11284 resultaten.
Iedere dag opnieuw
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
712 Leven van wind,
van lucht en ruimte
zwerven door velden
genieten van natuur.
In wouden ontspannen,
rusten in het zachte mos
zon door de kruinen
ruisende bries door lover.
Luisteren naar vogels,
bewonderen het hert
aanschouwen kleine dieren
ergens op de stille hei.
Gewoon alledaags leven,
weten dat je bent.…
Ik lief je
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
623 lief je in de morgen
lief je tot midden in de nacht
(on)geduldig wachtend tot dageraad
tot bij het ontwaken, jij tegen mij lacht
ontmoeten wij elkaar in zonnestralen
als 't regent op ons gezicht
middels de wind strelend door onze haren
in het vroege ochtendlicht
lief je mij in het ochtendgloren
lief je mij tot de maan en terug
genietend…
de laatste Mono Lisa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
628 laat de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen
niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft
verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt
zwalkend door verlamming
laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord
ik ben de…
Kriebels in het hart
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
546 trompettengele bloemen
omringen de wortels
van uitlopende kruinen
voorjaarsklokjes tonen
een bodem van klanken
het eerste lentelied
kriebels in het hart
voeten maken huppelpasjes
gelijk de lammetjes
zo klein nabij de ooien
de tedere beschermelingen
voor de nog zo frisse wind
een fris groen takje
heeft zich verknocht
aan een oude…
Ontknoping
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
727 Jij bent het bed, waarin ik rust
je bent de kabel die mij kust
je neemt mij mee op sleeptouw
als de ontknoping van een vrouw
Je bent het anker dat me bindt
het kompas waarmee ik de zeeën vind
je bent de wind om me te laven
zo spoel ik aan in jouw haven
Je hebt de kleuren van de nacht
die het ochtendlicht verwacht
je hebt de golven van…
Wie kon vermoeden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
890 een zonovergoten dag
verwarmt hen, die haar
zo ontberen
stilletjes ontluikt het
vers groene landschap met
roze en witte bloesems
vlinders dansen
om elkaar heen op
de tinten van de wind
wie kon vermoeden
dat jij plots werd
opgewacht door
degenen die jou
liefhebben aan de
gene zijde
als wel wij jou hier
omringden met al…
Grijze cellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 De wind heeft zandduinen achtergelaten
als verwaaide restanten van wilskracht.
Maar ach, men zegt wel dat niet alles
ook werkelijk is wat het oog ziet.
Zelf zie ik het niet zo scherp,
dit is immers mijn grijs gebied.…
Wolkenogen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
762 Soms zingt de wind
van oude dromen
ijle beelden
van zacht verlangen
schoonheid
die wasemt
over zomerheuvels...
Ik zie een schaduw
in het oker
van de ochtendmaan...
Even denk ik aan jou,
zoete regen
in de tuin van mijn ziel...
Ik luister
naar de tedere klanken
van de dageraad
wachtend op je naam...…
Schuilen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
776 De geur van jasmijn
Tedere schaduwbloem
Een droom van satijn
in zilver maanlicht
Er staat een vrouw
aan het stille water
De wind fluistert
in haar bleke haar
Zij zingt zacht
en de wereld luistert
O liefste
Grendel de poort
van de nacht
deze nacht
en schuil
schuil veilig
geborgen
in de heldere rust
van wenkende ogen…
In het zicht van kasteelridders
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
813 Daar in de verte
nog wat schemerend stil
gevormd door water en wind
spoelt de zee haar uitzicht schoon..…
uit het nest
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
600 steeds vaker
wil ik het leven vergeten
het handvat breken, achterstallig
zoals de huur
van het huis dat enkel
in mijn hoofd uit muren bestaat
zwart en rokerig
in jouw ogen
past geen dood
zeg je
ik luister verder op de nok
van het dak, de wind
plukt jouw stem
als een veertje
uit de schoorsteen, vliegensklaar
wanneer de avond valt…
tegemoet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
595 de nacht
en laat dit eeuwig duren
want morgen
nog voor duinen aarde worden
treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar
met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag
hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen
avondblauw, naar wie ik ben
de zee zal warm zijn
zo ook de wind…
Eindeloos moe
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
576 Zo snel als de wind.
Heerlijk dansend en zingend,
Blij als een kind.
De zon schijnt en ik zing je liedjes toe.
Maar als ik weer ontwaak, ben ik weer moe.
Moe moet ik zijn als ik ga slapen.
En niet zoals elke dag bij het ontwaken.…
Een wereld die was
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 stilte wordt voelbaar
als de verre geluiden
van een wereld die was
zijn verdwenen
ineens fluistert gras
spreken struiken
hun dialoog met de wind
hoor blaadjes zacht wuiven
in deze enclave van rust
is nog plaats voor het
kreunen van oude kastanjes
behangen met donkergroen loof
kom we gaan weg uit
de kakafonie van de wereld
terug naar…
riet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 Het riet spriet
vertakt zich niet
loten tenger in de winden
sierlijke vingers
wijzen het oog van de blinde
op de schoonheid alom
verbinden het wonder
buigen gracieus
voor rimpels en vlonder
In het knisperende gefluister
beluister ik het applaus
terwijl het zuiden de wangen streelt
troostend met hoop in het verschiet
dragen zij
die…
Herfst III
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.651 De wind waait langs de heide,
Waar 't korte daglicht vliedt,
En donkre wolken glijden
Langs 't zilvergrauw verschiet.
Op verre molen draaien
De wieken loom ál-door;
Er zwermen bonte kraaien
Om 't kronklend wagenspoor.
