621 resultaten.
De wig
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
6.006 zwijgend de overeen komst te laken
Dat vriendschap nimmer zou verzaken
Voorzichtig probeert men tij te keren
Wrijving echter ongemeend gestaag
Geen woorden van raad aangenomen
Lijdzaam berusten hier de beste raad
Het gevaar van niet te lijmen breuk
Poging tot inzicht lijdt tot wandaad
Staat immers niet geschreven
In de woorden van weleer…
Kinderkersttijd
netgedicht
4.1 met 36 stemmen
3.152 als Kerstmis nadert
herinner ik me weer
die tijd van lang geleden
de jaren van weleer
koude, korte, donkere dagen
voor het eindelijk Kerstmis werd
en vlak voor kerst werd dan de boom
door mijn vader opgezet
die kerstboom stond bij ons in huis
vlakbij de warme haard
heel stevig op een houten kruis
mam schonk chocola met koek erbij
en…
Gezelligheid
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
2.180 van velen
wetend dat zij nog wel wat lust
Soms is er dan een goudvink
en laat zij dorstig verwennen
de glimlach rond haar oude mond
een hand trek aan de bel
zo leert een ieder haar kennen
zij is de joker in het droevig spel
Weer moet zij dan ervaren
de smaad en hoon van hen
die handen die haar betasten
zoekend de schoonheid van weleer…
Het armenhoekje
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
975 hoekje liggen begraven
de minvermogenden in lagen
de bloemen lijken voor het hele graf
omdat in de regen het kaartje het begaf
zonder al te veel weelderige bloemen
zetten zij behandeld als verdoemden
hun leven in armoe na de dood voort
hun enige hoop is nog de hemelpoort
in groteske pompeuze familiegraven
liggen de invloedrijken van weleer…
tachtigjarige oorlog op tv nagespeeld
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.120 veld
blijkbaar niet Van Oldenbarnevelt
geen hoofd beuls afgehoven op schavot
wel weer veel schreeuwers hot bij de pot
ene Davids schoot ten langen leste
alsnog een bres in Alckmaers veste
alwaer echter de victorie is aangevangen
Alva's zoon uit benauwenis op het hazenpad
nu voor het ontzet geen kokend teer
brandende takkenbossen van weleer…
De begraafplaats
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
1.491 vanuit mijn venster kijk ik neer
op de levenden van zeer weleer
ze liggen onder zware zerken
aan hun toekomst te werken
die hemelvaart beslist beperken
maar hoor nu eens de berken
en zachtjes ruisen rare populieren
en de wilg bezingende dieren
hoe spelen ze het ruisend klaar
zo heel ver van nu vandaan
de lijken willen blijven leven
al…
De Nacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
521 geesten langs me zweven
als ik over hoofden ren
moet ik duizend doden leven
want de schilder van de nacht
heeft ze in mijn huid verborgen
en de geest die op mij wacht
kan niet voor mijn twijfels zorgen
's Avonds als ik zwetend woel
kruipen rupsen door mijn cellen
als ik mijn emoties voel
moet ik droomprinsessen bellen
want de hoedster van weleer…
Speelgoed van mijn kinderjaren
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.070 Speelgoed van mijn kinderjaren,
'k Vraag u niet wanhopig weer:
'k Hield nog enkle wilde haren
Van mijn zorgeloos weleer,
En, bij 't rijpen van mijn leven,
Heeft des Hemels trouwe gunst
Hoger rijkdom mij gegeven:
Dromen, zangen, liefde en kunst!
