8934 resultaten.
En het verdriet dan
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
775 zo stil, zo doods
het wintermuseum
ver weg van wijsheid
en brede straten
ik hoef niet na te denken
binnen zijn ramen, verdwenen vaders
en kinderogen zonder voedsel
de nacht naast me, ellendig
als een koud, kil huis
en ik schep geraamtes
in de bevroren spoelbak
naast label nummer één
de opgehoopte sneeuw
scheur ik tot stilte
ineengedoken…
gedicht met stilte geschreven
gedicht
3.5 met 35 stemmen
15.289 Met een weefsel van regen en moeheid heeft
de stilte ons bekleed en onze lippen gericht
naar het van koude biddend noorden.
Zo stil is het nu dat men huivert en vreest
dat iemand plots op een gong zou slaan
en van de leegte zou scheuren het oorzichtig vlies.…
Sluimerende branie
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
544 Mijn hart liet geen hart koud
en mijn handen waanden zich ineens
deel van een nieuwe schepping.
Een woud van sensaties kwam aan de oppervlakte
van mijn tast drijven, als een fles met een boodschap.…
Utrecht CS, spoor 7a
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
684 De roker heeft het koud
onrust stookt hij niet
kranten leest hij niet
lachen doet hij alleen
als niemand hem ziet.
De koffie is op tijd
en de trein vertraagd.
De zuil brandt offers
slierten rooksignalen
zwalmen zwijgzaam.…
Nooit tevreden.
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.101 De zomer vinden we te heet
de winter weer te koud
de lente kan er nog mee door
herfst is waar je niet echt van houdt.
De regen is te nat
de herfst brengt stormen mee
de winter is te glad
en met de lente zit het ook niet mee.
Toch heeft ieder seizoen
zijn eigen pracht en praal
ook ik heb van die dagen
dat ik zeg: het weer ?…
Zwarte sluiers
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
2.028 Fluisterend roept de dood je
Geduldig sluit hij je koude ogen
Tilt je op in je doodsgewaad
"Ga mee"...
Fluisterend roept de dood je
Zijn donkere stem streelt je lichaam
In zijn zwarte sluiers voorgoed gevangen...…
Jaar
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.805 De lente kwam met storm
De dood kroop – zonder vorm -
Uit zijn ei
Genadeloos besloop hij mij
De zomer bracht het licht
Onzichtbaar, hard
Stil stralend en gericht
De kanker plots verstard
In de herfst een gouden blad
Blij met wat ik had
Ontlook ik weer
Opnieuw, een tweede keer
De winter, niet somber of koud
Maar helder, transparant…
de toenadering
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
727 kijken lopen
naar den kimme
verleggen van den horizont
steeds wijkend
dichterbij weer verderaf
moeders baren
schepen varen
bergen komen af en aan
soms staat men stille
rarekieks het fotootje
minne in een autootje
’s anderen daags
heel al in kanteling
na donkerte zonneschijn
volgt bemanteling
in nevels achter neuzen
koud traag
niet…
bij jou zal blijven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.245 De oever van de maas lag
glimmend op het droge land
waar de kou het water in een
licht bevroren schijn haar
anker in een trots van welvarendheid
had uitgegooid
de koffie parelde aan je lippen
terwijl je ogen twijfelden
je stem minder sprak dan voorheen
voelde mijn hart jouw emoties
van heel nabij
de kiezels waren koud en maakten
wind…
Zwerversleed
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
828 Fortuin en liefde ten kwade gekeerd
't zwervend bestaan nimmer begeerd
huis en haard verloren; in't park wacht
de bank met kranten en de koude nacht.
