5388 resultaten.
Hoop
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
675 is
Een venster van hoop
Dat licht geeft bij ieder hartzeer
Een venster van hoop
Het heelt en sterkt je elke keer weer
Denk niet dat het voorbij is, zelfs in ’t donkerste uur
Schijnt er een licht als een vlammend vuur
Blijf zoeken naar je licht in het venster van hoop
Stop met het vechten met je eigen hart
Het is tijd om die schaduwen…
Een handvol zand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
778 Ze plukte ervaringen, voelde vreugde, soms ook leed,
in de schaduw lagen dingen waarmee ze geen raad weet.
Zoals het fragiele weefsel van leven, broos en teer,
de kleuren op het schilderspalet gaven nog niets weer.
Soms fladderde ze als een vlinder,
ze voelde zich dan vrij en ongehinderd.…
mijn liefste
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 tekortschieten
om mijn liefde jou te verklaren
is dit alles wat ik zeggen kan
jij bent mijn begin en mijn jaren
je bent mijn toen, mijn nu, mijn altijd
tot het einde van mijn dagen
mijn alles, mijn leven, mijn wereld
jij hebt mijn hart voor altijd veroverd
met jou zie ik sterren aan de hemel
voel ik warmte van zonnestralen
je bent het licht dat schaduw…
Toekomst
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
233 ooit begon
In het eerste licht
Van de pasgeboren zon
Toekomst groeit in scheurtjes
Van vandaag
Voedt zich uit de bodemlaag
Ademt onze gedachten
Draagt zij onze krachten
als getijden naar de zee
Met eeuwig geduld
Waar zij een nieuw idee
Nog in schemernevel hult
Achter gesloten deuren
Van hoge gebouwen
Beweegt zij zwijgzaam
In de schaduw…
Niemand ooit zo gebroken als wij nu ademen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
279 neer in de geschiedenis
met bittere, verwrongen leugens
maar nog steeds, als stof, rijs ik
door de modder van Mechelen
door de longen vol inkt
door de jaguarogen van stadsgoden
die ons eten terwijl wij denken dat het wolken zijn
toen de bergen zwegen
toen de wind de namen stal
toen het kind de kamer uit was
en de schaduw…
Componeren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
250 wat ik gewaar word vult mijn ziel en gedachten
en voel het gewoel om de juiste rang en kracht
een gevecht om de plek waar elk beeld wil wachten
om aan te sluiten bij de wijs die komt, in de traagheid,
luid dan wel verstild, in de schaduw van het zachte
.…
In het stof van de wind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
208 Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen,
Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt.
De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst
woelde een storm die geen weerbericht ooit voorspelde.
Mensen kwamen als kleine karavanen,
met woorden, handen en flarden van jouw lach.…
Daar waar de engelen zijn
hartenkreet
2.2 met 17 stemmen
1.831 Vannacht is de nacht dat ik droom
Een droom met een slotvraag bij het ontwaken
Weer een onbeantwoorde vraag
Vragen die leiden tot één antwoord
Het antwoord dat schuilt in de zon
Warmtebron van de maan
Energiebron van het leven
Die alles aan het licht brengt
Openbaring van het ongeziene
Ongezien schoon is de fantasie
De fantasie die een schaduw…
Dichotomie
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.815 In de schaduw van het gebouw, duidelijk
als een telwoord, staan weke, afstotende wonderdieren.
Zij doen slechts hun plicht, en wij, mijn ordebroeder
en ik, wij wissen het zweet van tussen de ogen
der aarde, vaal als een doodziek paard.
Van rubber, niet meer.…
DE ISRAËLITISCHE LOVERHOUT.
poëzie
2.5 met 2 stemmen
848 Gij viert uw Feest en zit getroost,
Te midden van uw talrijk kroost,
In schaduw van uw lovertent,
Als Mozes u heeft ingeprent.…
Leve het sinterklaasfeest
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 sinterklaasfeest een
feest vol sentimenten
van compassie zijn
hen die we afdoen als zeurpieten, idioten of fanaten hebben soms gelijk
de schreeuwende meerderheid krijgt uiteindelijk ongelijk
onverminderd moeten we putten uit het hart
Pieten in kleuren is toch veel vrolijker dan
het voor anderen onheus gevoelde zwart
stap over je eigen schaduw…
Tante Pietje.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
585 Ik zie je zachte ogen lachen naar mij,
maar in je schaduw hangt zij,
het kindje wat je zo mist.
