7546 resultaten.
WAT KOMT ?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.282 Schuilt onder zwarte dennen een schimmig beest,
dat mensen aanspreekt, naar het moeras leidt?
Weldra dwalen in dit wonderlijke woud...
Mochten we dan op een lichtje bouwen,
een kaarsvlam, welke voor ons uit wil zweven,
echter niemands bezit is, zichzelf behoudt.…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t zo zeer naar neerslachtigheid neigt
Mijn levensgeluk laat zich niet vangen
nu zelfs het diepste van de stilte zwijgt
Ik staar in zwarte duisternis, vele uren
nu mijn hart vreselijk huilt van verdriet
Hoe lang moet toch de duisternis duren
vraag ik de tranen.…
Onzichtbaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
612 geen wapenfeiten uit de kosmos
meer verwachten
dus nog een stapje verder gaan
en zelfs in vreemde gaten duiken
zwarte gaten spugen hen uit
maar de aliens komen eraan en
de nucleaire opbouw in Iran is
kattepis voor hen ja die zotten
zullen zich helemaal rotschrikken
maar ook die andere zotten
die zich oppermachtig wanen
maar daar komen…
Nachtelijk schoon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Deze avond ving de vroege nacht zo duister aan
de hemel kleedde zich in stemmig zwart satijn
waar heldere sterren als rijen lichtjes zijn
die door de kosmos trekken ieder in eigen baan
een universum toch zo onmetelijk groot
wat is een mens om dat te kunnen bevatten
tracht slechts enkel het tal der sterren te schatten
voelt men zich dan niet…
vergane glorie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
751 De ondergang na jaren vernuftige uitvindingen,
waar de macht
zo zwart was als de nacht
en het geld
zo verdoezeld als de wegkwijnende zon.
De tol die wij allen hebben betaald
voor de hebzucht van wezens
met een hart van steen
die geen greintje gaven
om het leven van hun medemens.…
Toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Een glimlachendl gezicht dat op komt doemen,
verwaaide zwarte haren in een zomerbries.
Een warme band, bekend van lang geleden
omvat mijn donker hart dat huilt en lacht
in het bewust zijn dat het nooit weer komt.
Als stilaan alle tonen zijn vergleden,
blijf ik nog even zitten en ik wacht
tot in mijn hoofd die stille stem verstomt.…
de foto
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
535 ik op een klapstoel
boek in mijn hand
voor een tent op een camping
in Spanje, net onder Barcelona
El Torro Bravo
een jaar of veertien nog maar
toen werd de zwart/wit foto genomen
mijn moeder was er niet bij
alleen mijn vader en wat zussen
die vader heb ik
de hele vakantie niet gezien
ik was alleen op het strand
weet nog wel dat ik weggestuurd…
Triode aan Albayrak
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
485 (Kettingvers)
Het zwarte haar half lang (half kort?);
de ogen spieglen haar bestaan,
dat vorm geeft aan wat is en wordt.
Ze heeft al heel veel wél gedaan,
maar uiteraard nog veel meer niet.
Dat daagt haar uit om door te gaan.
Gedreven,goedogende griet:
Geknipt voor leiderschap, toch? Niet?…
Het spoor naderbij...
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
744 echo uit mijn oor te wrijven
De letters tot een woord
te schrijven, van de kribbe
tot de min
Met kapitalen en schreven
het kille wit omarmd
Met koudvuur het hart verwarmd
van een levenloze steen
Ik heb gepoogd
het schrale licht te kleuren
in een hoger perspectief
Maar het lood verzwaarde zich
en het prisma brak
en morste zwart…
PAPEGAAIENBUURT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
769 Ook bescheiden schemergrijs en diep zwart
mogen het aanzien der gevels opbeuren.
Wil de wandelaar het kunstminnend keuren?
Zijn denken zal deinen, aangenaam verward.
