637 resultaten.
Primair verlangen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Waarvan vergankelijkheid het meest wreed,
tot het sterven verslagen bedaart,
en alleen nog, lawaai van leven, verstoort.…
Noem mij hypocriet
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
504 Alsof vergankelijkheid
een reden is voor feest,
gelijk wij knielen voor het altaar
met jezus aan het kruis.
Toch doe ik er ieder jaar
aan mee, omdat een plastic
boom de sfeer niet ademt
van bezieling en gezelligheid.…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn
staren naar bomen
verklaren onze dromen
in het niemandsland
staat een schaal
met rottend fruit
stilleven, vergankelijkheid…
Alles heeft zijn eindtijding
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
601 Ooit rol bepalend in het geheel
van een bestemming zoekende
vergankelijkheid. Met iets van
een eigenzinnigheid tot het einde
aan zijn doelen toegewijd.…
jij en ik
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
820 Jij en ik
gaven een hand
jij en ik
hadden een band
jij en ik
geloofden in elkaar
jij en ik
waren een paar
jij en ik
hadden vaak plezier
om het absurde
om het vergankelijke
omdat we konden relativeren
Jij en ik
wilden altijd leren
konden goed wandelen
waren afhankelijk
wilden elkaar niet veranderen
hadden een verhaal
samen beleefd…
Op de fiets naar Tolstoi
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Vioolklanken van de Kreutzersonate de
obsessie rechterlijk verpakt in crime passionnel
Op de fiets van hier naar Tolstoi
doortrappen voorbij de wereld die ik ken
Opgetild uit alledaagsheid
lezen met Lev in vergankelijke tijd
Blijkt alles hetzelfde
alles zo anders te zijn.…
de maan vertelt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
85 en
bomen elkaar de hand, ze
schuiven aan bij de dis
van een groter geheel
spreken is voor later
zegt de kruin tegen
de staart van een
vallende ster
hun ogen breken schimmen
en gedaantes maken
elkaar het hof, het universum
raakt geen einde en begin
op deze aarde nestelen
woudreuzen als bewoners
van verre planeten in de
vergankelijkheid…
Tranen van het oude dier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 Het landschap schildert vurig littekens
oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd
industriële pijnscheuten van het modernisme
ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed
dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten
in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen
mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen
hoe rivieren worden…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen
en gaan altijd hand in hand gaan
na een volmondig en gewetensvol jaar
en wie de vergankelijkheid…
Misschien is dit het laatste
gedicht
3.0 met 19 stemmen
13.476 Misschien is dit het laatste
dat zal blijven, flarden landschap
meestal niet huis te brengen
maar autonoom van helderheid.
Platanen in hun blote bast
langs een herkende weg
- maar waar, waar ook alweer -
in een bestofte hitte
die lijkt op ongevraagd geluk.
Zich zomaar in den vreemde thuis
te voelen, en dat bewaard
voor wel een tel of…
Om Floortje
gedicht
2.3 met 98 stemmen
40.984 De tuinman: Ach, weet u,
daar blijft niets van over -
zo'n kleintje, denk-es in,
da's toch alleen kraakbeen?
Zo'n kissie
(grote handen)
Nee, díé kome niet meer;
denke liever aan iets leuks,
een nieuwe, ofzo.
