1421 resultaten.
Hoezee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.993 Hun troost is het vergaan van tijd
het malen van de korrels zand
tot zij vierkant geslepen zijn
zich lenen voor bouwsels van pijn.…
Stroomopwaarts ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
530 Alles uit niets, komen we en we vergaan
in fantastische dromen aan de binnenkant
komt de kern van de waarheid tot stand vanuit
het zijn, stroomopwaarts tot aan de bron.
Daar ligt de kiem, het zaad,
het ontstaan uit de oorspronkelijkheid,
het ontspringen van seizoenen, uit die
dagen stroomt mijn leegte vol.…
Sporen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 Sporen leiden ons weg van het vergaan.
Maar in de zomer,
wacht maar,
in de zomer komt de warme grond tot leven.
En toont mijn lijf zijn gebreken,
wacht maar,
het duurt maar even.…
Soms
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
491 scheurt de winter slagzij
daar waar hij heftig vaart
de verre staten ogen lijkwit
maar hier in het westen
krult hij amper nog
in warme vesten
ontdek angstvallig knoppen
die op springen staan
schreeuw: te vroeg, te vroeg
ga nog even terug
maar waar vandaan want
morgen als de vrieskou scherpt
zullen jullie triest vergaan ?…
Zeventig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
551 De geest van gisteren is vergaan.
Vanmorgen ben ik dankbaar opgestaan.…
Geen krassen in het goud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Roest van vergane rozen
in vuile vazen, stof
op de tafel, ooit met liefde
gemaakt van de botten
van een beukenreus
naast de oude brieven
handgeschreven schetsen
van twee zielen, eeuwig
jong zonder beslommeringen
geen krassen in het goud
van de beloofde trouw
geen onbestemde vragen
of dubbele twijfel
die wroet en woelt
tussen…
Zonneblind
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
708 Zij, dat meisje
Dat je nooit meer vergat
Waar het verhaal altijd meerdere kleuren bij bevat
Zij, die nooit meer vergeten kon gaan
Bleef bij je
Alsof haar geest met je mee was gedaan
Ze was mooi, lief en intelligent
Niets wat aan haar kon tippen of bij haar in de buurt kwam
Ja, zij, dat meisje dat er altijd was
En nooit meer zou vergaan…
wat verborgen lag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
630 de vogels zwegen in de bomen
de muren stonden sprakeloos
in de wind
het stille schip voer binnen
onder het oppervlak dreigde
de duisternis
de leeuwerik viel en zweeg
de dood sloeg met zijn hamer
het uur
met gouden tong
zou de jongen spreken
hij was geen overtollig mens
het laatste zonlicht was vergaan
de reis lag verborgen
zij…
Voorjaarszon
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
417 nog wist ik
ze staan
hun kleur en
schaduw waren
niet vergaan
na lente's zoen
ze bolden in
wit en spruitend
groen net iets
boven de warm
vruchtbare aarde
van toen
waar ook de
bruine randjes van
de scherpe winden
nog charmant
verdoezeld hun
plaatsjes vinden
na dagen mist
zijn de knoppen
eindelijk gezwicht
voor het warme…
Verloren gedachte
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.282 Het strelen van de wil,
Door ongeduld vergaan,
Het bevaren van je liefde
In een leeggelopen oceaan.
Verstrengeld in kille woorden,
Gebroken door het weten;
Om verlost te zijn van de pijn
Zal ik jou moeten vergeten……
Enfin
gedicht
3.4 met 102 stemmen
52.665 Het is triest maar waar:
ik timmer woorden aan elkaar
tot iets dat af en toe blijft drijven,
meer eigenaardig dan zeewaardig -
het zal zin voor zin vergaan.…
Morgen word zij zestig !!!
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.829 Haar schoonheid is al lang vergaan
toch blijven mannen, als zij voorbijloopt,
even staan.
Kijkend naar de twinkeling in haar ogen,
haar lichte tred, haar lange benen
soepel bewogen.
