869 resultaten.
eigen beheer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 Gevraagd waar ze is
blijkt ze op weg naar betere tijden
Zere voeten in
knellende schoenen schoppen het
leven omver waar het niet wil
wijken
IJzer breekt ze met vaste, zonodig
met losse of andere handen
Een leeuw gaat ze te lijf
met blote vuist, ondertussen een
wolk met gif verjagend met een
pennestreek
Na een lange en eenzame weg…
Eindeloos verliefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
817 Vertrouw op mij en we zullen niet van elkaars zijde wijken.
Tranen worden zichtbaar en angst wordt met een traan getroost.
Verdriet heeft geen overlevingskans en een lach wordt met angst verdoofd.
In stilte word ik wakker en kijk naar jouw hoofd.
Jij bent de persoon die mij een nieuwe dag heeft beloofd.…
Tuinen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.597 Uw gestalten, marmerbeelden,
nemen nachtelijk de wijk.
Heug'nis die op 't verst bedacht zijt,
weet gij nog van 't ijl foreest,
van der voog'len schrille zachtheid -
lente-uchtends teder feest?
Doof dan heug'nis in berusting,
lustverzadigd, droombevolkt:
liefde die te keur, te kust ging,
peinst om schoonheid weggewolkt.…
2 Juni
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
516 En als we nou naar buiten kijken,
zien we de reuzen bijna wijken
onder het geweld van de wind.…
Angst in de schepping
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
467 de omslag kwam
als een dief in de nacht
nog onvoorbereid bij
het eerste begin van de dag
het rampenbericht
was snel verspreid
in hoog opgelopen emoties
golfde chaos in mediahype
het is niet te bevatten
waarom mensen het leven
van anderen zo kunnen verachten
door hen de dood in te jagen
ook uit allah’s naam
zal de schepping niet wijken…
inwaarts
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
547 vanaf het moment dat we begonnen
onherroepelijk te zijn zal onze
passie vroeg of laat neigen naar
huisgenoot, gaat kindertijd verloren
in een gewichtige positie, zal de bakker
onbelegd brood aansmeren, gaan
klinkers in de straat wijken voor
betreden paden, is er geen weg terug
geen ogenblik meer om onbehouwen
emmers met een onschuldige…
SAMEN MET MIJ HUILEN
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
736 Als jij eens in mijn hart kon kijken
en zien wat jij daar hebt aangericht
Dan zou je niet meer van mij wijken
en huilde je samen met mij wellicht
Als jij eens in mijn hart kon toeven
en zien hoeveel pijn er tezamen ligt
Dan zag je ook, ik ben heel droef en
schreide je samen met mij, wellicht
Als jij eens in hart mijn kon wonen
en er…
AmsterdamArenA
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
224 Het 2480e gedicht
van onze hofleverancier alhier
staat sedert woensdagavond en publique
in skyboxen onder gesloten dak
van de Amsterdam Johan Cruijff ArenA
te stralen en geduldig als papier
te glunderen van ongeremd plezier
(als gevolg waarvan de Ajacieden met hun witrood gestreepte shirts en biezen
moesten wijken naar het minifort…
Mooie Marie
hartenkreet
4.2 met 29 stemmen
1.190 Mooie Marie uit veel besproken wijk
met botox opgevulde lippen
nonchalant haar tas over haar schouder
weet dat niemand aan haar kan tippen.
