8759 resultaten.
Uit de diepten
gedicht
2.7 met 16 stemmen
8.450 Bij een huis stond ik stil.
Er brandde geen licht, noch
zag ik ramen, wel klonk een stem
als uit de diepten.
Uit de diepten steeg een schraal
gezang, was het dat
dat mijn oor verdoofde?
En vervolgens vervolgde ik
mijn weg. Hoe klonk dit grapje in
de zwartste duisternis?…
Geheim
gedicht
3.2 met 69 stemmen
21.097 Hij vliegt als een vogel of vaart als een boot
maar houdt zich verschrikkelijk stil.
Het geheim van de dichter is vaak zo klein
dat hij zelfs soms vergeet waar het ligt
Dan is hij haast bang dat het weg zal zijn
of zich verstopt heeft in een gedicht.
Daarom schrijft hij het op in onzichtbare inkt.…
Ongelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
751 Hij vroeg aan ons toen klagend: “Hoe
stil ik mijn honger, ‘k ben zo moe?”
Wij antwoordden: “Zijn wij uw hoeder?
Gaat u maar eten bij uw moeder.”
En door de straat weerklonk zijn hoest,
toen hij ons zo verlaten moest.…
Het beekje klatert mededogen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
618 Het beekje klatert mededogen,
de zon gaat elke dag weer
gratis op en wil de wereld warmen
die koud werd door onachtzaamheid,
door veel te groot berekend leven
dat altijd maar de zachte krachten doodt
en stil doet staan wat sprankelend wil groeten.…
Nooit glijdt een verstandig woordje
poëzie
2.6 met 21 stemmen
8.154 Ga ik aan het redeneren,
Dra ben je het luisteren moe;
Stil geeuw je achter je handje,
En je kijkertjes vallen haast toe.
Wil ik je dan duchtig brommen,
Je zoent al mijn brommen weg,
En je omtovert me zo met een lachje,
Dat ik niet meer weet wat ik zeg.…
Gerijpt
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
877 Het kind slaapt naast de
schelp, nóg ongebonden,
nóg ongeschonden, voor
haar de winnaar is een
lauwerkrans geraapt, stil
verschijnt licht in haar
verhaal uit een versje op
een kaartje, uit het hart
verzonden, een ongeschreven
taal, opent het inzicht dat
een vers iets levends is in
de schoot van het ongewisse,
wat dat kind niet…
Laat me
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
601 sierlijk golven mee
laat me inspireren door
de wolken hoog in de lucht
teken grote vogels op linnen
begeleid ze op hun vlucht
laat me zingen over
de ongeschreven noten van weleer
over het toen en het nu
geronnen hartzeer
laat me dromen over
de onbezonnen liefde zo pril
glimlachend ontwaakt het ochtendgloren
houdt de zon zich roerloos stil…
Meisje
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.542 Wanneer een meisje stil is,
Denkt ze aan miljoenen dingen.
Wanneer een meisje niet reageert,
Is ze diep aan het denken.
Wanneer een meisje vol met vragen naar je kijkt,
Is ze benieuwd hoelang je blijft.
Wanneer een meisje antwoord 'met mij is alles goed',
is er iet goed mis.…
Knietje aan knie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
894 In een volle bus, knietje aan knie
en daar tegenover elkaar gezeten
Voor de blote benen dé inspiratie
om er eens heerlijk van te vreten
Zij bekeek hem, hij bekeek haar
woordloos geschiedde het en stil
In bochten raakten knieën elkaar
en hij vermoedde haar..moedwil
Flink rap reed hun buschauffeur
en scheurde woest door bochten
Haar knieën…
't Ontbijt des vogels.
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.002 ‘Kleine, die zo aardig praat,
En zo stil te luistren staat,
En op alles let,
'k Heb ontbeten, al is 't vroeg;
Daarom zing ik nooit genoeg:
Zang is ook gebed.’
‘Nachtegaaltje, goede buur,
Wat toch vind-je in 't morgenuur
Tot ontbijt zo gauw?’
‘Wat ik vinde, jongen lief?…
De voordracht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
927 Hoe klonk haar ontzag
in de stem
van de haan
voor de hond
in de tweespraak
gesproken
trefzeker haar ogen
in ‘t diepst van
haar rol
hierbij beurtelings
blikkend bewogen
tot het steeds
mooier gespeelde slot
waar ze langzaam
voorover gebogen
voor de toeschouwers
langs kwam sluipen,
stil de haan
in het hok liet kruipen.…
Sfeerverpesters
hartenkreet
3.0 met 12 stemmen
1.034 dennenreuk, vlier en lijsterbes
….rust-verstorend hondengeblaf in de verte
irritante stem roepend om gehoorzaamheid
weg is de illusie van een sprookjeswereld
door onverschilligheid en asociaal gedrag
spat de werkelijkheid keihard in mijn gezicht
al vier weggegooide etmalen van opgelegde rust
verdomme, …nu moet ik weer een dag wachten
op een stil…
Mijn liefste,...