Een foto aan de muur,
waar ik een beetje bang voor ben.
Een foto van jouw kindje,
in een wit satijnen doodskist.
M’n lieve tante Pietje,
sjok, sjok, sjok, jij achter mijn
en ik achter jouw rok.…
Rezazadeh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
558 in welke regel moet ik het stotteren van de zon uitleggen
laag na laag, wolk na wolk
als we van elkaar slechts schaduwen herkennen
in welke taal kan ik je omarmen
zodat je blijft
in welke taal moet ik de zee oproepen, naar de bladeren luisteren
in de spiegels van rivieren
of met de oren van rotsen? …
mij; totaal aan gort (1)
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
587 worden (28)
en de opvolgende vlucht naar ‘t Oosten van lang geleden
om ’t herstel na ’t lijden te versnellen in ‘n afgelegen oord
zo de eerste beschikking in één volmaakt woord kon komen
onder vastgestelde sterren en voldoende opgetelde dromen (32)
maar ‘à Romania’ zou ‘t zonachtige grensgeval verschijnen
die tegelijkertijd ook alles in ’n schaduw…
'de kroon schittert niet naar haar gemeende zet', Petrarca's sonnetten in compacte vorm vertaald en herordend.
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.547 perverse stad
heeft de hemel weer gitzwart gevat
zij het dat veertigduizend mijlen onder de leest
het lente was, en met het eerste stemgeluid
van het wijsgerig lichaam brult het beest
varende wolken en flikkering van water
vluchten in een schaar boven het gras
een gruwelijke dolk van inkt serveert
mij overdadig veel schater
mijn eenzame schaduw…
Gebed, uitgestort tot God, over mijn gedurig kwijnende ziekte
poëzie
4.0 met 23 stemmen
5.011 Zo zal mijn zangeres u roemen onder maan
en 's werelds duist're nacht, en schaduwen versmaen
om 't zalig licht, totdat de geest van 't lijf gescheien,
zal waardig zijn erkend te juichen met uw reien.…
een dag
gedicht
5.0 met 1 stemmen
8.269 niet door gespikkelde vlinders of de wind bezochte wegen
een huis de struik in een berm bevroren regenwater
verdwijnt aarde onder een witte in lichtstralen
verpakte glinsterende oppervlakte tekenen diezelfde
wolken van weer wat nevel voorbij de koude morgen
springen vlokjes het licht in een welving
van horizonnen laten vinger voor vinger schaduwen…
Duizenden namen zijn er gewist
gedicht
4.0 met 7 stemmen
7.928 Waarheen leidt de weg
in sloten van drek en verwaarloosde schaduwen.
Wormen wriemelen in buiken.
Neem me mee – neem me mee
Ik strompel op golven van fatalisme.
Bescherm mij, de amper levende zoon
van een moeder en een vader, beroofd
van een amper opgebouwd leven.…
Tussen gangen van licht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
362 Hij weet de weg
en ik ook -
al is het een weg die kronkelt
door twintig jaar
van stemmen, vragen, schaduwen.
Aan de houten tafel
staan twee vreemde apparaten,
stil als dieren die niets verklappen.
