6197 resultaten.
Afscheid
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.637 De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
Vrij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 De mantel leegt zich in zichzelf.
Vrij, laat alles, nu maar vrij..
-
Het is tijd.
Tijd om licht te zoeken.
Tijd om terug te vliegen,
langs al het blauw te scheren,
alle kleuren nieuw te leren.
Vlieg.
Zoek, en voel.
Voel de warmte op je huid.
Wees weer zuiver,
als kind, verloren blij.
Het is zo puur.…
Mijn schaduw op de muur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
587 Dat het zich kon tonen in het warmste licht
Schijnt dat licht kan hij niet blijven
Hij dan moet blijven uit het zicht
Om rust en veiligheid te krijgen
Leeft zo somber en alleen
Toch altijd mensen om hem heen
Begrip is dat wat hij niet krijgt
Enkel licht dat hem verdrijft
Want misschien wilt hij wel stralen
Zichzelf laten zien
Is hij bang…
Het taaiste ijs?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
464 afslag te vinden
wat onontbeerlijk scheen, verlost
zich in het mozaïek van ons oer gevoel,
soms weelderig wild vol compassie
waarin onze hemel wordt weerspiegelt
en uiteindelijk uit glas blijkt te bestaan
het tart geluk in elk dierbaar moment
waarvoor een naam is gekozen, magisch
licht om de schalen van de wereld te
breken, kroont zichzelf…
Zo, zo troosteloos
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
595 Verloren zit hij daar, in zichzelf gekeerd
van god en iedereen verlaten, wat oh wat
deed hij toch verkeerd?
Geen mens kijkt nog naar hem om, ook wordt
hij niet begroet,
je zou meelij met hem krijgen, maar juist dat
moet niet.…
Met Hedda te doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
512 De keiharde muziek van de Simple Minds
en The Cure onderbraken de voorstelling
op sublieme wijze, maar het meest werd
ik getroffen door het revolverschot,
waarmee Hedda zichzelf om zeep hielp.…
Wat heb je op je lever
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
620 Vandaag is huiverig, ik zoek niets en ben thuis
de dag is kil niet vrolijk, de sfeer is gelaten,
regels schrijven zichzelf, markeren voor later
de nog onuitgesproken voldongen feiten
maar kijk, toch breekt de zon door de wolken
en de al kalende takken ze staan nog zo fier.…
De dorpeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 vroegere lief
Dat is zijn hartendief
Zijn maat
Die dezelfde taal spreekt
De kern van het dorp kent
Niet gauw met
Nieuwe ontwikkelingen meerent
Ontzag
Heeft
Voor dat wat opgebouwd is
En traant van binnen
Om het goede
Dat er was
De warmte
Geborgenheid
Het gemis
Al luisterend
Naar oude verhalen
Uit zijn jeugd
Blijft hij
Bij zichzelf…
Vrij toegankelijk?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Mobiliteit als overleving
opgesloten als universele droom
die traag zal rijpen en
al een doel is op zichzelf
ze staren naar mij
met lege ogen, van
ver gekomen, plat gewalst
in een papieren maalstroom
vanzelfsprekendheid
te mogen overleven aan
rafels van een Fata Morgana
die wazig wordt aan de horizon
contouren zijn onduidelijk…
Goddelijk in het zijn
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
631 kwijt
niet op lokaal niveau
maar globaliserend strekte
de pandemie zich uit
code overleven werd gegeven
maar er was geen beginnen aan
binnen 48 uur was het gedaan
nog draaien diensten
op de automatische piloot
maar de menselijke ziel
is dood en het verval
overwoekert door entropie
de restanten cultuur al overal
ooit zal in een zichzelf…
Schaamteloos?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
427 Hoe benoemt
men dan dit schrandere wezen, die
zichzelf roemt, in de conclusie dat de
spreker dubbelzinnig jokt, getooid met
een narrenkap, die niemand misstaat?…
Echo’s ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
541 sterke
eigenheid valt niet uit de toon
onmiskenbaar consequent
voorafgaand aan een zekere dood
ontsproot zich het dichterlijk talent
een eigenschap waarvan iedereen genoot
waarin een creativiteit wordt herkent
had hij niets te verliezen om alleen
te kunnen winnen, om uit die gave
als toegevoegde overdracht te kunnen kiezen,
voor zichzelf…
Burn-out verrijkt je, ijkt je..
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
584 Het is noch je vriend
Noch je vijand
Want als je gaat vechten
Dan verlies je
Helemaal niets doen
Kan ook niet, mag niet
Ik zeg niet moeten
Want moeten moet vooral niet
De Burn out
Is vooral van jou
Zit vooral in jou
Zit er niet mee
Leef ermee
Koester het niet
Maar verwerp het ook niet
Want wie verwerpt die verwerpt zichzelf
De burnout…
Boog van de schepping?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 Raakt z’n pijl de roos van licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in de nog lopende era,
We zijn een theater van geluid,
souffleurs van het heden, zo
stellen we ons zichzelf voor als
stem uit een glorierijk verleden
Het publiek, alle dichters na elkaar
hun licht bundelt zich op het witte
doek waarop de maan van zieners
schijnt…
Hij zit daar heel alleen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
471 Geen mensen om hem heen
die hem om zichzelf belonen.
Een rijsttafeltje in een hoek.
Een oudere man in een te hippe broek.
Het geluk kleeft hem niet aan;
en waar het is zit hij niet aan.
Hij zit daar heel alleen.
Het leven valt hem niet mee.
Hij roert wat in zijn thee.
Op zoek naar een nieuw idee.
