640 resultaten.
Groter gegroeid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
706 Soms slaat hij twee drie klasgenootjes neer,
zoals een steen terechtkomt op wat schelpen.
Dat spijt hem echt, maar ja, kan hij het helpen
dat men elkander treft in het verkeer?
Ik ben zijn mentor, dus heb ik zijn ouders
ambtshalve laatst een kort bezoek gebracht.
Wij dronken koffie en daarna wat kouders.…
Zon, strand, zand, wind en.....
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
749 'K liep verder, met de vloedlijn mee
soms bukkend voor een schelp
het water dreef steeds verder terug
''t werd eb, vanzelf.…
Bij de Burcht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 praat honderduit
en zegt ik ben
een beetje nerveus
moet nog even wennen
dat jij er bent
spontaan pak je mijn hand
verlegen kijk ik naar je
voel me ook wat verloren
je woont hier zo mooi
in de Vlaamse Ardennen
we lopen verder door
een fijne dag in mijn leven
ontroeren elkaar
daar op het pad
bij de burcht
waar de schelpen…
Zo'n dag als vandaag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
578 Ruisend als uit een schelp,
later met spontaan vibrato.
Gedragen als een onschuldige roos
in een bed van bloeiende klanken.
Zal ik mijzelf vandaag herinneren?
Wakker worden uit de droom
die zich voor mijn ogen afspeelt?
In oorsprong vrij en alle
stadia rustig aanschouwend?
Dadelijk verdwijn ik in de
armen van liefdes verbeelding.…
Eerste Trouw
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.941 Als van twee gepaarde schelpen
D’ene breekt, of wel verliest,
Niemand zal u kunnen helpen —
Hoe men zoekt, hoe nauw men kiest
Aan een, die met effen randen
Juist op d’ ander passen zou.…
en doe de tijd voorzichtig uit
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
618 samen drogen
opgetogen in het waterspel
breken de golven veel te snel
we dromen zon en kleden
ons met bruine kleuren
ik voel de spanning in je huid
en doe de tijd voorzichtig uit
ik heb je zeeën laten zien
bracht voor jou het water
in het eindeloze later
op het moegespeelde strand
we kleven zand
en zijn verbrand
kraken schelpen…
Waaiers
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.774 laat een waaierverkoper zijn koopwaar zien aan een verzamelaar
vanuit een ander vertrek komen de geluiden van serviesgoed en bestek
en van het water dat door de waterleiding stroomt
maar hier zijn de geluiden van de waaiers
als de verzamelaar ze openvouwt, en als hij ze beweegt in de lucht
op het strand doet een toneelspeler alsof hij schelpen…
Ansicht van weemoed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
550 mistroostigheid
over het water waardoor het zicht beperkt
bleef tot halverwege mijn weerzin
wij bevonden ons aan de kust van weemoed
daar waar de tranen van eeuwen zich
hebben verzameld in het onpeilbaar diep
met een zilte smaak op de lippen als
een vreemd soort heimwee naar vervlogen leed
daar op het strand van weemoed was het dat ik
die schelp…
in diepe kleuren blauw
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
998 ik heb met je
op strand gestruind
oude liefde
weer hervonden
woorden kwamen
er vanzelf uit
alsof verloren
jaren niet bestonden
schelpen die
we raapten wisten
het verleden ruimschoots
goed te maken
in diepe kleuren blauw
vertelden zij over de
tijd dat wij elkaar
in liefde smaakten
de eerste kus
onwennig nog
maar jij was lief…
GEDICHT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
523 een goed gedicht
is meestal niet zo open
biedt niet dat klare
rechtstreekse inzicht
drijft je soms tot wanhopen
de zon komt trouw op
in het verre oosten
brengt elke ochtend weer vers licht
toch blijft dat wat voor jou was gesloten
nog steeds een beetje onderbelicht
zoals je in een oude schelp
haar verlaten zee meent te horen
zoals…
Droogte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 Ze omvat
Ze omvat de schelp waar ik uit was gebroken
Ze omvat, maar ze weet niet
Ze weet niet van mijn vrijheid en hoe die gewonnen was
Ze had vast. Ze had vast anders gehandeld
Maar moeders zeggen: als hadden komt is hebben te laat
Ik was eens. Beloofde iets. Maar stremde in iets dat blind was
Ooit zal ik weer, zeggen ze.…
Korter dromende dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 wij verpakken
de dag met ijs en
zonnebrand
nemen resten
schelpen en zand
mee van het strand
wuiven nog even
naar de warm
lome zee die eb
krabbelt onder een
laagvliegende meeuw
nog is er geen
besef van langzaam
korter dromende dagen
getinte mensen
die met lichte ogen
steeds weer meer
van hetzelfde vragen
nog niet wetend dat
dit…
Strand .....
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
789 Een lange wandeling aan het strand
water, zand en niemandsland
Gedachten verdwijnen met de golven
zij worden onder zand en schelpen bedolven
Uitwaaien, de honden rennen om me heen
zij genieten net als ik ook van top tot teen
Het is heel stil in mij, een vreemd soort rust
waarom ben ik niet geboren in 'n plaatsje aan de kust ?…
Zeevruchten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.364 Op deze wijze blijft geen schelp nog dicht.
Er wordt verschrikkelijk geduwd om ruimte.
Het slot begeeft en open gaat de poort.
En vlees dat eerst zo kuis verborgen was.