Maar ach die arme, maar mooie Marie
wordt moe van al die begerige blikken
heren in confectie of in maatpak
geven haar het gevoel te zullen stikken.…
Dromen
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
1.186 Terwijl je ligt te slapen
arriveer je in het land der dromen
Ik ben overal geweest
Waar ik gewoonlijk niet zou komen
Onvoorstelbaar wat je meemaakt
Terwijl mijn lichaam ter ruste ligt
Ren ik me rot, in sloppen en wijken
en vlieg van hot naar her in een bliksemschicht
Ik wilde eens vliegen en dat lukte nog ook
gewoon een aanloop nemen, je…
Knokken
hartenkreet
3.5 met 25 stemmen
2.196 dikker
Nou goed, je bent niet knap
Je oogt wat als een kikker
Je huid hangt nogal slap
Je hebt ook goeie kanten
Die vallen hen niet op
Ze blijven je maar pakken
Kontakt is mep of schop
Geluid bestaat uit schelden
Verbaal doet nog meer pijn
Met velen zijn het helden
Alleen vaak iel en klein
Ik heb wat moeten knokken
In mijn Rotterdamse wijk…
Aan ene jonge visser
poëzie
3.8 met 23 stemmen
4.033 Gij vaart en vist tevreden, ik dwaal rond
en vind in stad noch stiller landstreek wijk.
Ik ben zó moede, ik heb veel liefgehad.
Vergeef mij veel, vraag niet wat ik weerstond
En bid dat ik nooit voor uw schoon bezwijk.…
Nacht
poëzie
4.0 met 34 stemmen
3.552 De glinsterende stoeten
Der starren wijken róndom, eindloos-diep; -
't Was, of de stilte plechtig tot mij riep:
'Bid! op de starren rusten Godes voeten!'....
Ik weet, ik weet niet, wie de wereld schiep,
Of ze is geschapen, of we aanbidden moeten,
Wat wij als Leven, Ziel of God begroeten, -
Of eeuwig slapen zal, wat eeuwig sliep!…
Dronkenschap.
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.821 Muren wijken, niks gaat meer vanzelf.
Deuren sluiten, geopend tot de helft.
Gesprekken gaan aan mij voorbij.
Ik weet niet meer wat je zei.
Plafonds en vloeren golven op en neer.
'k Zoek mijn evenwicht, ik voel niets meer.
'k Zie sterren boven en beneden mij
en ik zweef, ik waan me vrij.
Ik ben de zon, de maan, de sterren.…
Straalbezopen
hartenkreet
2.5 met 19 stemmen
2.696 Ja, een spanningshaard bleek het te zijn
en de man nam de wijk naar de kroeg.
Hij kwam thuis na onzeker gewaggel;
hij hoefde nog nét niet te kruipen,
maar thuis sloeg-ie wéér aan het zuipen.
Bij de straalkachel werd-ie straalkachel.…
De straat van toen en nu
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.096 Ik zag haar
veranderen
keer op keer
de straat
van weleer
De bakkerij ging buiten de wijk
nu zet een handel auto’s te kijk
in plaats van de kruidenier
levert men verse accu’s hier
APK verdrong de fietsenmaker
een garage voor de meubelmaker
boekbinderij nu Islamitisch centrum
dam- en schaakclub bandencentrum
Ik zag haar
veranderen…
Die ene vriend
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
6.890 Waar men u deze dagen meed
zal de ware vriend niet van u wijken
en, u behoedend voor bezwijken
aan 't onzegbaar grote leed
uw toegewijde steun zal blijken,
elke zware dag voor u gereed.…
Valse liefde in de Ziel gegrift
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.091 We zijn ons niet duidelijk bewust van het feit dat in eigen wijk of stad kinderen worden mishandeld, worden gemangeld door de bureaucratie of op straat leven...…
Het sterkste
poëzie
4.0 met 10 stemmen
4.482 Sterk is het Vuur; doch ’t moet bezwijken
En voor de kracht des Waters wijken.
Sterk is het Water; maar, hoe sterk,
De Wolken trekken ’t op in ’t zwerk.
Sterk zijn de Wolken; doch de vlagen
Des Stormwinds kunnen haar verjagen.