Vraag ik u om verlichting van mijn last
staat uw oordeel bij voorbaat al vast:
eigen schuld dat je bent zoals je bent
ga maar werken, van mij geen rooie cent.…
Bleek gezicht
netgedicht
4.7 met 11 stemmen
1.529 koud spillebeenden voeten
over de striemen
van gezwollen tepels naar
de kille handen waarin
ik heb gewoond
met een handgebaar
en enkel ogen
schopten schoenen
naar zeepbellen;
leeg geblazen
op ongehoorde windvlagen
woorden werden gescalpeerd
en tranen beschilderd
met oorlogskleuren
die in langgerekte jaren
het knikken deden beven…
weerbarstte het blauwzwart basalt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
796 jouw raadsels
granieten mijn zachtheid
verkillen mijn ogen
als ik je zie
het koude in
azuurblauwe ronding
parelt indigo
jij was eens mijn amigo
jij weerbarstte het
blauwzwart basalt
je stem deed me splijten
door zijn vrouwelijk alt
ik toonde mijn kern
nog maagdelijk door vuur
jij spoot ijs in mijn aders
doodde de zachte…
Zondagsleed
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
709 Dit treurige gebouw waar men
op deze morgen slechts terloops
de eigen soort begroet en het
eigen denken weg laat spoelen
onder een spirituele koude douche.
Hier, waar het echte mededogen
te vroeg is overleden en aan
de verkrampte is voorbijgegaan.…
Mens, wie zijt gij eigenlijk
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.285 koude kan er zijn
ook al bloeien kleuren
het hele jaar door
liefde sluit geen deuren
overeenkomstig het
ritme der seizoenen
of smelt in hemelsvocht
indien sneeuw of hagelsteen
rechtspreken zonder verhoor
evenmin bevochtigen
tranen een dood tapijt
uitsluitend en alleen
als de herfst daalt
over lanen
kilte kent geen tijd
het…
3 epigrammen
netgedicht
4.7 met 89 stemmen
4.466 1
de groei ginds in de tuin der lusten
gaat mij ver boven het verstand
alles groeit er zoveel sneller
dan de kool hier op het land
2
een bril is meestal met twee glazen
hoewel ik blijf mij steeds verbazen
dat zo'n ding met slechts één gat
zoveel bezitters heeft gehad
3
ik ril mijn god wat is het koud
en ik voel me zo omstreden
dan…
Middernachtelijke mijmeringen
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
992 voldoende
en in overvloed
te horen, te lezen
te voelen
onbegrip of juist warmte
negeren of een luisterend oor
een reikende hand
of een afwijzend gebaar
leven en dood
allemaal zo dicht bij elkaar
donker en licht
groeten of voorbij lopen
wist jij fluisterde de wind
dat een vriendelijk woord
of een hartelijke groet
twee lange koude…
Massage in november
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.342 opgekropte emoties in vlees verpakt
hoe zij je los zouden maken
Weer ruimte in de lichaamscellen
te lang volgepropt met narigheid
met weinig gelukkig kunnen zijn
Zo leerde ik van jou en jij ontdekte
dat ik ook alleen maar een sluier
om een goddelijke vonk kon zijn
Twee handen gevouwen om een glas
gevuld met groene thee en tijm
tegen de koude…
Sneeuw, zonlicht en ochtendgloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Koude dagen,
donkere dagen.
Knerpende sneeuw.
Het is nog vroeg.
Wolkjes dampende adem ontsnappen uit mijn mond.
Stroef glijdt de staldeur open.
Sneeuwvlokjes dwarrelden van het dak.
Mijn paard kijkt naar buiten,
rilt,
Snuffelt aan de sneeuw.
Ik stijg op,
Stap de frisse buitenlucht in.
Ik kijk naar de opkomende zon.…
IJzeren poort
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
888 Ergens bij mij in de laan
Staat een ijzeren poort
Mensen lopen voort
Maar ik blijf daar altijd staan
Als ik door de koude staven
Behoedzaam kijk of luister
Is het daar zo stil en duister
Alsof het leven ligt begraven
Ander loof groeit achter ‘t ijzer
En de wind blaast harder aan je hand
Als je hem doorsteekt naar die kant
Bovendien is…
De arbeider
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
7.516 Ik wil de trap hier wat verlagen
Ze zucht maar houdt van deze man
Die eenmaal alles met zijn handen kan
Maar vergeten is wat houden van
Betekende in vroeger dagen
Ze wacht geduldig tot de nacht
Tot hij het stof heeft afgeklopt
Zij koude handen in de zijne stopt
Weer weet wat hen tezamen bracht…
Afscheid
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.679 De passie brandde, gloeide, schroeide,
doofde, verpulverde tot koude as.