Nu zal het najaar rijzen
Met droevig doodsbegin
En spinnen, met zijn grijze
Lijkwade 't landschap in.…
Je droomt nog kerst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
551 zacht fonkelt
de zilveren bal
de stal is vol van
komen en weer gaan
buiten de frisse neus
een tijdelijk volle maan
je droomt nog kerst
zacht tegen mij aan
muziek draagt vaag
in vlagen wind
de hoge stem van het
succesvolle sopranenkind
wij zijn op weg
van een bewogen jaar
naar een nieuwe start
de laatste dagen reflecteren zwaar…
Een tintelfrisse frequentie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 ineens krijgt leven de geest
uit een andere dimensie
voelt buitengewoon
op een tintelfrisse frequentie
geschoond dragen
takken en boom
hun gestalte wat grootser
vullen ruimte in ijlere lucht
wiekt een vlucht ganzen
hun v voor de wind
in het laatste rood
van de vallende avond
waar je droefgeestig
door duister verwacht
bruist de sfeer…
De Dichteres
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
685 Ze trouwt niet meer in ´t wit
ervaart veel meer dan één seizoen
Met dit veld voor ogen als het levenspad
geen spruiten, boerenkool met vorst
Haar akker ligt er onbebouwd
het weer masseert haar huid
De wind kan er alleen naar fluiten
al omarmt hij haar natuurlijke schoonheid
Bij haar groeit er iets van binnen
nog veel mooier dan fysiek…
Jouw donker wuiven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 in een laatste glimp
van de ondergaande zon
zag ik het strand weer stuiven
tegen de achtergrond
van dieprood licht
jouw donker wuiven
wind brak
ons spel vandaag
zat stormachtig tegen
we ploegden
door het zand dat
nog nat was van de regen
de hemel klaarde
bij de laatste paal
decoreerde deze avond
ik zag je
voor de laatste…
Vonkten naar explosief
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
932 ik hoorde je woorden
maar zag bloemen wiegen
in zon en de zomerse wind
jij liet in de lyriek
van je voordracht
alle beelden weer leven
expressief door
blik en gebaar in
een warm omgeven
indringend koos jij
voor stilte in scenes
vol emotionele momenten
ik raakte je onverwacht aan
wij vonkten naar explosief
zonder woorden zijn wij…
het zoeken van mijn stem
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
598 ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind
er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte
maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer
hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven…
C'est mourir un peu.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
790 de maan zal blijven staren
als ik niet meer zal zijn
in duistere zwarte nachten
is het gele licht niet mijn
de wind zal blijven waaien
door de bomen, over het gewas
de krakende zwiepende takken
vertellen hoe het eens bij mij was
het water zal blijven vallen
uit de donkere wolkenlucht
het leven duurt maar even
in gedachten waarvoor ik…
Herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
578 Ach ja, de mooie kleuren,
het roestbruin en het geel,
het donkerrood der eikenblaren,
de wind, de mist, de plotse regenvlagen,
de specifieke geuren van november,
de innigheid der avonden.
Je zegt het wel,
maar sta me toch,
verdomme toch,
wat raakt het mij.
Mijn moeder is niet meer,
niet eens de zomer haalde zij.…
Alsof de hel zich uitte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 de wind kon ons niet deren
wat zij ook probeerde
wij liepen fier rechtop
zagen het water komen
bedreigender dan ooit
in onze stoutste dromen
een opeenvolgende rij
van lange golven
die fel beukten op de dijk
het overslaande breken
de zuigende geluiden
het was alsof de hel zich uitte
wij baden toch een kort moment
voor hen in de…
Bij mijn graf
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.066 Ik ben de streling van de wind,
De open ogen van een kind.
Ik ben de sprankel in je vreugd,
Ik ben de overmoed van jeugd.
Ik ben het krieken van de dag,
Ik ben de parel in je lach.
Ik ben zonlicht op het graan,
Regendruppels op het raam.
Ik ben de lippen die je kust,
Ik ben de stilte in de rust.…
Bondgenoot
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
557 lente
ze gaf pijn
ze troost
in tere kleuren
in het kwetsbare
van spikkeltjes
op vogeleitjes
lente
ze laat tranen
ze droogt
met zachte wind
ontvouwt, plooit
haar helder licht
over een winterhuid
lente
ze laat sterven
ze laat leven
een nieuw begin
groene blaadjes
uitlopers slingerend
langs de steen
lente
ze bezingt
ze omringt…
een ver beeld
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
597 waarom kan ik niet tapdansen
zoals meeuwen op de wind
spelen met de luchtstroom, ongehinderd
terugkeren naar het begin
zo echt, zo blij en mateloos verliefd
terechtkomen in de duinen
om dan weer op te stijgen in wat geen ander ziet
elk woord van verbeelding ontdekken
nodig en onnodig
vastberaden en jij ?…
huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 nu staat hij bij het huis dat
prijsgegeven werd aan wind
striemende regenvlagen
en een op hol geslagen zon
niets anders dan de
drukkende stilte
het snerpen van cicaden
de trage vleugelslag van een roofvogel
het verweerde tafelblad
een atlas met kringen
krabbels en datums van
de voltooide verleden tijd
in deze uithoek van
het menselijk…
Het tijdelijk wit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 weer brandde geestdrift
zijn heilig vuur
trok vitaliteit zich
niets aan van jaar en uur
ik speelde als kind
met hagel en sneeuw
wind liet ons dansen in
een wereld van voorheen
het tijdelijk wit
had alles begraven
waar wij eerder om gaven
het voelde zo een
in samen smelten
warmde eeuwige jeugd
kou deerde mij niet
wist dat de zon…