6197 resultaten.
kruimellicht
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
565 misschien zou ik jouw gedicht
uit het hoofd moeten kennen
maar als ik dat kan
waar blijft dan de verwondering
het verlorene
dat zichzelf laat vinden
met grote ogen
om ons te redden
van het doodgaan
en het rouwbeklag na elke
teruggestoten en onleesbare waarheid
die in het memoriaal van liefde
nog minder dan een stip werd
ondanks de drang…
Pijnlijke wetenschap
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
953 Wij mensen doen elkaar zeer,
al dan niet bedoeld
en ik moet even kwijt,
dat de koolmezen
die elk jaar hun nestje maken
in dat minieme kastje,
voor hun eieren zorgen
en erna voor hun kroost,
tot ze in staat zijn
zichzelf te bedruipen,
uitvliegen en volgend jaar
vast wel weer opnieuw
aan de slag gaan
voor nageslacht,
de eenvoud…
Zachte raadsels
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
2.979 geruchten stil
waar ik U voor de 'groene uitstraling' prijs
in de kern der zaden
die sprieten weelderig voort
op grote schaal
is de sleutelbron met eindeloos geduld
die van dag tot dag voortgaat
het groene gras is een lust voor het oog
ook de vele meizoentjes flora
is rijkbloeiend
(tussen al het natuurlijke pracht,
schildert de dag zichzelf…
Adri Frigge : schilder / etser
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
668 het oog van een palet
hij componeert
zijn eigen ideale schoonheid
in kunstlijnen op het doek
denkt zich door het leven heen
om eenvoud te ontdekken
in materie
en spirituele aspecten
door
gevoel
in denken
doen
en laten
is hij
naar het
voor ons
onzichtbare
op zoek
luistert vaak naar geluid van snaren
als hij in zichzelf…
Opgedroogde bronnen,
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
677 De vreemdeling werd naakt
geboren, de huid en broek
zaten hem te wijd, de riem te
strak, muilkorf van discriminatie
stak over beide oren, bij voorbaat
een verloren strijd, achtervolgd
door gesmoorde stemmen, die de
wereld in bezit namen, kon het
denken niet remmen, bleef daarin
trouw, respect naar zichzelf is
niet te temmen, gebrand…
light verse:holland-belgië
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
536 light verse:holland-belgië
er was eens een haantje de voorste
dat noemde zichzelf graag:spring-in-het-veld,
hij had de wijsheid uit 't verre oosten
daarom ook was zijn harem op hem erg gesteld!
plots kwam ,zomaar,een man uit de kempen
en meteen werd de jarenlange rust wreed verstoord.…
Te wijde mazen?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
480 Ik mag hopen dat zinnen
zichzelf blijven schrijven
om ze naar behoefte in te
lijven in geletterde dingen
die ik lief heb en in vrije verzen
waarin ieder hart geneest.…
De minste
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
675 Jezus heeft zichzelf aan ons gegeven
Hij heeft alles opgeofferd voor ons allen
En laat ons niet uit Zijn handen vallen
Zoals in de Bijbel staat beschreven.