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.507 Ik kan je wel steunen
Je een luisterend oor geven
Een moment van stilte
Om aan hem te denken
En even stil te staan bij de mooie herinneringen
Aan al die fijne en leuke dingen.…
Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
687 in de eerste kille ochtenden
als voorlopers naar winterse donkerte
af en toe schijnt er een waterige zon
oktober spiegelt zich
in goudgebladerte en grijze wolken
die zachtjes uitvallen in humusrijke aarde
volgende lente weer zinnig groen
oktober verdonkert zich
in bewolkte nachten en benevelde aarde
terwijl de maan aan de hemel staat
stil…
Achter bloemen van ijs
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
804 strooit wensen
als sterren op steen
een sneeuwwit tapijt
bedekt grijs verlaten
waar warmte verdween
achter bloemen van ijs
scheurt soms het gordijn
kleuren dagen kouder
dan ze werkelijk zijn
tussen vroeger en nu
wordt elk jaar ouder
mijn rug naar 't verleden
draagt een verhaal
van eens...lang geleden
bevroren in tijd, sneeuwt het
stil…
O, dood geheime nachtegaal
poëzie
4.4 met 11 stemmen
2.699 O dood, geheime nachtegaal
Die in de donkre hagen zingt
Uw nooit ontraadselbaar verhaal
Dat tot in ‘t diepst der harten dringt,
En lokt ons beiderzijds van ‘t pad
Over het dompe dove mos
Voort van de wemellichte stad
Naar ‘t ver en stil en duister bos, —
Ik volg u, dood, zing gij mij voor,
Ik zal niet talmen aan de zoom,
Dat ik de laatste…
In herinnering aan Peter Post
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
970 Vandaag ben ik even helemaal stil
Denk ik terug aan de jaren tachtig
De Post-trein was destijds oppermachtig
De TI-Raleigh-ploeg maakte het verschil
Door het raam dicteerde Peter zijn wil
Mijn helden luisterden dan aandachtig
Dit ploegenspel was werkelijk prachtig
Ik zag toen de koers door een roze bril
Op de pedalen als idioten
Ze reden…
Hij bleef nog even
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
850 Doch het landschap om hem heen desolater
wanneer hij afscheid neemt ervan;
Haar kleuren een beetje valer,
de mensen die op haar leven, een beetje stil.
Hun lach bitterzoet, minimaler.
Hun tranen zouter, godswil.
En de rimpels in het water
herinneren aan gestorven gedachten.…
Kerkhof
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
795 27-01-2011
Kerkhof,
Ik loop hierlangs de graven,
Het is hier heerlijk stil,
Hier stelt niemand moeilijke vragen.
Hier kan ik dromen van wat ik wil.
Op deze plek ben ik alleen,
Denk wat wil ik met mijn leven,
Waar gaat het leven met mij heen.
Waar moet ik weer naar streven.…
Ik mijmer even mijn vriend
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
820 in een stil klassiek moment
met deuren die van binnen het slot
hebben gevonden is de koele dood
die jou zal raken in een plastic
omhulsel in het rood aanwezig
jij was een vriend, trouw en oprecht
doch het sterven nestelt
zich telkens in bij iedere geboorte
waarvan het bloot wordt bedekt
met de kille glans van de herfst
niet meer naar…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken…
Spookschepen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
583 Spookschepen doemen dreigend op
hun lokroep als vergane glorie
de touwladders die ze toewerpen
als moeilijk te negeren tentakels
As van verbrande schepen
verstrooid op het water
vormt een macaber spoor
naar een onbekend zwart gat
In het duister
klinkt het ruisen
van het wilde water
Het diepste wezen van de vis
is zoeken naar stil…
De weg van het hooglied
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
399 Aan het begin van die weg
heb ik eens gestaan
gewacht op mijn liefste
waarvan ik zeker wist
dat ze hier langs zou komen
op het midden van die weg
ben ik eens stil blijven staan
dacht dat ik haar zag komen
waarop ik zolang had gewacht
alleen nog van kon dromen
op het eind van die weg
heb ik nog eenmaal omgekeken
ben bedroefd doorgelopen…
ontluikende liefde
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.479 Zo stil als liefde kan ontwaken en uit een
droom kan worden geboren
slechts door zachtjes aan te raken
en als een fluistering te horen
als een ruisend riet of als de vleugels
van een vlinder, net uit haar
cocon bevrijd en langzaam
groeiend in de tijd.…
Zonder tussenkomst,
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Aarde wacht heel stil
omsluit mijn moede lichaam
in zachte plooien.
Nooit die daad gedaan,
nooit ontvreemd mans eigendom, toch
kleeft bloed aan mijn handen.…
Voor de zwijnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
767 Stil in het prille licht
van een spoedig afmerende herfst
lig ik verankerd
aan een bonkige kade
alleen de nachten passeren hier
als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen
verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld
kleuren kruipen kort…
wij zijn gezichten
gedicht
2.5 met 17 stemmen
13.977 wij zijn gezichten
wij hebben het licht gestolen
van de hoogbrandende ogen
of gestolen van de rode bodem
ik ben vuur
veel vuur
golven van vuur
vissen die stil zijn als het gezicht dat
alleen is
ik ben
veel van steen en vaag als
vissen in watervallen
ik ben alleen alleen beenlicht en
steendood
wij zijn gezichten
open en rood zijn wij…
Babi Yar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 het ravijn…
tot de rand gevuld met bloed
tot kadavers vergane lichamen
huizen van de ziel,
nu verlaten
ik ben er geweest
mijn verstand verliet mij
de lucht bezwaard van leed en pijn
betreden deed ik niet
uit eerbied
honderdduizend mensenzielen vermoord
wees stil
luister naar de vogels…
De tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 De tijd staat nooit eens stil
Ook al wil men dat wel eens graag
De tijd vraagt naar niemands wil
Of het nu snel gaat of soms traag.
Alleen God kan de tijden beheren
Hij staat boven alle tijden
En zal in eeuwigheid regeren
Hij wil ons in dit leven leiden.…
Ring
gedicht
3.4 met 16 stemmen
5.516 Bij het houden van haar lichaam, vast
als een kind dat aandacht vraagt, maar
dan zwijgend, moeizaam lachend, zie ik
hoe een leven langzaam uiteenvalt
tot stof, tot zand, door mijn vingers, als
water in een rivier die rondgaat, eerst
ondergronds, dan omhoog over land
naar zee, het strand nu stil en rood.
Zij traant, ik troost.…