Ik heb meisjes om te stoeien,
Voor de vlinders van 't terras!…
Oma's wijze woorden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
780 Oma is niet meer, ze kan niet meer raden,
ze kan niet meer zeggen, niet met volle mond praten,
ze zegt niet meer, was je handen elke keer,
ze kijkt me niet meer over haar brilletje aan,
maar Oma, met haar goede raad,
het is me nooit duur komen te staan,
de wijze woorden van weleer,
ze spelen nog steeds ‘n rol telkens, telkens weer.…
Oma en haar wijsheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
698 Oma is niet meer, ze kan niet meer raden,
ze kan niet meer zeggen, niet met volle mond praten,
ze zegt niet meer, was je handen elke keer,
ze kijkt me niet meer over haar brilletje aan,
maar Oma, met haar goede raad,
het is me nooit duur komen te staan,
de wijze woorden van weleer,
ze spelen nog steeds ‘n rol telkens, telkens weer.…
MATROZEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 kade
zijn aangemeerd
zij hun arken aan de trossen
hebben gekeerd
zoeken ze hun vertier
in het dronken havenkwartier
van de kleine stad
waar de nacht giert
golven van muziek gaan
op de deining van de wind
door de ramen
over de stille stad
ze drinken hun bier
en maken vertier
tot in het late avonduur
dronken matrozen
en vissers van weleer…
Op weg naar eindeloos
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
736 nimmer meer
in een diepe gedachte
dat gaat allengs aan mij voorbij
een vierend touw slingert thans
met eeuwige bewegende beelden
of draagt een haast uitgerekte veer
mij nu doorheen het verleden,
de mij toegevallen wonden en weelde,
doorzakkend naar een verlengde diepte
en traag terug langs gestapelde ramen
van verlangens en tranen van weleer…
TERUG-BLIK
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.520 Maar de grijze zonk neer,
En de knaap van weleer,
Buigt het hoofd nu als grijze ten grave.
'k Heb de rustplaats gezocht
Voor mijn oudren gewrocht,
Op de vruchtbare akker der doden;
Maar de plek was mij vreemd,
Want de terp werd een beemd,
Overdekt door een dekbed van zoden.…
Vakantie-ontmoeting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Op de heuvel, in de Waldecker Hof van weleer,
gelegen in de schaduw van de burcht,
vertoeft nu Moeder Meera
en geeft darshan in deze fel geflipte era.
Zij vaart als een Avatar, zij mint als een Godin
en geneest van ieder zijn gekrenkte snaren.
Zij ontwart de knopen, zodat alles kan verlopen.
Zij heelt mijn hart dat heftig klopt.…
In het liefdeloze landschap van mijn eenzaamheid
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.671 Hoogmoedig vertaalt mijn bloed de tekens,
De flitsen over het wrange water van weleer,
En draagt de eigenschappen van hem
Die zelfs de pijnen van november schuwt.
Ellendig, lijf en droom ontkennend, wijk ik
Naar de onderwereld van mijn ongeloof.
Geen grenzen, geen bakens, geen horizont.…
Parelduikers
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
865 De makkers van weleer, een paar zijn nog gebleven
en vertellen graag van 't jeugdig paradijs
dat twee andere seizoenen kende...…
druppels
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
736 waar onze levens zouden lopen
langs een totaal verschillend pad
de afstand vormde de scheiding
tussen land van Maas en Waal
en het akkerdorp Klaaswaal
in een ontmoeting, een gesprek
aan een vuil verweerde tafel zou
ik splinters uit onze zielen trekken
kan er geen touw aan knopen
aan de rafels van de flarden
van het bruidskleed van weleer…
Verdwenen verdriet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 En even keek ik
door de winkelruit
van de speelgoedwinkel
van weleer
en ik zag
dat ik lachend danste
met de tragische Harlekijnen.
Samen vierden we feestend
het verdwenen verdriet.
