7767 resultaten.
Diploma-zwemmen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 en glooiend
dansend
als op een Weense wals
Maar nu is ver en diep het bad
De randen hard en scherp
als hij staat met witte beentjes
op Springblok 2
Haar kind zo moedig en vol vuur
trekt de voorgeschreven banen
Eén voor één klauwt hij ze weg
Zijn nog zieke adem breekbaar
Het water in haar ogen zout en traag
Als lekt in haar de zee…
Dag klein mannetje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 dag klein mannetje, dag
met jouw blonde krullen
pretoogjes en guitige lach
op jouw loopfiets
draai je vrolijk in de rondte
wist je nog van niets
dat er een ziekte in jou zou groeien
kon je op dat moment
helemaal niet vermoeden
als leeuwen hebben we gevochten, vanaf dag één
wiegend in mijn armen. en in een zee van tranen
gleed jij zachtjes…
In het nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
486 Op de klanken van een eeuwenoude sonate
je laten terugvoeren doorheen de tijd
vanaf je ontstaan naar het nu
als de golven van een zee in rust
meedeinend je adem
berustend in al wat het ondergaat
op welk kruispunt
nam je ooit de verkeerde afslag
onwetend van dat doolhof van wegen
welk zwaard nam je niet ter hand
om neer te slaan wat…
vervlogen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 machine hortte en stootte wild
de passagiers tot paniek gruwend
met de dan dagende werkelijkheid
dat er geen morgen meer zal zijn
het laatste gebed werd gebeden
onder een stortvloed van tranen
als de vrije val zich verder versneld
tot de dood hen dan verbrokkelde
dat alles verslindend verdrinkt zo
ons vertrouwen gevende vreugde
in een zee…
strandwandeling in mineur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
550 uit de stoel
jas aan
we gaan
wind tegen
soms mee
waterkoud
lippen zout
de zee, het strand
striemend zand
bepokte palen
huid open halen
drabbige plas
alg aan je jas
eb en vloed
natte voet
plastic zak
afvalbak
scheepsrook vuil
verlaten kuil
dooie meeuw, blauw pluis
genoeg zo
we gaan naar huis
even m'n bril poetsen…
De boulevard
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
456 ik zag hoe lente
je haar al lichtjes
high light kleurde
na maanden lang
het winters blond
ik proefde
de eerste prille
tonen als voorjaars
melodie uit het
zilt blauw golvenlied
joyeus rokten kort
nog op de gok
hun lichte benen
terras genietend
onder warme zon
een tikje fris
windje uit de
nog koude zee
dolde in de grote bos…
Neerlands bloed
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
511 Zolang al geen ‘Je maintiendrai’
Maar houten Klazen, lange neuzen
Bij open wonden helpt geen pleister
U bent beschermd niet tegen zee
Een vlootvoogd mist u, watergeuzen!…
Toen waren wij samen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
439 Toen waren wij
samen in de nacht
waren wij onze handen en voeten
onze ogen tedere lippen
één adem één ritme
uitgestrekt in het hoge gras
boven wolken uit
zonken we in de diepte
van de zee
de tijd vooruit gevlogen
hebben we gelachen
waren we dronken
van de aarde
waren we dronken
van de wijn
dag en nacht dansend
zijn we moe geworden…
Een Paasbericht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
387 Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.
Een Paasbericht om ook aan jou
te melden dat de barensweeën
zijn begonnen; nieuw leven komt,
al zijn er drama’s en nog steeds corona.…
Stalkende spoken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
380 wij zijn de zon
achterna gelopen
jij schaduwde wat langer
in stalkende spoken
vlinders wolkten
vol van boven in
alle kleuren van
buitenaards geloven
pas toen de zee
ander tegenlicht
golfde wisten we
dat de avond volgde
we zijn terug gegaan
waar onze sporen vlagden
voetafdrukken van een
stel in stil verwachten
niet zomaar omgedraaid…
Amsterdam, slibland aan het Grote Meer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Om de eilanden van slib
in het moeras stijgt het
peil, de vissers zien hun wereld wijder
worden, ook oude beddingen
vullen zich, het waterland
wordt bereikbaar over rivieren
uit het vaste land
Het is een aanzuigende leegte
een poort naar de zee, een kans
voor de veenboeren en de bosbewoners
om handel te gaan drijven
dijken, kades, een stad…
Eindeloos landschap
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 Er ligt een eindeloos landschap
tussen jouw lucide droomwereld
en haar machtige serene werkelijkheid
de donkere nacht maakt harde muren
een vreemde wereld zonder deuren
van waarheid, stilte kent langdurige minuten
in eenzaamheid, jij gelooft niet dat de rivier
een moeder is, de boom een dochter van de zon
de golven van de zee geen…
Citycruise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
840 Zoek toch de zon, niet mij
Maar jou, de zee het zand
Het duin het strand
Ga paragliden paardje rijden
Langs de vloedlijn waterkant
Wordt het een decadente cruise
Met een midscheepse citytrip
In een vijfsterretjes hotel
Of golft ge liever, leuke vrouw?…
Penseelstreek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
445 Haar gevoelige penseelstreek
heeft de groene rivier meegenomen
zomaar voor de lol, zonder mededogen
en hij, die bij haar is, streelt haar blonde haren
ze schildert een schuimende zee zonder gevaren
over haar ranke schouders klimt de zon omhoog
op zijn tenen moet hij staan om het te overzien
deze wereld van in kleuren verdwalen
terwijl hij…
Van stad naar zandstrand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 Die zonderlinge donderdagmiddag
toen de lucide droom zich
onder zomerse luchten ontvouwde
op de achterbank van het oude automobiel
gaf hij haar de gemeende kus
die een nieuwe toekomst beloofde
van stad naar zandstrand, met een glimlach
voor de zon, die scheen
over het zomerse landschap
om uiteindelijk in zilte zee te gaan slapen
de…
Vakantie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Vakantie is toch een waar plezier aan zee,
hand in hand op het strand met z’n twee.