Haar haren grijs, onder een pet,
haar mond, nog net geen glimlach,
maar.....nog steeds koket.
Morgen word zij zestig jaren,
zestig jaren rond.…
Zon en zee
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.691 En ik weet nu ook ondertussen,
Dat deze liefde nooit zal vergaan.
Ik heb daar mijn hart voor je opengesteld,
Je mijn diepste geheimen verteld.
Jij bent mijn toekomst, en mijn heden.
En alles is mooier dan in het verleden.
Want eens gaan we terug, in alle rust.
Naar waar de zon, de zee, liefdevol kust.…
Even weg van hier...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
892 Stel je voor dat je hem kon kopen,
Dan mocht alles voor dat ene moment vergaan.
En dat om alles even te vergeten.
Nergens over in gedachten...
Eventjes niks meer weten.
Gewoon genieten en relaxt wachten.
Zo'n moment gun ik jou wel.
Maar kom wel terug en snel...
Want laat je niet vergissen,
Ik en vele anderen zullen je missen.…
Onbeschrijfelijk Valentijn?
netgedicht
2.4 met 27 stemmen
4.328 Vergaan zou ik voor je glimlach
schitterend stralend je gezicht
reeds dagen voor je gezwicht
als jij me toch maar eens zag?
Mijn lief, ik zou voor je springen
tot op de maan als het moet voor jou
of malle liefdesliedjes zingen
misschien dichten dat ik van je hou.
Doch mijn dichten is niet veel soeps,
help jij mij misschien even...…
Storm op tien uur
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.103 gooi het roer om
storm op tien uur
keer terug naar de haven
teveel avontuur
leg het touw vast
dok snel aan
laat ons opschieten
voordat we vergaan
schepen sturen
mensen in nood
storm op tien uur
brengt de dood
meer vol misere
de zon wil niet onder
begint te huilen
verstopt in het vooronder…
Anda
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
2.292 En die tederheid
was niet vergaan,
toen wij elkaar nu twintig jaren
later lieten cirkelen
in elkanders baan.…
spijkerdromen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
771 De spijkerbroek die ik zoëven zag
zo goddelijk glad rond je billen lag
heeft mij toch wel bewogen
Verlangend ontvlood mijn mijmerende mond
't wijfelend woord dat geen mens verstond
als dat toch eens zou mogen
Ik eerde schoonheid nooit gezien
hopeloze honger, naar wat misschien
ook smeulde in jouw ogen
Maar momenten vergaan in eeuwigheid…
Waterlelieknop
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
571 Bladeren stil gevouwen
als hoeders rond het hart
dat schuchter is in opengaan
want alles wat mooi bloeide
dreef weg uit haar bestaan
Zij zag de bloemen driften
met sterke stromen mee
waar ze in ondergingen
gekneusd,verwelkt.., passé
Nu vreest zij het ontluiken
hoewel ze naar ’t zonlicht snakt
en heeft de angst voor ‘t vergaan
haar eenzaam…
Waterlelieknop
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
691 Bladeren stil gevouwen
als hoeders rond het hart
dat schuchter is in opengaan
want alles wat mooi bloeide
dreef weg uit haar bestaan
Zij zag de bloemen driften
met sterke stromen mee
waar ze in ondergingen
gekneusd,verwelkt.., passé
Nu vreest zij het ontluiken
hoewel ze naar ’t zonlicht snakt
en heeft de angst voor ‘t vergaan
haar eenzaam…
Die bloedrode lichtvlek
gedicht
3.3 met 44 stemmen
14.230 Dan heeft een zandstorm haar afgeduisterd,
Maar als die vlek de zon is, moet alles vergaan.
Er wordt niet meer gesproken, wel gefluisterd.
Enkelen zoeken de weg langs de kerk
Waar twee monsters rukken, reuzensterk,
Tuimelend aan een metalen keten,
Met razend gebrul.…
Mijmering
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
857 De gevierde vreugde;
verloren, vergaan.