Vandaag ben ik stabiel genoeg
om niet bang te zijn
voor wat zwijgt.…
het onbedoelde zelfportret
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
401 externaliseren
per direct opzij
“jij blijft in het ongewisse
over (in)humane bekommernissen
naar de zin van jouw bestaan
hoef jij nooit te gissen
de mens besteedt een leven lang
aan vissen naar de waarheid
hoopt die schromelijk te vinden
in het moment van doodgaan”
“rijkelijk laat”
repliceerde de verbouwereerde
vijver in de betrekkelijke schaduw…
COLMA
poëzie
3.3 met 11 stemmen
4.439 Genoeg, 't scheen de minnaar,
Die ze eenmaal beminde
Om 't eeuwig te doen -
Een hut en zijn schaduw
Verzwelgt in haar harte
Een troon zonder hem!…
IN TE SPERAVI
poëzie
4.0 met 6 stemmen
3.301 De ziele is uit uw lijf gelicht,
geen verwe en voert ge, en donker valt,
gesperteld, onder ‘t manelicht,
de schaduwe uwer boomgestalt:
het leven is uit hage en heg,
de vriendschap en de vreugde is weg!
Wat laat gij ons?…
DE HAVELOZE.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.191 Ik zoek de schaduw van een boom:
Dáár schijnt me althans de rust beschoren;
Maar 'k meen des drijvers stem te horen,
Te midden van mijn korte droom.
De aard heeft een plek voor al haar bloemen,
Een nestje voor elk vogelkijn:
Mocht ik een bloemtje, een vogel zijn!
Thans kan ik niets het mijne noemen.…
een wandeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 voor hij het pad neemt
in een stad zonder horizonnen
daalt de avond in straten
die stilte weigeren
gieren draaien hun schaduwloze cirkels
en wolken volgen de windpaden
voorbij een verdwijnende zon
en de tong zoekt verkoeling
in een koortsig ademende mond
bleke lijven klauteren
uit onderaardse gangen
zoeken de schaduw van torenhoog beton…
mij; totaal aan gort (2)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
511 droom stort in als de fundering niet gedragen wordt
waaroverheen ‘n felle lichtkrans de adem vertraagd stokte
daar was niet meer tegen op te bidden of te overbieden
‘et lux (56)
exivit’
dertien minuten zijn niks in ’t geheel van de oneindigheid
en voor de aardigheid zou ’n tunneleffect niet hebben misstaan
maar na dat niks waande de schaduw…
NAAR HET WIER VAN BOSPHORUS RUIKT MIJN PEN
netgedicht
4.4 met 42 stemmen
1.460 Omsluit
de radeloosheid van het utopia
Jou ook af en toe
Op die momenten
Wanneer de schaduwen van bajonetten
Opdoemden onder de lantarenpalen
Terwijl de schittering van de sterrenhemel
Die hoop begon te krijgen
Boven de daken van de sloppenwijken
Zich vermengde met de glinstering van de schepen
Die altijd in de verte passeerden?…
Logeerkamer van de dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
682 Hoe ik de uren van de nacht
in schaduwen over het plafond zag trekken,
daar dacht ik aan, terwijl jij de kleur uit je ijsje zoog
en met de heesheid van een oude kraai,
zei dat je van me hield.
En dat ik, met de gebroken stem van een huilend kind,
zei dat ik ook van jou hield. En van je zou blijven houden.…
Op Treurschoenen Door Het Volle Leven
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
549 =================
Kruidvatmeisje achter glas en doorkijk –
zit er tevreden, frisgedoucht en nat
bij een flatscreen from hell
een dichter schuift voorbij in de schaduw,
op treurschoenen staat hij daar onder bomen,
gedachten te roken als een shamaan zonder volk.…
hoe zij.......
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
839 nachten dat wij zwichtten
al tastend met fluisteringen dichtten
hoe zij het zout likt van mijn handen
en dan tussen haar tanden sist
jij, nu niet, nooit, ooit weer, nu
verdrink ik je mijn karakterloos meer
hoe zij mijn maalsteen
vermaalt, vergruist
de kamer wordt een instant graf
waar ik als een hond naar de wormgaten blaf
hoe zij de schaduwen…
Odysseus’ verhaal; na de val
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
77 Toen, in dat verleden, waarover zoveel is gezegd
en geschreven, verdraaid en zwaar overdreven, - daarom
treed ik nu uit de schaduw naar voren met mijn verhaal,
als reactie op onzin die, door de donkerste eeuwen heen,
tot op de dag van vandaag, over mij en mijn daden
verkondigd zijn.…