Alle inzendingen over vergankelijkheid

637 resultaten.

Sorteren op:

Primair verlangen

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 479
Waarvan vergankelijkheid het meest wreed, tot het sterven verslagen bedaart, en alleen nog, lawaai van leven, verstoort.…

Noem mij hypocriet

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 504
Alsof vergankelijkheid een reden is voor feest, gelijk wij knielen voor het altaar met jezus aan het kruis. Toch doe ik er ieder jaar aan mee, omdat een plastic boom de sfeer niet ademt van bezieling en gezelligheid.…
Marije Geerts18 december 2015Lees meer >

Vreemde maan, vertrouwde wol

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 628
straalt wind waait emoties over spiegelende meren een stille ik in jou wandelt over water geluidloos het hart, vol sentiment gaat hevig te keer mensen zijn onderweg er is geen alternatief voor onderbewustzijn staren naar bomen verklaren onze dromen in het niemandsland staat een schaal met rottend fruit stilleven, vergankelijkheid…

Alles heeft zijn eindtijding

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 601
Ooit rol bepalend in het geheel van een bestemming zoekende vergankelijkheid. Met iets van een eigenzinnigheid tot het einde aan zijn doelen toegewijd.…

jij en ik

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 820
Jij en ik gaven een hand jij en ik hadden een band jij en ik geloofden in elkaar jij en ik waren een paar jij en ik hadden vaak plezier om het absurde om het vergankelijke omdat we konden relativeren Jij en ik wilden altijd leren konden goed wandelen waren afhankelijk wilden elkaar niet veranderen hadden een verhaal samen beleefd…
ebba11 januari 2019Lees meer >

Op de fiets naar Tolstoi

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 534
Vioolklanken van de Kreutzersonate de obsessie rechterlijk verpakt in crime passionnel Op de fiets van hier naar Tolstoi doortrappen voorbij de wereld die ik ken Opgetild uit alledaagsheid lezen met Lev in vergankelijke tijd Blijkt alles hetzelfde alles zo anders te zijn.…
J.Bakx11 oktober 2023Lees meer >

de maan vertelt

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 85
en bomen elkaar de hand, ze schuiven aan bij de dis van een groter geheel spreken is voor later zegt de kruin tegen de staart van een vallende ster hun ogen breken schimmen en gedaantes maken elkaar het hof, het universum raakt geen einde en begin op deze aarde nestelen woudreuzen als bewoners van verre planeten in de vergankelijkheid…
elze20 oktober 2026Lees meer >

Tranen van het oude dier

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 119
Het landschap schildert vurig littekens oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd industriële pijnscheuten van het modernisme ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen hoe rivieren worden…

schemer

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 63
schaduwen dolen met hun lichtbrekers en laten zich als vluchtige gedaantes mennen door windvlagen door de paden van de reeds gekapseisde seizoenen iets mistroostig placht dan toch in dit weemoedig najaar het nut te ervaren waarom het komen en gaan altijd hand in hand gaan na een volmondig en gewetensvol jaar en wie de vergankelijkheid…
elze17 oktober 2026Lees meer >

Misschien is dit het laatste

gedicht
3.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 13.476
Misschien is dit het laatste dat zal blijven, flarden landschap meestal niet huis te brengen maar autonoom van helderheid. Platanen in hun blote bast langs een herkende weg - maar waar, waar ook alweer - in een bestofte hitte die lijkt op ongevraagd geluk. Zich zomaar in den vreemde thuis te voelen, en dat bewaard voor wel een tel of…
Jan Eijkelboom28 september 2006Lees meer >

Om Floortje

gedicht
2.3 met 98 stemmen aantal keer bekeken 40.984
De tuinman: Ach, weet u, daar blijft niets van over - zo'n kleintje, denk-es in, da's toch alleen kraakbeen? Zo'n kissie (grote handen) Nee, díé kome niet meer; denke liever aan iets leuks, een nieuwe, ofzo. ------------------------------ Uit: 'Bloem, steen', 1997.…

het lied van een eenzame vrouw

gedicht
3.2 met 18 stemmen aantal keer bekeken 18.163
toen haar gelaat nog maar een kamerplant was en zijn wrokkig gezicht een ondoordringbare baard en de laatste resten van het wrak door de kinderen verbrast verging ook dit gezin tot nog maar een herinnering aan lentedagen op een zonnig terras toen alle bomen donker opvlogen achter blakende oogkleppen een een noodklok bombamde tussen blozende…