Als dan de zon zijn laatste stralen straalt
je in elkaars ogen in de gloed verdwaalt,
en de zon geluidloos in de golven verzinkt
hoor je hoe in jullie harten de liefde klinkt.…
Vitale kwast
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
457 De vitale kwast schildert het landschap
zoals een dichter in dromen zou schilderen
aan zee met het uitzicht op de blonde duinen
een glas schuimend bier en een sober palet
hij denkt aan haar en hoe zij is heengegaan
eeuwig onaantastbaar in haar woordenschoonheid
hij denkt aan haar poëzie en aan zijn kwast
iedere beweging doorbreekt de kalme…
Ik wil meer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
379 diepzeetroggen, alles wil ik
kennen, hanteerbaar gemaakt
zodat heel de wereld de mijne wordt
en ik een echte wereldburger, nee
ik wil meer, een kosmoburger zijn
tussen geesten, engelen en goden
voor altijd bestaan, ik wil ruimte-
avonturen beleven, maar wel dichtbij
huis, want ik ben al zo nietig
een bijzaak, een vlekje op berg
of zee…
Een Paasbericht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
383 Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.
Een Paasbericht om ook aan jou
te melden dat de barensweeën
zijn begonnen; nieuw leven komt,
en Jezus leeft, Hij is verrezen.…
IJskappen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Groepen mensen trekken leiders aan
geven hen macht, en die macht
trekt mensen aan
In nieuwe tijden smelt de macht
Aanhangers haken af
Het peil daalt weer
Zo stuwen en duwen de massa's
de wateren der welvaart op en neer
alsof het hen overkomt
Ver weg beweegt de zee mee
brengt daar droogte of vloed
en kwelt de mensen tot ze zich verenigen…
Verjaardagskalender
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
649 met namen van bekenden
en zij die ooit verjaarden
zoals die van oom Kees die
ooit plotseling verdween op zee
van hen die nooit meer langs kwamen
wier gezichten zijn vergeten
en die ons blijkbaar ook vergaten
van wijlen moeder en vader
en die van mezelf en de vrouw
namen die we erop laten
mochten ze stiekem kijken weten
dat ze nog altijd…
buigzaam leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
470 de vrouw zeilt haar reis
over een zee van rouw
gooit haar schoenen overboord
wie vaart haar tegemoet?
vragen is zoveel hoger dan weten
wie leeft een buigzaam leven?…
NAMUR
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
553 Sterren waren ogen
binnen handbereik, zee
was waar het strandde, land
verraad van het deinen
in de volmaaktheid
van hun tijdelijk bestand.
Het kreeg een dons van vreemde tekens
en de woorden werden trage daden,
lijven reikend naar een dode ziel.
Wind woei haar naam. Hun liefde
wordt beschreven in de kraters
van de maan.…
Verloren ziel terug bij af
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
641 Op dat moment hoorde ik iets breken en voelde ik een zee van verdriet.
De verdriet is weg gevloeid, en ik voel me ineens wakker.
Ik kijk om mij heen en ik ben weer zoek, terug bij af.…
Splijtzwamtael
netgedicht
1.5 met 12 stemmen
618 Heden heeft zich in een pamflettistisch schotschrift
rollend uit de Dode Zee
op eeuwenoude papyrusfolie
in schier onontwarbare Hammurabizuil-achtige inscripties
tot mij gewend
een warhoofdige
dolende kruisridder
uit Iberia's
tropische oorden
zeggende en bewerende
dat jonge telgen
op de basisschool
niet langer mogen geloven…
Thuis is de plek
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
745 Het was vroeg in de lente en nog ochtend
en iedereen was jong
Altijd met de lucht beginnen zegt papa
kijk hij zit onder de blauwe plekken
Als je ouder wordt verandert alles
de tijd waait aan ons voorbij zegt mama zacht
Niets blijft
de dood trekt al bij de geboorte bij je in
Ze kijken naar de slapende zee
en zien de ademhaling van de…
Haiku's zomer
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
746 Na eb komt vloed
de zee brengt schelpen en
neemt zandkastelen mee.
Zomerbroek
zoekt bloemtjesjurk
om buiten te spelen.
Kampvuur -
twee gitaren praten
met elkaar.
Vllinder maakt
een landing op haar
bloemetjtes jurk..…
Wederkeer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
726 Ik wil een zee zonder golven
En strooi rode bloemblaadjes
in een rimpelloze oceaan
Ik breng een ode aan het water waar
alle rusteloze rivieren in uitmonden
Om zich vol goede moed te herpakken
en slagregen en miezerbui te worden
in Noorwegen, stille sneeuw in Siberië
Bluswater in verhit Griekenland,
wijwater in een grote kathedraal
De…
Alle wonderen en gaven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
505 Wie zag nooit de horizon
scheiding tussen hemel en zee?
Wie heeft nooit gezeten
in schaduw van bomen in het bos?
Wie heeft nooit genoten
van jonge dieren in de natuur?
Kom, geniet van alle wonderen
die de schepping aan ons gaf.
Kom wees dankbaar voor alle gaven
ons geschonken voor het leven.…
DE ZON NIET TE WEERSTAAN, DUS OPSTAAN!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
560 De wereld is een tranendal
met af en toe een opgedroogd beekje
maar doorgaans dichtslibbend
met het drek van de aarde
zich vermengend met stortregens
welke maar niet lijken te stoppen
en de zijarmen de rivieren voeden
tot stevige stromingen richting zee
de zeeën zich mondend in oceanen
oceanen van pijn, angst en verdriet
waar geen warme…