Sterk is de Storm; maar hoe hij woed’,
De Man spot met zijn overmoed.…
in de stilte tussen lijken
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
907 van
de ankers die al schrapen
doe de zeelui in afgrijzen
snel het schip verlaten
snijd de life-lines door, hun
sterven heeft geen enkel oor
ik ontketen kracht
de orkaan jaagt nu volledig
onder mijn gezag, armen
zijn tekort om levens aan
te reiken, vingers krommen
zich in een laatste hulpblijken
ik ben het oog en
zie de mensen wijken…
ochtenblauw met wit gevlekt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
635 verbreekt de ronding van de heuvelrand
net iets te dwingend neergezet
de lange holle weg
met zwoele warme wind
beschutting van de volle heg
de speelse kreten van een kind
het kabbelend geluid
geruis van water in gebed
de bedding van de beek
oevers in de kant voor altijd vastgezet
dwalend langs de bomen gaan
het dal omhoog als de heuvel wijken…
Ik ben de minnaar
gedicht
2.2 met 193 stemmen
34.173 Ik ben de dromer die jou tot muze verheft
zeeën wijken voor ons, lagunes drogen op
door ons vergissen rivieren zich in hun stroom
de regen beheersen we met een vingerknip.…
Horizon
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
889 Steeds zie ik je weer wijken,
Denk ik; “Je ontloopt mij!”.
Ik heb je in mijn brein gesloten.
Met mijn ogen volg ik jou.
En dikwijls heb ik mij gestoten.
Hoe lang nog, zoek ik jou?
Doelloos wachtend blijf ik hopen,
Op een kleine nadering.
En, intussen blijf ik lopen,
In een eindeloze ring.
Grens van onophoudelijke onrust.…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
829 (met dank aan Willem Kloos)
ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten
het Haagse luchtruim is mijn hoge troon
ik wijk niet voor de dreiging en de hoon
van hen die mij vervloeken en verachten
Oost-Indisch doof ben ik voor jammerklachten
een stad aan zee, ik ben een autochtoon
u bent lakei en veegt mijn straatje schoon
mijn schrikbewind…
er bloeit een laatste roos
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
741 de liefde is reeds lang vervlogen
verjaagd door heftig zwart,
heeft stil de wijk genomen
naar een diepe donkere kast
verzegeld en op slot gedaan
stil ligt het in een hoek,
wat geweest is voorbij
grijs kleurt het levensdoek
de nachten: donker, bevreesd,
wijl er geen hoop meer is,
geen liefde wordt verwacht...…
Adieu
gedicht
3.0 met 42 stemmen
19.472 Zelfs voor wie weinig heeft geleerd te hopen
neemt de illusie gaandeweg de wijk.
Weer liggen stad en wereld voor mij open;
maar liefste, ik zie enkel, wáar ik kijk,
in elke winkelruit een vreemde lopen
op wie ik sinds je weggegaan bent lijk.
--------------------------
Uit: Woelig stof, 1989…
Mini(n)atuurtalent
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
733 Ze weet niet van wijken:
ze eist, dat het zwijgt.
Door die voorwaarde krijgt
ze portretten die sprekend gelijken.
Ze wenst geen onrustige apen.
D'r voorkeur gaat uit naar de knapen
die stil blijven zitten
of liggen te pitten:
ze zijn op hun stilst, als ze slapen.…
De meeuwen
poëzie
2.0 met 7 stemmen
1.566 Zij namen overland de wijk,
en zochten langs de brede stromen
hun toevlucht, - om op kracht te komen
achter de hoge winterdijk.
De snavels, onder pen en veer,
herstellen de geleden schade.
Maar 't nader klinken van de spade
des akkermans verjaagt ze weer.
Ze vliegen op, - de vleugels reê
zich klauwende aan de lucht te klampen.…
Wanneer mijn moeder zorgt voor het eten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 babbelt wat met mij
ik vat haar met verliefde blik
en zeg haar van mijn diepste
vragen
als antwoord wordt ze stil
haar blik gaat in de verte staren
veel verder dan de keukenmuur
ze schudt haar hoofd, laat gas
opploffen, en zet de pannen
op het vuur
Ik ben pas vier
wat kan ik weten van wat
er in haar is
ik voel hoe onze grenzen
wijken…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kou, grauw en schemering
vergrijzen te lang al de kentering
waar mensen naar reiken;
moeten ten leste toch wijken.
Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.…