Slobberwijn

netgedicht
4.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 630
onwetend in nieuwsgierigheid huisdieren al even desolaat laten zichzelf uit in een verzonnen hel fantasie laat niets aan het toeval over nacht is nu welkom, meer dan ooit zal de donkerte omhelzen alle spijt vergeten milde harten zijn verdwenen moet echt diep gebogen door het slijk om niet spontaan te blijven wenen in alles is vergankelijkheid…

Het bloesembed van een vroege lente

gedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 954
De prilste tocht die ik zal ondernemen uit de schaduw naar het andere licht weg van het mogelijk samen verademen een jonge blos ochtendglanzen in zicht leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan van het voorbije dat getekend in mij blijft slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan af naar wat is maar nimmer in het…

Verwelken

netgedicht
4.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.156
We kunnen het niet langer bij een ander zoeken dat voel ik in de leegte bemerk ik in dat wat men niet ziet van het ontheemde wolkenland het gebroken hart en het verdriet een kleinere wereld zal voorbijgaan minuscuul heelal in het vergeten verwelken zal de mooiste bloem nu nachten langer duren in het berggebied van mijmerland.…
mobar19 september 2024Lees meer >

KASTANJEZIEKTE

netgedicht
1.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 510
Zo ziek ben ik, verlos mij uit mijn lijden Het kind dat met mij bloeide is niet meer Ze keek intens genietend op mij neer Vergankelijk ben ik, wil toch vermijden Dat ik meer dood dan levend oude tijden Oproepen moet vol onderduik en sneer -Terwijl ik in zeer slechte staat verkeer- Alleen om hén van wroeging te bevrijden Ik wil geveld worden…

De oude hoeve

hartenkreet
4.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 910
verveeld De groene poort, het hof, de stallen Vroeger vol bruisend leven, nu vervallen Zacht heb ik de deur achter mij dicht gedaan In de hoeken weven glimmende spinnen hun ijle waan Een zonnestraal zoekt weifelend haar weg door het gore raam, over een vermolmde eg In het diffuse licht danst het fijne stof een futiele dans van vergankelijkheid…
troebadoer29 augustus 2008Lees meer >

op het veld van eer

netgedicht
3.9 met 30 stemmen aantal keer bekeken 1.500
word gekend met mijn blik; ingetogen en bedeesd borst en buik bleken, hovaardig, hemelwaarts gericht en hoewel in de tijd gezien zij zeker opgezwollen zijn geraakt is dit toch een pose die men niet ter aandenken in een vierhoek bewaart en waar ik eerst nog duidelijk vooraan stond geraak ik steeds verder in het bos der vergankelijkheid…

Aan mijne uitbrandende kaarse

poëzie
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 4.182
nu dat Gij mijne voortgang stut in 't naarstig onderzoeken Van nutte wetenschap, in wijsheidvolle boeken, Voor een leergierig oog zo rijkelijk bevat, Verstrekt gij mij een boek, waar uit te leren staat Het haast verlopen uur van mijn verganklijk leven; Een grondles, die een wijs en deugdzaam hart kan geven; Aan een aandachtig…

Boven de taalgrens

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 521
Toch weer dezelfde clichés te vinden en de woorden goed te praten om vergankelijke gedichten te vullen die kennelijk zijn zoek geraakt, boven de taalgrens waar alles ijl is, vrij te ademen soms in oeverloze regels die geen twijfel overlaten. “Soms dicht een vers zichzelf en soms slaat de dichter dicht ” Pama…
pama26 januari 2011Lees meer >

Duizend druppels

netgedicht
3.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 821
ik drijf naar zoete wateren vanuit het verdorde land waar het aangeslagen meer nog steeds zout is gekleurd omringd met vergankelijk riet mijn tijd lijkt daar verbeurd de stroming zingt kussend zowel ter linker- als rechter zijde de strelende oeverkant fluistert zacht over het groen dat wacht in het verschiet kilte verliest een ondoorzichtig…

