende bliksems scheurende donderslagen die stuiptrekt _ zich zwellend plooit tot monstergedaantes dan krimpt _ verhardt langzaam neerdaalt in een wijd zachtglooiend heuveldal voortbestaat…
Han Messie9 februari 2012Lees meer >

Ontbijt

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.143
Ik voel je achter me. Draai me om en kijk je aan. Je gezicht dat straalt in de zon. Yoghurt, frambozen, Dieproze en zoet. Geur van vers brood uit de oven, vermengd met in de verte, een vleugje net gedoucht. Naakte lijven onder ochtenjassen Je pikt lachend een framboos, dieproze en zoet.…
Bianca25 februari 2012Lees meer >

waar de dood schreeuwt

netgedicht
4.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 722
ik laat de stilte na als allerlaatste beeld elk oog, door zwart en wit omrand, hecht zich als een zwerver aan het spoor waarlangs zij liepen gekleed in flarden van wanhoop die bleven haken aan elkaars hand en het schrale, nog bestaande licht ik veeg gaten in de sneeuw wil met naakte voeten stemmen vinden achter de tralies van de aarde…