9414 resultaten.
Als het stil wordt
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.055 Zon valt door de wolken, slaat
een ogenblik door de mazen, het
water spiegelt je wijsheid voor.
En van achter de rietkraag zet je
met iets van verbazing
de brasem terug in de vaart.
De vis slaat met zijn staart.…
Avondkrieken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 eeuwige zondvloed zal louteren
tot dagen vervagen in welbehagen
zelfs dan
blijven verdroogde rivieren dor
en zal de einder geen honingzoet dragen
zelfs als ik snak naar koelte in verzengende hitte
zelfs als ik honger naar warmte in koude duisternis
zelfs dan
laat ik mij verblinden door verzonnen dromen
en verdrink ik op een plek waar geen water…
Veel wind
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
534 Veel winden doen water waaien
slopen kust na kust
in branding voor de duinen
breken daar de rust
verstoren gelijkmatige deining
overspoelen ’t blanke strand.…
Wanhoop
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 in de moraal
van haar wanhoop
ligt het gevaar
van zelfbeklag, ze
zwoegt in stilstaand
water,
zonder zelfreflectie,
zonder antwoorden!…
lampionnen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.024 als een jonge vogel die
los van zijn nest wil komen
slaat het kind zijn armen
fladderend op en neer
het ondoorgrondelijke water
kan het tere niet dragen
opent de stomme onverzadigbare kaken
om de mond te snoeren van het weerloze
kruipend neemt het stille geweld bezit
van wat het niet tillen kan
als het kind de kleine armen strekt
buigt…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Daar ligt mijn oorsprong,
onder wortels verscholen,
in de beek, in het gras
ja, ook in het licht
dat sprankelt over het water
mij in haar schaduw laat dolen.
Hier ben ik in het lijf dat mij bindt
schijnzekerheden in een rationeel bestaan
tot de roep van een meeuw lonkt,
ik haar ademloos volg en
vrij van zwaartekracht zal gaan.…
waterpad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
475 ze staan er nog, de rijen oude wilgen
stekelig en koud
oneindigheid in stam en schors
zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht
naar buiten gericht zo boud, maar
in hun hart groeit traag
de zonnewende
even nog
dan voelt mijn voet het naken
van de weelde, uitgestrekt tot
overal
een lentegroet, een levenswens
het water geeft…
Droomtijdig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
477 Het begon met een wandeling
het lopen over een bladertapijt
daarna de bomen en het woud
hoe sporen kenbaar werden
Een rots in de schaduw
in zich de warmte van de zon
op de zuidelijke helling
het ruisen van een waterval
Het hart pompte het bloed
water stroomde omlaag
steen trilde van atomen
ronddraaiend om een kern
Ik heb…
Nergens in dat eeuwig ooit
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
693 Ach wat
mijn hart van leegte
heeft geen vragen
besteed geen gedachten
aan verloren dagen
jij laat mij achter
en ik ga verder
dan samen in het duister
om water te dragen
naar de dromenoceaan
van groot verlangen
het concept ligt
hier voor handen
draagt weemoed
naar zijn golvengraf
ik heb mijn leven
volgeschreven
met waterdunne…
IJstijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
498 uit sneeuwbedekt slapen
ongerept heeft geen kennis
ongeschreven wetten
alleen wit, zo wit
dat zwart voor ogensneeuw
bevlogen taal zoals woorden
sporen in maagdelijk
van letters geen weten
taal maar niet woordelijk
verblindende factoren
vlieg je aan als jij alleen, onbeschermd
op overzeese tochten
van smeltend landijs
waterige…
alles is tijd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 je verbergt me
in jouw gedicht
je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer
hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen
en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent
vogels
en bomen
en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen,…
De sierlijke vormen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 ik schoon woorden
polijst de zinnen
maar poëzie puur
zit van binnen
heb glas geblazen
fonkelend en transparant
de sierlijke vormen
verscherfden in mijn hand
wilde schilderen
als magisch realist
met perspectief en sfeer
sloeg ik de plank helemaal mis
ben het wad ingelopen
dook in het water vol leven
kwam als herboren weer boven
om…
Dal van de manen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
642 In de alles verhullende uren
tussen twee zonnen
spelen onder schuilnaam
manen op het water
onder de nachtbedekking
is de beweging van de wind
gestreken en gesteven
het kristal is klaargelegd
voor een verse morgen
de eerste menselijke karkassen
doemen uit de ruimte op
langzaam zwelt het natuurleger aan
iedereen spreekt gladjes en…
Niet wachten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 wil niet onder de
bomen wachten totdat
de bui is overgewaaid
Niet schuilen in het portiek
totdat de storm is gaan liggen
Of haasten om voor het
aanstormend gedonder
thuis te zijn
Raas over mij heen
Verdrijf dreigend onheil
met krachtige hand
Gesel mijn huid met
striemend geweld
Ruk met gretige handen
aan kleren en haar
Laat het water…
Na schooltijd
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.044 Hoe bloemen bloeien, hoe een vogel leeft
en waarom water van de zee beweegt.
Er komt een vlinder even zitten op een bloem.
Ik plaag hem met het puntje van mijn schoen
en sta weer op: ik moet nog huiswerk doen.