Armen strekten zich als takken uit
en raakten niets dan kille lucht.
Een bijl kliefde onze verbondenheid.
Pijn schreeuwde uit al mijn poriën.
Ik staarde uit het raam van het heden
naar de weg van de toekomst.…
Portret van een dode
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
2.268 Terwijl in tijd het koude
lichaam stolt tot lijk
neem ik voor eeuwig
afscheid van de dode
naast de kist prijkt
een oude foto welke lijkt
ten allen tijde leven-
diger dan de dode
wiens vingers blauw
gebogen zijn tot een
misleidend vredig tafereel
vroom gevouwen handen
die de dood omvatten
alsof niet elke laatste
ademtocht een…
Alles wat ik adem
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
1.005 langzaam
oud, in het vergane licht
blaas ik nevel buiten de wereld
en kijk naar het stilstaan
van de schemer
wij hadden samen de nachten
en ik weet mijn liefste
de stilte kwelt
tussen het raam
van zon en maan
verraadt mijn geween
de eerste uren,
de dagen van toen
koude druppels in mijn hals
sterren als oud zilver
boven…
fragmenten uit mijn leven
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
602 er ging een vreemde
langs mij heen
koud en stil
door merg en been
de samenhang verdween
ik was er wel
maar had niets meer
met de dingen die mij lagen
die mijn bestaan
zijn reden gaven
een dunne lijn verbond mij
met de werkelijkheid
wat ik presenteerde
wat ik formuleerde
was niet meer van mij
de vreemde keek mij aan
keek door…
En dan is niets meer
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.253 En dan is niets meer;
geen koude huid of
roestpulver van je ring.
Ik adem niet
de steen of ergens anders
het warm van iemand,
kleurloos van wind gevangen
vertrouw ik kloppend bloed
aan je hals.…
een gevoel zonder gezicht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.441 een arm om mijn middel
een hoofd op mijn borst
warm en koud van binnen
zoals bij de eerste vorst
een kus die me laat vliegen
langs de sterren en de maan
om op de felste ster
samen stil te staan
een kroel die me laat smelten
als sneeuw voor de zon
zo in jouw armen liggen
tot de morgen komt
op de wolken dansen
het maakt me niet meer…
Gedicht met stilte geschreven
gedicht
2.1 met 122 stemmen
28.472 Met een weefsel van regen en moeheid heeft
de stilte ons bekleed en onze lippen gericht
naar het van koude biddend noorden.
Zo stil is het nu dat men huivert en vreest
dat iemand plots op een gong zou slaan
en van de leegte zou scheuren het oorzichtig vlies.…
Bevrijden
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.207 Van de dood die een uniform had en altijd koude worden sprak.
Maar die door de toekomst werd verjaagd.
Waar ogen elkaar weer vinden en de tijd vergeten
en ons niets meer vragen dat we niet meer weten.…
bevroren ziel
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
589 waarom ik zo ineens
zo diep bedroefd
in het donker van een koude avond
in dikke deken ingerold
verwarming gloeiend hoog
toch maar niet warm kan worden
een vraag die-in mijzelf gekeerd
en uit het lood geslagen
omhoog borrelt in sombere gedachten
waar onmiskenbare waarheid
te groot om te bevatten
zich nestelt in spelonken van mijn ziel…
Bevroren schaamte
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.028 Onder een koude laag
van net aangeraakte buitenlucht
bevindt zich een schaamtevolle
bedekking die warm aanvoelt
wanneer je haar aanraakt.
Als je even geduld hebt
en je koele hand laat liggen
op de plek van haar gêne,
voel je naast de ijzige kou
iets wat je aan regen doet denken.…