Momenten later
liep ik door
met de eerste
warme zonnestralen
op mijn gezicht…
Het Zeeuwsch-Vlaamse platte land
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.179 verleden
Ik zie wel plaatjes in de boeken
maar dat is eigenlijk niet zo echt
en ik luister naar de verhalen
over wat men van vroeger zegt
Het heeft wel wat die nostalgie
al proeven we alleen de buitenkant
wij weten niet echt meer hoe het
was, dat geploeter op het ruwe land
Het doet soms pijn als ze verdwijnen
de mooie boerenhuisjes van weleer…
triangolo
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
960 weer breekt een zomer aan
zonder ons praten van weleer
in de tuin blik ik over de krant
aan m'n tequila nippend
naar m'n vrouw
mijn blik glijdt naar de glanzend-
blauwe pot met witte roos
die jij haar schonk
met een stamelende brief -
met z'n drieën was toch wennen
eigenlijk was het een teken
van ons verbond, nog samen
waren we: zij…
Zo droomde zij haar Camelot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
614 Er bloeide een nieuwe belofte in haar blozend hart
en lichtstralen tekenden een jonge gloed
op haar rozige koontjes
Het beeld had iets vrooms
door het stille ademen
boven het onbeweeglijke meer
Zo droomde zij haar Camelot,
over de koningen van weleer
over riddereer en de hoofse liefde
- even ontwaakt zij, ziet zij de wereld
om haar…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 En toch, weerhoud de vloed om weer
En telkens weer naar ’t strand te keren –
Ik kan niet mijn gedachten weren
Steeds af te dalen naar ’t Weleer.
En zo ook dát me in ’t eind verzwond,
Wat had mij ’t leven nog voor waarde?
‘k Boog lijdensmoede ’t hoofd ter aarde
En stierf in die onzal’ge stond.…
Mijn Laura kwam
poëzie
4.1 met 8 stemmen
3.909 Men zegt, dat Venus zo weleer ten oordeel kwam.
Zij naderde mijn koets; wat hart was niet bewogen
Geworden, door zo schone en goddelijk een zwier?…
Wetenschap
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.199 Gij zoekt op ‘t marmer en de steen
‘t geheim van vroeger dagen:
gij vindt de rassen van weleer,
de sporen van de schepping weer,
gij gaat aan ’s hemels sterrenheer
zijn eeuwge wetten vragen.…
mijn 'oude' oom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.025 In je gedachten terug te varen naar de tijden van weleer
Al wat karakter kan verklaren, een herinnering en nog veel meer
Een glimlach terug naar al die jaren, de geur en smaak van toen, die keer...…
bij het luisteren naar muziek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 M ijn diepste demonen draven op
U it de voorgoed verdrongen vergeetput
Z onder zeelucht zonder zoetwater
I n verschrompeling na verdriet van eerder
E n wilder en woester dan weleer
K omen ze opniew aan de oppervlakte
I s muziek dan mijn verraadster als
S oms mijn innerlijke ik bovenpiep
M isschien ... wel, misschien ... niet
I n mijn ondoorgrondbare…
Robert-Enke-Strasse
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Mijmerend over de zoete herinnering
Van mijn weken als gastdocent in Hannover
- In tijden van weleer -
Lopen we samen over de boulevard in het Maschseepark,
Genietend van het groen dat ons aan alle kanten omringt.…
De kozak en zijn meisje
poëzie
3.0 met 3 stemmen
892 "
Mijn gezang, weleer zoo teder,
Zwijgt; mijn oog zinkt treurig neder,
Doch zie ik U eenmaal weder,
Dan zal 't anders zijn.
Schoon ook al de frisse verwen
Op uw bruine wangen sterven,
Wonden U het voorhoofd kerven,
Eeuwig zijt ge mijn!…
De hupse boer
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.474 Gij sprak weleer, ik wil hier buiten wonen.
Toen vond gij uw vermaak in dit lieve stille veld.
Wat vriendschap wou gij mij toen al betonen!
Wat hebt gij mij toen niet al moois verteld!…
Herfststemming
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
904 De prachtige blauwe hemel van weleer wordt
gekleurd met grijzige grauwheid, een zon voelt zwaarder aan
Zo diep en intens dat fracties vermoeidheid en weemoed zich beginnen te
manifesteren in het lichaam waar ze onderweg zijn naar mijn breekbare-en-kwetsbare.…