Lorres bonte veren verblijven hier
sinds voorstel van een speelse vernufteling
zorgen voor levendig ogenvertier.…
ACHTER HET MASKER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.029 Achter haar maskermuur
huisden de droeve tranen
Bij ’t stille nachtelijk uur
openden zich hun kranen
Onder ‘t lachend gezicht
woonde er treurnis alleen
Ze huilde via een gedicht
onder ogen kreeg ’t geen
Achter de muur van lach
verbleef de eenzaamheid
Ogen betaalden het gelag
van de grote onzekerheid
Onder ‘t zwart der nacht
zakte…
verwintering
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
512 dwars door ledematen duurt mijn pijn
nog langer dan de scherpte van een mes
de wind snijdt…
onzichtbaar weggewreven tussen
sparren en het leven dat zijn dagen telt
kou velt vele vormen
in mijn wollen normen schuilt de zwarte nacht
hij had gewacht op dat, wat immer weer
dit leed meebracht
gezoet met licht, gezouten door een witte maan…
De vogels fluiten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.393 Een vroege fietstocht over paarse hei, wij
oogsten zwijgend uit zwarte grond,
handen vol paarse bessen.
Aanmoedigen langs de lijn, terwijl jij
wist, inzicht wint van techniek.
Mijn jeugdjaren, kort,
een aaneenschakeling van onopvallend leven.
Nu een hapering in dit schijnbare rimpelloze bestaan.
Hoor jij de vogels fluiten?…
Vrede
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
556 Na zwarte dagen, uren vol van pijn en
vragen, schijnt nu de zon zo vredig sterk.
't is winter en de dagen lengen, en plots
is er weer vrede met heel dit klein bestaan.
Waar ook die vrede plots vandaan, ik kan
alleen maar danken en vanbinnen juichen.…
HOORT GIJ DE EIK?
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.261 Hij ruist daar, zwaar en zwart!
Hij droomt zijn donkere dromen,
de boom van mijn hart!
Zijn stam is rond, zijn kruin nog ronder,
zijn schors is ruw en hard.
Hij plooit noch boven noch onder,
de boom van mijn hart!
Waai stout, mijn eik, alover 't blode,
uw hoge vreugd en smart,
gij levende onder de dode,
gij, boom van mijn hart!…
Badwater
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
560 Hij schudt de modder en de druppels van
z’n huid, ik schudt het hoofd maar de
gronderige gedachten willen er niet uit,
door de polder over akkers, in het riet
fluiten zwarte kraaien maar ik zie ze niet.…
Gretigheid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 Balancerend tussen de vlakken
van zwart en wit, vrees de
houdbaarheid van ieder stuk op
het ongeschonden schaakbord van
de Poëzie, herken de samenloop
van letters tot aan de laatste zet,
waarin mijn pionnen in het defensief
elke keer wordt mat gezet,zonder
de gretigheid te verliezen.…
Adieu
gedicht
1.3 met 15 stemmen
24.604 Je leek een Florentijnse doodspage
met je sluike, halflange haar,
je matte, sombere gelaat,
je engsluitende zwarte tuniek
zelfs je ogen schenen git.
Je zong met een metalen alt.
Ik kon mijn ogen niet van je afhouden
en jij keek telkens terug tot ik bloosde.…
JONGE OUDERDOM
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
454 Gehuld in een zwarte mantel kijkt hij neer
op dichte mist: een verborgen veld of meer?
In die wolken wordt zijn verleden gestoofd:
"Al wat ik beleefd heb, wacht als rijpend ooft,
gestreeld door dampen, sprekend van weleer.
Vreugde verdrijft eens geleden hartzeer.
Mijn werken en streven zijn speels verdoofd."…
Voorjaarsextase in het bos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
578 het klaverblad,
de slijmerige slome slak op ’t pad,
ik ben de nieuwe knop,
de honinggeur,
de strakke hemel
en haar blauwe kleur,
de lichte zang van vogelfluit,
de zachte twijg,
zijn nieuwe huid,
ik ben de dans,
de sprong, de frisse lucht,
de lichte vlinder
op zijn vlucht,
het hert ben ik,
dat heel stil naar mij staart,
‘k ben ook de zwarte…
Aan dat kleine meisje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 Er is niets loos,
Maar de feeën zijn weg en mannen komen,
Die openen Pandora’s zwarte doos.