------------------------------
Uit: 'Bloem, steen', 1997.…
het lied van een eenzame vrouw
gedicht
3.2 met 18 stemmen
18.163 toen haar gelaat nog maar een kamerplant was
en zijn wrokkig gezicht een ondoordringbare baard
en de laatste resten van het wrak
door de kinderen verbrast
verging ook dit gezin
tot nog maar een herinnering
aan lentedagen op een zonnig terras
toen alle bomen donker opvlogen
achter blakende oogkleppen
een een noodklok bombamde
tussen blozende…
Slobberwijn
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
630 onwetend in nieuwsgierigheid
huisdieren al even desolaat
laten zichzelf uit in een verzonnen hel
fantasie laat niets aan het toeval over
nacht is nu welkom, meer dan ooit
zal de donkerte omhelzen
alle spijt vergeten
milde harten zijn verdwenen
moet echt diep gebogen door het slijk
om niet spontaan te blijven wenen
in alles is vergankelijkheid…
Het bloesembed van een vroege lente
gedicht
3.7 met 7 stemmen
954 De prilste tocht die ik zal ondernemen
uit de schaduw naar het andere licht
weg van het mogelijk samen verademen
een jonge blos ochtendglanzen in zicht
leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan
van het voorbije dat getekend in mij blijft
slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan
af naar wat is maar nimmer in het…
Verwelken
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.156 We kunnen het niet
langer bij een ander zoeken
dat voel ik in de leegte
bemerk ik in
dat wat men niet ziet
van het ontheemde wolkenland
het gebroken hart en het verdriet
een kleinere wereld zal voorbijgaan
minuscuul heelal in het vergeten
verwelken zal de mooiste bloem
nu nachten langer duren
in het berggebied van mijmerland.…
KASTANJEZIEKTE
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
510 Zo ziek ben ik, verlos mij uit mijn lijden
Het kind dat met mij bloeide is niet meer
Ze keek intens genietend op mij neer
Vergankelijk ben ik, wil toch vermijden
Dat ik meer dood dan levend oude tijden
Oproepen moet vol onderduik en sneer
-Terwijl ik in zeer slechte staat verkeer-
Alleen om hén van wroeging te bevrijden
Ik wil geveld worden…
De oude hoeve
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
910 verveeld
De groene poort, het hof, de stallen
Vroeger vol bruisend leven, nu vervallen
Zacht heb ik de deur
achter mij dicht gedaan
In de hoeken weven glimmende spinnen
hun ijle waan
Een zonnestraal zoekt weifelend haar weg
door het gore raam, over een vermolmde eg
In het diffuse licht danst het fijne stof
een futiele dans van vergankelijkheid…
op het veld van eer
netgedicht
3.9 met 30 stemmen
1.500 word gekend
met mijn blik;
ingetogen en bedeesd
borst en buik bleken,
hovaardig,
hemelwaarts gericht
en hoewel in de tijd gezien
zij zeker opgezwollen zijn geraakt
is dit toch een pose
die men niet ter aandenken
in een vierhoek bewaart
en waar ik eerst nog
duidelijk vooraan stond
geraak ik steeds verder
in het bos der vergankelijkheid…
Aan mijne uitbrandende kaarse
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.182 nu dat
Gij mijne voortgang stut in 't naarstig onderzoeken
Van nutte wetenschap, in wijsheidvolle boeken,
Voor een leergierig oog zo rijkelijk bevat,
Verstrekt gij mij een boek, waar uit te leren staat
Het haast verlopen uur van mijn verganklijk leven;
Een grondles, die een wijs en deugdzaam hart kan geven;
Aan een aandachtig…
Boven de taalgrens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
521 Toch weer dezelfde clichés te
vinden en de woorden goed te
praten om vergankelijke gedichten
te vullen die kennelijk zijn zoek
geraakt, boven de taalgrens waar alles
ijl is, vrij te ademen soms in oeverloze
regels die geen twijfel overlaten.
