7973 resultaten.
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
Zorgen en de zee.
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
569 Gewoon een uurtje aan de zee
even uitwaaien, ga je met me mee
laten onze zorgen daar achter in de wind
die dan vanzelf wel een ander plekje vindt.
Gewoon even hoofd omhoog, kijk naar de zee
die neemt met zijn hoge golven
al onze humeurige gedachten mee
zodat ze onder water zijn bedolven.…
De echo schatert kakmadam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 glimlach gestift
op verlegen lippen
aarzelende voetstappen
vanuit wiegende heupen
kakmadam
echoot haar na
ze durfde niet zo goed
naar buiten
de angst hield haar jaren thuis
nu zal ze nooit meer
haar voeten buiten de deur wagen
banger hart
wezeltje fluistert de wind
troost krullend haar
en droogt de tranen
die rijkelijk vloeien
achter…
Ontspannen veer?
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
532 Onmeetbaar
zand vloeit weg op de slinger tussen
werkelijkheid en duurzaamheid,
verstopt zich achter traliewerk
van veronachtzaamheid. Daarop
te wachten is bedrog, om met
vaste regelmaat de vastgelopen
pendule met voorbestemde richting
te ontlasten.…
Tranen in de wind
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.306 de wind vertelde haar
dat zwijgen goud was
ze luisterde stillekes
tot een echte vriend
vertelde over een ongeluk
een klein vierjarig meisje
verdronken
achter in de auto
toen die in het kanaal raakte
haar beide ouders gered
ze werd stil
dacht aan dat intens grote verdriet
waar is dan die God
waar zoveel mensen over praten
wie kan zeggen…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.924 Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.…
Volgend jaar
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
3.662 Zij heeft dan haar kind en ik woon in mijn nieuwe huis
En heb alles achter me gelaten,
Dan voel ik me vast al thuis
En heb ook tijd om met vrienden bij te praten.…
Ichthyologie
gedicht
4.2 met 17 stemmen
11.877 En allen die om deze vis heenstonden
voelden zich op dat ogenblik verslonden
door de miljoenen jaren achter hen.
Rangorde tussen mens en hagedis
en van de hagedis diep in de stof,
verder dan onze instrumenten reiken.…
Artistieke hand
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
934 Want achter alle vormen zie ik
je onzichtbare artistieke hand:
In elke zonnestraaltje in dit witte landschap
zie ik je oogverblindende gouden licht.
In elke sneeuwvlokje
zie ik je dartele vreugde.
In elke sneeuwpop
zie ik je kinderlijke enthousiasme.
In elke schaatser
zie ik je sierlijke vleugels.…
Veertiger jaren zomers
gedicht
2.0 met 89 stemmen
14.115 Vliegtuigen getuigen van cigarettemerken
schrijven nijver merknamen tegen
de buik van God
Met koortsig glanzende oogopslag
en stramme arm signeren generaals
de capitulatie in een theetuin
vol roestige fietsenrekken
ze laten heftig naar pis
ruikende bunkers achter om
de herinnering aan hun levenswerk
concreet te houden…
Vissen en vader
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
688 het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
hij opent de koffer, kunstige visjes…
Rode avondzon
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
491 In 't land van cynisme
zie ik de rode avondzon
langzaam zakken in
wat God ooit kon
't donkere silhouet van een paard
muggen dansen tussen fruitbomen
het achtergelaten dievenmasker
en ik bedenk me zelf
de dichterlijke natuur van dromen
in een andere doorleefde wereld
als een oude beambte
achter een stoffig bureau
teken ik een glimlach…
Woordenschat
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
613 als ik
ze geschreven heb, zoals ze
te begrijpen zijn, zinnen
in een begrip als nasmaak
van een taal, achteraf gelezen
waarin een bittere bijsmaak
niet te ontkennen valt, maakt
de ziel van de wereld wijder,
verblijdt hét drinken uit de
vruchtbare beker van haar
tijdloze moraal, vaak te
groot voor onze woordenschat,
zoekgeraakt achter…
Vannacht
gedicht
2.7 met 27 stemmen
9.013 Vannacht was ik opeens weer klein
de tuin de perenboom seringen
met weer heel groot de kleine dingen
en op de wip hoog boven zijn
Mijn moeder kwam een snoepje brengen
mijn broertje zei een lelijk woord
(ik had het al voorheen gehoord)
de zon was regen aan het mengen
Achter de heining in de straat
een paard kloppend op hobbelkeien
ik wilde…
Hiep hiep HOERA
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.567 Hiep hiep hoera, hij kwam voorbij,
en hij las me echt waar,
maar was niet blij,
of ik trof hem terwijl ie hoofdpijn had,
geen paracetamol voorhanden had,
maar wat ie wel kon,
liet ie aan ons en mij met volle glorie zien,
hij deed ’t niet daar, maar deed het hier:
verstoppend achter de aflopende vier.…
Twijfelachtige woorden
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
525 mijn laatste hoop
schuurt als een anker vol berouw
over het zand waar wij onze namen
van dichtbij leerden kennen
woorden waren twijfelachtig
daarom was het spreken ons niet gegund
we hoorden elkander in de klankschaal
die onze dromen leerde om met gesloten ogen
verre sprongen te maken
maar jij sprong en durfde het vallen aan
ik bleef achter…
oeverloze mens
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.000 wij zijn dwergen
die aan het grootse appeleren
wij banen ons een weg