Verzekeren is zijn vak.…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 er aan voorbij,
de lucht welft zich over vaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het blauw, nu
somber eentonig grauw, dit zal
het einde van mijn verten zijn,
sluimerend en ontraadseld in met
bloemen getooide akkerland, in
mijn jeugd een vaste zekerheid
een verloren strijd in een herinnering,
de toekomst ploegt zichzelf…
Tijd en tij,
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
429 De wereld verovert en
naar onze hand gezet
Het is de natuur in onze
onbesproken aard
Wie daar aan vasthoudt,
weet dat het zinloos is
Dat alles te bespelen is,
is allang verjaard,
Verliest haar in zichzelf
In het lied van eigenwaarde
En zijn we een deel van een
onberekenbare weg
Tot aan eigen kwetsbaarheid
overwint de kracht…
Overwintering?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
393 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag is te vroeg
met dromen vergroeid te raken
in de zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachten-vleugels, horizon van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn
in de wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken,
mens te worden…
Het lover van het leven?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
419 ,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat geluk wordt geboren in eb en vloed
waarin het geloof in liefde moet gedijen
als blijvende stip aan de horizon en moet,
lichtzijde zichzelf…
De eerste geur of kleur ?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
404 hun schaduwen
traden, en in de spiegel zich vertakten,
tot meerdere gezichten, als blad na
blad zich langzaam openvouwen, waarop
steeds een andere naam geschreven staat
vernieuwing van het doel in iedere
oogopslag, als gewijzigd inzicht zich
in verwording herhaald als aangepaste
vorm en hoopvol laat omschrijven, in
die balans zichzelf…
VOOR EEN ANDER
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
523 ze hebben een veel te groot
huis voor zichzelf maar eigenlijk
meer voor – een ander
de allernieuwste keuken om te pronken
niet echt nodig ze eten buitenshuis
maar mooi toch voor – die ander
In een onder architectuur aangelegde tuin
tuinieren ze nooit maar hebben het goed
en laten dit zien aan – een ander
de grootste caravan een driekwart…
Misplaatste grap?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
451 Kijk niet om of terug
in de ruimte naar jezelf
of in iemand anders gespiegeld,
herkenning wat je wel of niet wilt
zien, te volgen of te begrijpen,
een reepje pijnloos licht, waarin je
in wil vluchten, stiekem weg te
glippen, voegt niets toe aan de doelen
zonder dat vroegere dromen zijn verteert,
in ervaringen wat tegen zichzelf of tegen…
Alleen op de tast?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
600 Kon ik maar de mooist opgemaakte taart
voor je bereiden met hemelhoge kaarsen,
het verlicht de wereld met duizend ogen
dan je ben meester over onafgemaakte dingen,
niet bevreesd hun kwetsbaarheid te verklaren,
voetstappen vullen zichzelf in het natste mos
in de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen…
Woestenij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
522 En zo ben je getuige van een wereld die zichzelf terugtrekt.
De rafelranden van de stad heb je achter je gelaten.
Oog in oog sta je nu met een onmetelijk uitzicht.
Er gebeurt hier niks. Slechts bedoeïenen weten het,
hoe je hier in leven blijft. Veel stilzitten, thee drinken,
en niks doen. In het Oosten zouden ze taoïsten heten.…
alles komt goed
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
570 Jullie hebben iets in zichzelf
gevonden waarmee
je verder kon.
Komaan druk jullie uit de modder.
Blijf niet steken in argwaan,
voor alles is er een oplossing
Als we elkaar steunen
Een mailtje doet altijd deugd aan iedereen.
We hopen allen samen op het vaccin
Wij komen eruit, beloofd
Het kan.…
In voor en tegenspoed
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
581 Voor het haardvuur snort de poes
In gedachten 't geluid van knisperend hout
Op de achtergrond geroezemoes
Obers draven met lekkernijen zoet en zout
Het is iets wat vertroosting geeft
In sombere tijden van lijden
Zoals een wiegelied als men van angst beeft
Of aan zichzelf verkwijnt van linkse of rechtse zijde
De oudere kwetsbare maar speciaal…
Lelieveld
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
523 persoonlijkheid van de mens
die jij in het totaal niet kent
of misschien juist wel
en doe je dit omdat je bang van ze bent
Jarenlang al ben je zo bezig
met maar één doel
je wilt overal gezien worden
met je versluierde woorden laten zien
hoe goed je bent
waarachter jij jezelf verbergt
En dat dan het argeloze kind bang geworden
zichzelf…
‘Broccoli’ in m’n keel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 fruitig
Zo’n heerlijk Songfestival
Met 3500 feestelijke liefhebbers
Ieder op z’n eigen wijze
Maar zo autenthiek
Zoals de dames uit Limburg
Bijna nog meisjes
Maar wel al met volwassen kinderen
Ze stonden vroeg op om te testen
Toen naar Songfestivalhoofdstad Rotterdam
Ze zijn vriendinnen vanaf hun 2e jaar
Nu hardwerkende vrouwen
Voor zichzelf…
Vrienden vangen flarden op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Alsof ik oud ben, begraaf ik
vrienden uit het ziekenhuis
Wie er nog over is, vergelijkt
het ritueel met beelden van bovenaf
(en jezelf als toeschouwer)
van het afscheid waar je zelf niet bij bent
na de anticlimax die eraan voorafgaat
J e w i l t h e t n i e t w e t e n
Nee, niemand wil het weten
(niet van zichzelf, niet van een ander…
Scherpzinnig
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
497 naast mij
bezijden de aangelijnde muis
ligt wat scherp puntig hout
inmiddels kort van stuk
het draagt koolstof in zichzelf
doorheen een ielige gang
waaraan scheppen is toevertrouwd
en verscheidenheid wacht op aandrang
opdat ik allengs licht uit duisternis delf
zijnde een punt of iets van zielenheil (met enig geluk)
en ik met duim en twee…