Verwenst verdriet;
verleden dat blijft staan.
Terug is de ratio,
gepaard met de zucht.
Nieuw geboren ideaal,
verworven klucht.
Als merk gebrand,
herinnering die blijft.
Verloren geluk,
dat nog steeds beklijft.
Kapot - gebroken - stuk,
bewust, niet bewust.…
Verstrooid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
581 Naar dit veld leiden de wegen
die wij lijdzaam moeten gaan
aan het einde wacht de zegen
voor ons kommervol bestaan
Heel ons leven kruist de degen
met de dood als Partizaan
wil mijn as tot molshoop vegen
als ik voorgoed heb afgedaan
Blind van woede zal ik sneven
waar de liefde is vergaan
Doof mijn sintels in de regen
verstrooide ziel,…
Cycli
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
620 Aarde in een grijze jas,
bomen in het rijp, met
witte adem geschoren,
seizoenen die in de tijd
gemetseld zijn met de
specie van de leegte,
de takken van de wind
zijn dood, in een laatste
kreun verloren, ontbloot
aangepast het zicht, as van
verjaarde bladeren steunt
nieuw perspectief onaangetast
in opkomend licht, vergaan
door te…
Stroomlijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Passie is de kracht der bestaan
Mijn weg, kronkelend, laat mij hem begaan
Zwart is de kudde, wit is mijn licht
Los van alles op het wit gericht
Het morrende zwart wil ik niet verstaan
Die stenen, geslepen door de stroming
Hun eigen vorm allang vergaan
Meegesleurd, geen passie geen gevoel
Zwoegend en zwetend zonder doel
Langzaam afgeschaafd…
De S van Sirius
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
586 De onmacht gade slaan
in toestand van versplintering
wanneer zij moed bijeenraapt
na de beet van de varaan
Met diep ontzag ontgift zij zich
door zachtheid in herinnering
tot de Dood haar achtervolgt
en de Hemel laat vergaan
Zij fluistert haar verwoesting
-bij dageraad ontbonden-
met kracht in het gelaat
van de man die haar bemint
In…
Huwelijksperikelen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Amanda is wel tien keer vreemd gegaan
Martijn was veel te vaak van huis
Altijd zijn “big smile” op de buis
Maar ’t lachen is hem jammerlijk vergaan
Gelukkig lijkt de vree nu weer hersteld
Ze was na tien keer zeker uitgeteld
-----------------------------------------------------
AMSTERDAM - Amanda Krabbé heeft onthuld dat ze Martijn heeft…
Huwelijksperikelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Amanda is wel tien keer vreemd gegaan
Martijn was veel te vaak van huis
Altijd zijn “big smile” op de buis
Maar ’t lachen is hem jammerlijk vergaan
Gelukkig lijkt de vree nu weer hersteld
Ze was na tien keer zeker uitgeteld
-----------------------------------------------------
AMSTERDAM - Amanda Krabbé heeft onthuld dat ze Martijn heeft bedrogen…
Mooie vrouw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
800 Zonder twijfel is er geen onrust
geen dapper moment om de droom te verkennen
jouw avonturen woekeren als onkruid
ze vergaan niet, blijven dapper
zonder kerk, of economie, bestaan
daarom plak ik je vast
aan de nagelmaan, mooie vrouw
in schemerjurk van ochtenddauw
ik vertaal het fladderen van jouw ziel
met mijn eenvoudige lichaamsbeweging…
het is koud en kansarm
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
709 ‘k zag ganzen die niets weten
van het vergassen ergens verder
een zwaan die wist van zijn eenzaamheid
want zij was tot stof vergaan
en ik, ik verpoos in twijfel
in mijn gehucht van beton en spijt
het leven kent de schreeuwers, propaganda
van de rechtse kant - het links is de hoek
van de schreiers, de weters van het heelal –
mijn god…