vanuit een stoel
waar we onze dromen projecteren
wij hinkelen achter
op onze hoogtechnologische benen
wijzend naar de buitenmenselijke einder
vol epossen van vuurstenen tot androïden
ooit bemannen wij de regenmakerlasers
van op onze droomeilanden
ons ozonrijk boven de…
Herkenning
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 Ineens was zij weer op til
toen ik haar achter mij hoorde
bij oom Donald
waar onze kleinkinderen
naar de tekenfilm Bambi keken
herkende dat beeld
en het roepen van roekoe roekoe
naar de bediening
wat ik eigenlijk niet wilde
was toch op de grond kijken
zij liet iets vallen: plets
lieve rode duif gaf een kopje
waar de kleintjes naar…
En de echo zal niemand horen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
871 als ik de poort achter me sluit
genoegen neem met bedelbrood
en water uit de bron,
platgetreden paden bewandel ,
me vreemde kruiden eigen maak,
hou me dan verdomd niet tegen
schurk niet tegen me aan
als een schurftige neerhofhond
die kwijlt uit zijn ouwe bek
doe alsof ik je nooit eerder heb gekend
en leg me geen strobreed in de weg
zwaai…
tussen nu en nooit
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.356 de straat verraadt dat het achter je ligt
in het verhaal waar namen nooit kloppen
deur open en deur dicht
herinneringen vervliegen
als stof
in de lucht
waar het licht verdwijnt zonder spoor
daar vindt men zichzelf ooit
terug in linnen verwikkeld bergafwaarts
zonder vaart te minderen in de herinnering
van stof
aan voetstappen
je zei…
Uyemo Park, Tokio
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.268 De kindren lopen uit hun kleurig spel
En laten 't park schuw en verwaarloosd achter.
De vogels zwijgen om een oude wachter,
Alleen de krekels sjirpen snel en schel.
Het groene en rode loof wordt even vaal.
Een flakkerlicht ontwaakt in bronzen lampen.…
Kernsplitsing
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
472 de onzichtbare richel
om mee te reizen in een stortbad
op weg naar het einde van de val
een explosie waar kernen splitsen
van ijzig water naar klamme kleuren
Rillingen door het granieten hart
van rotsblokken en ijsmeesters
we huiveren zonder angst
getemd en zonder te spatten
meanderen we geruisloos weg
naar kleurloze diepten
Achter…
het oog
netgedicht
3.0 met 23 stemmen
630 en zag boven het water
het oog
van twintig lentes, wagenwijd
open
het dreef schuin door het gordijn
naar mijn vingers
alsof de ondergrondse gangen
geen bestaan kenden, ik altijd al geweten had
om welke richting ik heen zou lopen
met aan de heupen van de Theems
de slapeloosheid van het verlangen, gekruist met bruggen
en vogels, achter…
Ons bestaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 En schijnen zal die zon ook als de zon achter de wolk verdwijnt.
De wolk is echter niet van mening en vindt een weg die ons niet zint.
Maar zinnig zijn de wolken wel want zo wordt door ons de zon bemind.
Kleine dingen worden groots als groot wordt klein gemaakt.
Niet groots zouden deze woorden zijn als minstens ik niet word vermaakt.…
masker afgezet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 masker afgezet
langzaam maakt aarzeling
plaats voor het gezicht
dat ik nog herken
van verweerde spiegels
achter de bar
mijn kamer vijf hoog
of later uit je brieven
masker had mij taal geleerd
taal van woede
van berusting
liefde woord na woord
zo ook zwijgen
als ik niets meer teweegbracht
masker in zand gelaten
maan in plooien…
IN HET TIJDLOOS EINDE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
647 Toen de zon over de einder gleed
gleden plots tranen van mijn ogen
Ik, die zo onder het eenzaam leed
zou hier niet langer wezen mogen
Terwijl zachte tinten verkleurden
braken er duizenden zonnestralen
Mijn ogen, die al zolang treurden
wensten dat God mij kwam halen
Toen ‘t stil achter de einder stierf
week toch ’t eenzaam niet van mij…
Mijn dorp
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
650 Achter mijn rug werd iedere boom geveld.
Ze vielen zonder zucht, met licht geruis.
Langzaam vervaagde de weg in de nevels.
Snel heb ik al mijn beelden veilig gesteld.…
VERANDERLIJKE AARD
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
433 De zoeker naar eigen wezen
staat op een kale bergspits
omringd door het Niets
het uitspansel boven hem gaat schuil
achter één dreigend zware wolk
vol ziedende bliksems
scheurende donderslagen
die
stuiptrekt _ zich zwellend plooit
tot monstergedaantes
dan
krimpt _ verhardt
langzaam neerdaalt
in een wijd zachtglooiend heuveldal
voortbestaat…
Ontbijt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.143 Ik voel je achter me.
Draai me om
en kijk je aan.
Je gezicht dat straalt
in de zon.
Yoghurt,
frambozen,
Dieproze en zoet.
Geur van vers brood uit de oven,
vermengd met in de verte,
een vleugje net gedoucht.
Naakte lijven onder ochtenjassen
Je pikt lachend een framboos,
dieproze en zoet.…
waar de dood schreeuwt
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
722 ik laat de stilte na
als allerlaatste beeld
elk oog, door zwart en wit omrand,
hecht zich als een zwerver aan het spoor
waarlangs zij liepen
gekleed in flarden van wanhoop
die bleven haken aan elkaars hand
en het schrale, nog bestaande licht
ik veeg gaten in de sneeuw
wil met naakte voeten stemmen vinden
achter de tralies van de aarde…