Wat hebben we toch een geweldige Heer
Hij wil de minste zijn, maar is machtig groot
God die heerser is over leven en dood
Hij zij geprezen, halleluja, Hem zij alle eer.…
Alles is nieuw
gedicht
3.1 met 25 stemmen
10.927 Iemand moest ernaar kijken en zeggen: wat is het
dit is het, en daar was het, een huis met een haard-
plaats, mensen die daar zoals altijd en altijd
voor het eerst in het nu zichzelf zijn en zitten
met warme handen die een beker vasthouden
bij het vuur en ze praten en de tiktak van regen
is een cirkel geluid en het deert niet, de nacht…
MORGEN DOET PIJN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
578 verder schiet
en elk mens naar ‘t einde leidt
Zoals de stilte ‘t kabaal beziet
zo bekijk ik de mens rond mij
Elkeen die God in de steek liet
als dank voor liefde en medelij
Zoals God onze wereld beziet
zo kijk ik door de microscoop
Een wilde kluwen vol verdriet
zonder nog een rest van hoop
Zoals de mens de mens beziet
zo moge hij zichzelf…
Zeldzame dichter - Ode aan Jean Pierre Rawie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
709 Die tot ons heden niet meer spreken
Omdat geen hart ze nog verstaat
Gesmoorde stemmen in een deken
Van nihilistische middelmaat
De Groten die ons wilden zeggen
“Zoek alleen wat diepgang heeft
Vervloek de wereld en zijn leugens
Die glimlach die je leegte geeft”
Wereld van verloren waarden
Kunstmatig leven, flauwekul
Narcistisch naar zichzelf…
verder gaan
hartenkreet
3.2 met 23 stemmen
3.902 De afgelopen negen jaar
Toch dacht ze vaak na over die zaken
Globale dilemma's zogezegd
Ze hield van hem maar wilde meer
Was dit normaal of goed of slecht
Moest je dan maar blijven dromen
Terwijl het leven langs je gleed
Ze vreesde dat de dag zou komen
Dat ze slechts doen zou wat ze deed
Maar ze kon niet verder zonder hem
Had ze zichzelf…
ACHTERAF
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
984 het was makkelijk, zij voedde de kinderen op
zij was gastvrouw voor de cliënten
zij lag ´s nachts wakker en wachtte, wachtte
zij zorgde voor de harmonie in het gezin
zij benadrukte de liefde onderling
zij zorgde en gaf ons haar toewijding
zij was er altijd en cijferde zichzelf weg
wat een geluk, ik kan dit schrijven in jouw aanwezigheid…
licht
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.539 er was eens een heel klein woordje
dat vond zichzelf maar zo gewoon
het plooide bij niemand een glimlach
voltooide zelfs geen enkele droom
een dichter kwam langs en vroeg:
"waarom al die tranen alsof ze komen
uit het merg van oude manen"
"ik wil zo graag meer zijn
voor een mens en zijn naam dan alleen maar
een betekenisloos bestaan"…
Gestoorde eenzaamheid
poëzie
2.4 met 5 stemmen
2.157 Weer niet hun dorre handen van de zomen;
Hun ijdel lijf heeft geen gewicht of vat;
Alleen in de' onlust der slaapwandeldromen
Benaadren ze onze tastbre schat
Met halfbewust en machteloos begeren;
Hun oog ziet maar hun eigen blinden waan;
Zij kunnen ons niet schaden en niet deren;
Zij doen zichzelf hun moedwil aan.…
Vannacht ontwaken de kersenbomen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.120 Even licht zijn waakvlam en de klimop
van zinloze brieven die de wind
vroeger zichzelf schreef.
Een sleutelbos rammelt.
Zijn hand trekt het schuifslot los.
Bomen moffelen met hun wortels.
De geur van vers brood waait
ongewenst aan van straat.…
Voorbij de kantlijn
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
510 Zo mag ik hopen dat zinnen
zichzelf blijvend herschrijven
om ze naar behoefte in te
lijven naar de geletterde dingen
die ik lief heb en naar alle vrije
verzen waarin het hart geneest,
voorbij de kantlijn van de dood.…
Bespiegeling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 Film
Niet dapper, maar
wel kwetsbaar
Is Ai Weiwei, aldus zichzelf
in overpeinzing, reflectie
TROMMELTOREN, als les voor elite
als waarschuwing voor het regime
't Volk wil behagen
De Chinese
zon zal ooit schijnen
op een Chinees
dilemma
't Beven van de aarde in 2008
verdient continu inspectie
China; Beijing, 2001…
De strandjutters tegenover de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
565 die ondergaat
De zon, zijn branderige droge ogen
zien aan de horizon van de wereldbol
de kwetsbaarheid van het vervuilde geheel
En hij trekt zijn conclusies:
Wat er van nature is neemt gedwongen af
wat menselijk blijkt is een afgedwongen toename
van schijn
van het wereld vervuilende
zoeken naar zichzelf
Ze noemen het “creatief zijn”
“…
Gestoorde eenzaamheid
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.861 Weer niet hun dorre handen van de zomen;
Hun ijdel lijf heeft geen gewicht of vat;
Alleen in de' onlust der slaapwandeldromen
Benaadren ze onze tastbre schat
Met halfbewust en machteloos begeren;
Hun oog ziet maar hun eigen blinden waan;
Zij kunnen ons niet schaden en niet deren;
Zij doen zichzelf hun moedwil aan.…
De verloren zoon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.128 Alle banden verbroken, van iedereen gescheiden
behalve van zichzelf, maar ook dat is maar de vraag.