Vergelijk de herfst

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 510
kleurrijke feestkleding aan wil zich met het vele pracht en praal sieren toont de rede van seizoenen in haar bestaan zongen vroeg in het voorjaar vogels luid van toon nu heerst stilte en zachte kwinkslag van een mees bijgestaan door triller van roodborst zacht en hees licht melancholisch bedenk ik dat al dit schoon een teken is van het vergankelijk…

wachtruimtes

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 540
aan een oud begin nog even dan voor het raam verschijnt een blauwe vlek het lijkt op hoop en op een uur dat eerder nog als zorgeloos minuten telde drie plastic bloemen vernoemen slechts een oude naam het bed is wit, de slangen sluizen zoveel druppels aangelijnd een witte arm er ruist kleding rond de wetenschap dat leven slechts vergankelijk…
switi lobi21 januari 2012Lees meer >

Landschapvriend

netgedicht
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 870
Het silhouet van blauwe bergen tekent de verheffing van jouw eenvoud in diepte van jouw groene ogen verstillen vijvers in herinneringen dwalen boeken naar mening en betekenis aan jouw hoofd zit een vergankelijk lijf jouw handen dragen schroevendraaiers licht gaat vrolijk aan en somber uit schemering begint weemoedig wanneer beekjes dalen…
mobar9 maart 2013Lees meer >

Gerucht

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 581
terwijl ik verlangen weer verberg achter mijn verfoeide rokershoest deze morgen echter verschijnt de dageraad opnieuw het draagt een verschoond lichtblauw gewaad zo wordt de tijd overbrugd en schildert weer vragende ogen, toekomstgericht ook gister lijdt, zo blijkt aan een vergankelijk gerucht…

Achter Diek en ' t Hooge Laand. ( Mijn Wad

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 513
schuim van zee en overvloedig moed, ze is het vermogen van mijn drijvend ruim ' k zou in haar willen sterven, me verdrinken in haar nood, me bevredigen aan elke golf zolang ze op mijn wijdse blik van liefde graast me voedt met het wier dat aan mijn handen kleeft ze ligt gelegen aan de voet van oorsprong maar ook aan het tuig van vergankelijkheid…
elze8 augustus 2015Lees meer >

Kniel voor mijzelf?

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 401
zwak tot aan de Achilles hiel gemeenschappelijk gebruik van riten en symbolen oneindige creatie van de geest, vaak gestuurd in kwetsbaarheid een troost of eeuwenoude vloek, is mij om het even, een bestaan tussen uiterste polen, de draaikolk van de realiteit de queeste van verlossing die ik zoek, altijd komt de spiegel van vergankelijkheid…
Pama2 juli 2020Lees meer >

Niet voor eeuwig

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 545
Veel belovend wordt begonnen aan wat ons leven in schoonheid kleurt, maar al spoedig rimpelen de feiten die om de vergankelijkheid van een frisheid treurt. Eens bloesemt het leven een frisheid. Kleurt het leven in appelwangen rood. Lijkt het genieten geen tijd te nemen. Plooit de zelfverzekerdheid onze ego immer groot.…

Galerie KIS: kunstbestorming

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 531
In een ogenschijnlijke kakofonie van vergankelijkheid welke neigt naar rotzooi zie ik de schoonheid van het verleden gedijen in ons heden Door zoveel knipogen naar combinaties van gebruiks-/verbruiksmaterialen welke het primaire doel ver overstijgen maar met een gerust hart Kunst mogen worden genoemd Mooie bruikbare kunst Nu nog…

Teder vertier

netgedicht
4.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 420
Bekijk mijn gespiegelde vergankelijkheid in de droefenis van jouw bewogen ogen bomen nemen afscheid van de witte winter dromen drinken bij het vaarwel van de dromer hoe iemand met jouw zeldzame schoonheid tot zulke tedere eenvoudige dingen in staat is hoe iemand zo teder kan zijn dat kan alleen in liefde blijven waar ook ter wereld…
mobar5 april 2020Lees meer >