Wordt gretig door wat witte wijn gesmoord.…
Dodenakker in Wales
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.452 Hun schelle schaterlach klimt over ’t duin
ze bewonen vol trots hun zandkastelen
hebben emmers schelpen te verdelen
een uit zee zwaar bevochten strandfortuin
Het jonge kinderleven is nog enkel zand
slechts vaag begrensd door de waterkant
Hun zilte water bestaat uit louter tranen
in de witte aarde gaapt het donker gat
geen oog en hart voor…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Prikken ogen open en plakken oren van broze schelpen.
Wij rusten lomer tot de nieuwe zomer. Met groen,
geel, rood en blauw hoger in de ruime bomen.
Een dansende hoed voor kleurige kinderen.…
Macht van de zee
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
750 Waar ik ook ben
de zee roept in rust
overal voel ik
dat zij mij kust
de wind over stranden
schuurt de hemel rood
schelpen vol ervaring
leggen gedachten bloot
waar ik ook ga
de zee lacht in tranen
overal zie ik
huilende heuvels in banen
de branding verleidt
voor wie het ruisen hoort
dansende lichtbundels
van stuur- naar bakboord…
De bomen werden sinds eeuwen terneergedrukt
gedicht
2.7 met 24 stemmen
11.056 Het enige dier is de mens, in zijn teken -
Een breekbare regenboog - bedrijft hij vogelvlug liefde
En huist in zichzelf verdeeld in vliesdun geworden kathedralen en schelpen.
De stilte hangt ademloos in ontbinding.
De aarde klinkt steeds verder in.
-----------------------------------
uit: 'Eerste gedichten', 1986.…
Vuurdoop
hartenkreet
4.9 met 61 stemmen
1.361 mijn oude ik kijkt naar mij
aan de andere kant van de spiegel
ik ben vrij... maar de pijn van het afscheid
vormt zoute tranen op mijn huid
de wind neemt ze mee
en blaast dit oeroude verhaal
de wereld uit
ik steel nog een paar tranen
als zeldzame schelpen
herinnering aan hoe het was
oud verdriet is vaak zo vertrouwd
als een goede vriend…
Liefdeswoorden
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
636 Het is een zucht in fluistering
die langs prevelende lippen
zachte woorden in het oor verscheept
en de schelp helder en stil
in hoge en lage liefdesklanken laat trillen.…
Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.097 Nu zij mij dagelijks en nachtlang vergezelt,
de schelp van hare hand mijn kloppend voorhoofd koelt,
heb ik eensklaps en onverbiddelijk gevoeld,
dat zij mij nimmer, nimmer nader werd gesteld
als in de uren, die 'k hardnekkig heb geteld,
als met de martelgang, waarvan dit vers vertelt.…
Luister lief
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Zoals ooit in oktober ons samenzijn bij zee,
we brachten samen mooie herinneringen
schelpen, oud eikenhout en een zeester
blootvoets al juttend naar huis weer mee.
Durf om je heen te kijken, nog even niet te wijken.…
blauwe maan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 op weg van het meer naar de duinen
verdwaal ik in haar huis
ze heeft haar lichaam gesluierd
en ik kniel
doe mijn ogen dicht
en wacht op de blauwe maan
in het donker van mijn ogen
licht ze even op
een vuurvliegje
een vallende ster
of dans je dan te hoog
door daken
door muren en ramen
valt de blauwe maan
over schelpen en stenen…
Dromen aan zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
501 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
Kasteel te ver?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 Kom aan
mijn borst, spat als vuurwerk
in mijn hoofd uiteen, ook jouw
uur komt, al rol je weg, je kromt
je rug als een wolvenpak, je ziet
mij als een prooi, in eb en vloed,
brekend op de kust van niemandsland
als spotroep van aangespoelde schelpen die
op de tijdslijn het verleden laten horen.…
Dromen aan zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
Op weg naar Asciano Italië.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
273 OP WEG NAAR ASCIANO
Hoor je de oude vrouwen staan
bij de fontein en zie je de zon
hun gezichten beschilderen met
voorbij vliegende tortelduiven
Het plein is als een schelp gelegd
en waaiert uit tegen de huizen
waarvan de luiken daags sluiten
ik kijk op hen neer vanaf het palazzo
Hoor de oude vrouwen lachen
ze draaien hun rokken in elkaar…
Oester
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
1.464 Oesterschelp, ruw in mijn hand
een parel weet ik diep daar binnen
begeerte die mijn ziel verbrandt
verlangen fluistert in mijn zinnen
Ik weet een parel, ongekend
en ongezien, diep weggeborgen
door schelp en pantser heen herkend
ooit, op een maanverlichte morgen
Ik weet een parel, stralend licht
maar streel rauwe buitenkant
steeds, tegen…
Zeg mij .....
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.709 de
nacht begroeten zonder duistere
gedachten, de ochtend omhelzen
met de warmte van het eerste licht
ooit zal ik het diepdonkere dal weer
verlaten, de roep om een toekomst
horen, wanneer U mij Uw handen
schenkt en mij zult leiden naar daar
waar elk licht ieders ogen zal raken,
vloed en eb elkaar afwisselen zonder
mist, dan zal ik de schelpen…
Tweespalt, driespalt, twee vrouwen en een kind
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
729 De vuisten van de man om glas gebald,
De schedel barst terwijl de
Opera vedette zingt en zingt.
2
De groene berg, een schuimend verre kustlijn
De koele bries
De karmozijnen lippen
De witte handen van de maagd, het natte haar doorwoelend
De armen roze wiegend en het schelpen bed
De vederlichte boot vertrekt westwaarts
De vrouw op de boeg…