De lange lijdensweg moet jij verduren
Zoals je moeder en vader voor jou,
En luchtkastelen zijn enkel hopen muren,
Jij bent geen prinses, maar gewoon een vrouw.…
Mat gezet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 Balancerend tussen de vlakken
van zwart en wit, vrees de kracht
niet van ieder stuk op het
ongeschonden schaakbord van
de Poëzie, ik herken de samenloop
van letters tot aan de laatste zet,
waarin mijn koning in het defensief
door de dame wordt mat gezet,
zonder aan gretigheid te verliezen.…
Wind, water en herinneringen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
562 Niet spannend, niet spectaculair,
zwart-wit beelden gaan voorbij.
Het leven, niet altijd even fair,
het liet zijn sporen na bij mij.
En toch, na bijna 57 lange jaren,
blijf ik het zien: de zonnige kant.
De wind speelt zacht door m'n haren
en veegt sporen weg hier in 't zand.…
Web
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 niet meer weet
wanneer de steken zijn gevallen
Met verbeten mond lig
ik onder mijn deken van vlinders
hun vleugels wijzen mij het pad
waar ik met mijn blote voeten
de aarde weer kan voelen
Door mijn eigen tralies om mij
heen te solderen
voel ik de kilte van het staal
onwetend hoe de warmte van
de zon op mijn huid zal voelen
Met zwarte…
Het leven buiten de waas
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
521 Ik zeul de lasten met mij mee,
gebukt onder het juk van de wereld,
zwarte waas.
Ik lach, ik denk, ik gedraag.
Zeul mee de alles verslindende leegte
Om hen het voor mij verlorene te laten bereiken.
Zonder dank, excuses of lof
onderga ik het leven buiten de blije mist.
Verloren om nooit meer terug te willen gevonden.…
Die lichtvoetig dansen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
502 donkere delen van het bos
hoog struikgewas met open plek
het vijvertje met oevers mos
sterren en een volle maan
fee en elven die lichtvoetig dansen
de droomprins op het witte paard
maar de kinderen zijn los gegaan
in stemmen die relaties kwekken
met vrienden uit hun digitale sfeer
nooit hebben zij natuur geëigend
beloftes van de zwarte…
Paasfeest vandaag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Het zwarte huis dat
Zich kennen laat door
Ramen van angst
En muren van schuld
Waarin ik stijf bevroren
Gevangen zit - geen
Spoor van leven meer te zien,
Op het magere omhulsel na
Van de persoon die
Ik genoemd wordt -
Vanmorgen is alles anders,
In de vroege ochtend van
Paaszondag is er die vrouw
Die nietsvermoedend op
De…
Warmte
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
608 En ’s nachts in bed -getreiterd door fantomen-
waar ik nog steeds die zwarte spinsels vlecht
in plaats van kalm en rustig weg te dromen,
voel ik haar warmte naast me en ze zegt
heel zachtjes met haar lippen bij mijn oor
~Slaap lekker schat, het wordt wel beter hoor.~…
Het biezen hart?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
503 gelopen verkenningen,
het glimmende harnas
van de toekomst is onbereikbaar
tot aan de laatste versleten jas
om de magere hals
van een onderhuidse droomwereld
blinkt de loper die de teleurstelling
van doof – en blindheid
met euforie opent en nivelleert
een dagelijkse strijd,
de stroom waarin ik mezelf blijf
bedotten in de as van zwart…
Cirkels van het hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
720 Je woont onder huid
van een groene fles
je blijft verscholen
als mini danseres
je wilt niet uit
de ziel van tijdloos
marmer vol fruit
en gedrapeerd
door zwart satijn
geaderd voedsel voor het hart
Plagerig verstop je de beloften
achter de sluier van de nacht
opent de met kool omringde
ogen, brengt het
licht van gisteren dichterbij…