Niet begrijpend en onbegrepen zocht hij zijn weg in een wereld
die niet de zijne was. Geen vader, moeder of zus die dat verhielp.
Steeds vaker laat ze je met rust, de leegte. Laat ze je denken
dat het goed is dat hij ging.…
Geen tijd
gedicht
4.3 met 23 stemmen
23.646 oorzaak en gevolg bedienden zich van zichzelf.
Halfweg wachtte ik op de voorlaatste tram van de stad.
Volgende keer beter - of was één sprong meer dan zat?
---------------------------
uit: 'Witte adel', 1991.…
Kroniek?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
453 tij,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat geluk wordt geboren in eb en vloed
waarin het geloof in liefde moet gedijen
als een vaste stip aan de horizon,
z’n schaduwzijde zichzelf…
Het rijpt in as
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 In alles wat ons omringd
het is de ziel van al wat rest
gevangen in een eigen speling,
wordt in stof weerspiegeld,
wat zichzelf niet in protest laat vegen
soms door talent of door afgunst
onwaarneembaar vaag en naar baat
toegerust uit alle windstreken,
Het rijpt in de as van de geschiedenis
door de dolende zielen opnieuw gedolven,
geselecteerd…
Alleen voor minnaars geschapen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
718 Kon ik maar de mooist opgemaakte taart
voor je bereiden met metershoge kaarsen,
het verlicht de wereld met duizend ogen
dan je ben meester over onafgemaakte dingen,
de vrees om verlangen onkwetsbaar te verklaren
voetstappen vullen zichzelf in het natste mos
in de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden…
Vluchten kan niet meer
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
779 ben je toch het beste af
je laat je toch niet wegdrijven
Je moet wel erg hopeloos zijn
wanneer je jouw thuisbasis verlaat
voor altijd uit je vaderland
een zekere toekomst achter je laat
Het vrije westen is je laatste kans
op overleven en behoud
van wat eens je droom was
nu op zoek naar wat wordt vertrouwd
Mensen die krampachtig
zichzelf…
Toekomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
537 Voor hen die door vreugd en vele
smarten zichzelf nimmer vergaten.
Op weg naar de toekomst. Op weg
naar het geluk. Op weg naar een
morgen die heelt tot een eenheid
uit een stuk. Op weg naar reflectie
over doen en laten; onbevreesd niet
te vergeten wat voor hen velen vergaten.…
Van Schendel in Italië
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
657 Met 'De wereld een dansfeest' overtreft hij zichzelf
en ik heb ieder woord als Boeddha-wijsheid ingeslikt,
hij was stilletjes de spil in een artistiek gewelf,
liggend in een Italiaanse strandstoel, alles geflikt.…
Overwintering?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
482 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag te vroeg
met dromen vergroeid te raken
op zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachtenvleugels ,
achter gespiegelde horizonnen van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn in de
wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken…
schrikkeldag
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
560 zoals hij daar lag zo’n overbodige verfrommelde
dag al vroeg in de avond in de prullenbak
geworpen geheel in zichzelf gekeerd
zoals ik hem vol deernis weer tevoorschijn haalde
zorgvuldig wat gladder streek om de tijd die hij
nog te gaan had wat op te vrolijken
zoals we samen een koude overgebleven gehaktbal
aten nog een wijntje dronken…