-----------------------------------------
uit: 'Vannacht zijn we verdwenen', 1993.…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
Zoals altijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
412 Dit lijkt wel steen
in vergruisde vorm,
niet oplosbaar in water.
Er sijpelt muziek
in oren
ontdaan van gehoor.
Onze tijden herleven,
we doden de tijd terwijl
mijn ogen herbeelden.
Een cirkel leek mij ideaal,
geen begin, geen eind,
van alle tijden. Toch
slaan de deuren dicht,
zwijgen de muren,
zonder wederhoor.…
kluitje in het riet
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
442 Iemand zei tegen hem
hier is een kluitje
een mooi stukje aarde
vers van mijn schep
breng dat nu naar
de overkant van het water
vaar met je bootje
naar het wuivende riet
leg het kluitje daar neer
en alles zal goedkomen
dus dat deed hij
hij voer naar het riet
legde het kluitje neer
aan de natte voeten van het riet
het kluitje…
afscheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 Het is een jaar van afscheid nemen
en water dragen naar het land
Het is een jaar van tegemoetkomen
en handen reiken naar het heelal
Het is een jaar van last verlichten
en ruggen rechten voor wat komt
Het is een jaar van richting kiezen
en voeten plaatsen op gevoel
Het is een jaar van gas terugnemen
en stil staan bij wat telt
Vrienden, moeders…
Zeg mij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 ik geef mijn vragen aan de wind
ongedurig wachtend op antwoorden
kleurt de zon scharlakenrood
zand speelt rond mijn blote voeten
daar ik me onverhuld overgeef
het tij trekt, trekt me dichter
langzaam voel ik hoe ze verzanden
dieper almaar dieper word ik er in
meegezogen in de naam van
tot het water mij aan de lippen staat
happend naar…
lief
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
475 als ik ontwaak met jouw handen
op mijn buik, je lippen aan mijn hals
het verlangen zichtbaar aan je borsten
weet dan dat ik mijn ogen weer sluit
en de hemel verleg aan de akker van je hart
de warmte van onze huid
zal het gemis bewenen
in elke porie waar een herinnering
in staat te lezen
lief, jij bent de zee op wie ik vaar
het water dat…
weer de regen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 het regent
en het regent
weer die gedachte
aan de regen die maar viel
en viel en viel totdat
alle diepten van de aarde
waren gevuld met water
en God scheidde zout
van zoet zodat er
leven op het land kroop
althans het deel dat
niet van zout hield
ondertussen bleef het
maar regenen en regenen
en al die levende koppies
hieven…
Roepafstand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
460 de avond is tot de nok met
nachtblindheid gevuld
ons beider ogenblik
is de schemer al voorbij
maar er is meer, wat scheelt
het eigenlijk, wat is deze plek
in de zintuigen van ons
heelal, waar komt het licht
uit sterrenstof vandaan, water
naar de zee, schaamrode
golven voor de boeg, alsof
zij voor hete adem wijken
dit voorgordijn…
De fiets en ik
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
585 Stopte even bij 't water
dat geeft rust en moed
een klein half uurtje later
was mijn innerlijk weer goed.
Want soms, moet je " opladen"
omdat niet alles kan
een simpel tochtje zorgt ervoor
da'k er weer even tegen kan.…
ach vriend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
476 jouw paradijs was leeg
er stond een hek dwars doorheen
het water twijfelde in stille poelen
ach, de kikkers riepen wel
libellen sprongen herwaarts van een blad
de kwel stond leegte
uit te huilen
schuilen binnen groen lukte niet meer
toen kwam een feloranje vlinder
zonder hinder in jouw huis
ze droeg de hakkels van gewond zijn,
maar…
tokkelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
455 zoals de meeuw zweeft
op heuvels van thermiek, hoog-laag
een vleugeldans,
abseilen naar beneden
waar een zee vol zilte dromen wenkt
gestage golven weemoed brengt
al naar gelang het tij
een zilveren vis juicht
in zijn sprong boven het water
waar hij vonken schiet en later
terug in zee
neemt hij de meeuw, de heuvels
en de dromen
met…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 je leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en…
Doodlopend?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
739 over het -van oudsher-
zelf-brouwen van bier
dronken worden
bij ochtendgloren
Het water
uit de Maas
niet te drinken
als koffie? thee?
In hun verhaal
nemen ze je mee
de 'achterafjes'
nooit doodlopend.
De kerktoren....…
Arcadia
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.022 't Rimpelend water spiegelt haar week:
Met haar voetjes in de ondiepe beek
Voeren de golfjes guerrilla.
Op een steen zit haar echtgenoot,
Ziet haar spelen, ergert zich dood
En zuigt op zijn manilla.…
Verleden en heden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
511 Oorverdovend is de stilte
Oogverblindend ’t smetloos wit
Eeuwig groen de verre bossen
Stralend blauw de hemelkoepel
En mijn hart is vol verlangen
Naar de tijd dat ik zwierf daar
Over dat uitgebreide ruime veld
Daar zwierend over bevroren water
Van sloten, vaarten en het meer
Genietend van de rust en vrijheid
Van zuivere lucht en helder…