“Soms dicht een vers zichzelf en
soms slaat de dichter dicht ”
Pama…
Duizend druppels
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
821 ik drijf naar zoete wateren
vanuit het verdorde land
waar het aangeslagen meer
nog steeds zout is gekleurd
omringd met vergankelijk riet
mijn tijd lijkt daar verbeurd
de stroming zingt kussend
zowel ter linker- als rechter zijde
de strelende oeverkant
fluistert zacht over het groen
dat wacht in het verschiet
kilte verliest een ondoorzichtig…
Vergelijk de herfst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 kleurrijke feestkleding aan
wil zich met het vele pracht en praal sieren
toont de rede van seizoenen in haar bestaan
zongen vroeg in het voorjaar vogels luid van toon
nu heerst stilte en zachte kwinkslag van een mees
bijgestaan door triller van roodborst zacht en hees
licht melancholisch bedenk ik dat al dit schoon
een teken is van het vergankelijk…
wachtruimtes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
540 aan een oud begin
nog even dan
voor het raam verschijnt een blauwe vlek
het lijkt op hoop en op een uur dat eerder nog
als zorgeloos minuten telde
drie plastic bloemen vernoemen slechts
een oude naam
het bed is wit, de slangen sluizen zoveel druppels
aangelijnd een witte arm
er ruist kleding rond de wetenschap
dat leven slechts vergankelijk…
Landschapvriend
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
870 Het silhouet van blauwe bergen
tekent de verheffing van jouw eenvoud
in diepte van jouw groene ogen
verstillen vijvers in herinneringen
dwalen boeken naar mening en betekenis
aan jouw hoofd zit een vergankelijk lijf
jouw handen dragen schroevendraaiers
licht gaat vrolijk aan en somber uit
schemering begint weemoedig
wanneer beekjes dalen…
Gerucht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
581 terwijl ik verlangen weer
verberg achter mijn
verfoeide rokershoest
deze morgen echter verschijnt
de dageraad opnieuw
het draagt een verschoond
lichtblauw gewaad
zo wordt de tijd overbrugd
en schildert weer vragende ogen,
toekomstgericht
ook gister lijdt, zo blijkt
aan een vergankelijk gerucht…
Achter Diek en ' t Hooge Laand. ( Mijn Wad
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
513 schuim van zee
en overvloedig moed, ze is het vermogen
van mijn drijvend ruim
' k zou in haar willen sterven, me verdrinken
in haar nood, me bevredigen aan elke golf
zolang ze op mijn wijdse blik van liefde graast
me voedt met het wier dat aan mijn handen kleeft
ze ligt gelegen aan de voet van oorsprong maar
ook aan het tuig van vergankelijkheid…
Kniel voor mijzelf?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
401 zwak tot
aan de Achilles hiel
gemeenschappelijk
gebruik van riten en symbolen
oneindige creatie van de geest,
vaak gestuurd in kwetsbaarheid
een troost of eeuwenoude vloek,
is mij om het even, een bestaan
tussen uiterste polen, de
draaikolk van de realiteit
de queeste van verlossing
die ik zoek, altijd komt de
spiegel van vergankelijkheid…
Niet voor eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Veel belovend wordt begonnen aan wat
ons leven in schoonheid kleurt, maar
al spoedig rimpelen de feiten die om
de vergankelijkheid van een frisheid
treurt.
Eens bloesemt het leven een frisheid.
Kleurt het leven in appelwangen rood.
Lijkt het genieten geen tijd te nemen.
Plooit de zelfverzekerdheid onze ego
immer groot.…
Galerie KIS: kunstbestorming
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
531 In een ogenschijnlijke kakofonie
van vergankelijkheid
welke neigt naar rotzooi
zie ik de schoonheid
van het verleden
gedijen in ons heden
Door zoveel knipogen
naar combinaties van
gebruiks-/verbruiksmaterialen
welke het primaire doel
ver overstijgen maar
met een gerust hart
Kunst mogen worden genoemd
Mooie bruikbare kunst
Nu nog…
Teder vertier
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
420 Bekijk mijn gespiegelde vergankelijkheid
in de droefenis van jouw bewogen ogen
bomen nemen afscheid van de witte winter
dromen drinken bij het vaarwel van de dromer
hoe iemand met jouw zeldzame schoonheid
tot zulke tedere eenvoudige dingen in staat is
hoe iemand zo teder kan zijn
dat kan alleen in liefde blijven
waar ook ter wereld…