6829 resultaten.
Kerkhof
poëzie
3.0 met 17 stemmen
5.946 Zo daalt nog soms een losgerafeld blad
Bij wat ik lang diep in mijn hart begroef,
Waarnaar 'k mij zelve nooit meer, nooit meer vraag;
Ver dooft in 't donker nog een paardenhoef,
De scheemring zinkt op 't ritselende pad, -
Achter mij valt de nacht om 'n dodenhaag.…
Kraai (2)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.112 je een vreemd nest leeg
Mijn vingers worden milde kogels
waarmee ik je schenden wil
Je bent wreedaardig zoals je
een rafel van me scheurt
een door vliegen omzwermd kadaver
aan de rand van onze snelweg
Ik hurk in jouw nest
in een vork van twee takken
Hier heb ik mijn dorst gelest
Het blauwgroen ei waarop jij broedt
glanst op met donkere…
Duister licht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
722 De lange donkere gang
verstopt in een lucht
van natte jassen
vochtige sjaals en
bont gevoerde wanten
toont nog even duister
en somber alhoewel
het welkom warm is
wensen, hartelijk en oprecht
worden door de kamer gesmeten
als waren het pepernoten
stemmen gaan door en
langs elkaar, met af en
toe een glimlach langszij
dan weer een schitterend…
Heet verlangen
hartenkreet
4.6 met 22 stemmen
5.313 Je vriendelijke zachte donkere ogen
begeerlijk op mij gericht
mijn schoonheid zichtbaar makend
in volledige overgave geef ik mij.
Mijn hele ‘zijn’ samengevat in het nu
jij, voelbaar, tastbaar helemaal man
jou opwindende hete adem
maakt van mij een sensuele vrouw.…
Zomergedicht
gedicht
2.8 met 22 stemmen
13.753 men woorden laat drijven en zinken
hoort men zich roepen, bloed valt uit de bomen
men herkent zich, staat op om te stelpen
hoe hol de taal nu zijn leegte bevredigt, als os
zich laat slachten, als vlees zich laat strelen
hoe de vogel ontvleugelt, het huis niet meer woont
het brood niet meer eet, de stoel niet meer zetelt
later in donker…
Steeds dieper in jouw ogen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.643 Als ik in jouw donkere ogen kijk, dan zie ik mezelf
ik verdwaal
zo ver, maar ik hoef niet meer terug
Daar waar ik dan ben
Daar hoor ik thuis
Als jij naar mij lacht
Dan lachen jouw ogen mee
Jij bent de zon, ik ben de maan
Je verduistert me als je wilt
Met jouw ogen waar ik in verdwaal
Dat ene momentje als jij naar mij kijkt
Dan...…
Wit hing en stil...
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.822 Boven de wereld zaten we; en we schrokken,
Als om ons in besliste vaart een tor
Een kromme draad trok van donker gesnor,
Wegbuigend in dempende nevelvlokken.
Jouw haar, rood in de schem’ring, aaide ik glad:
Mijn ziel was in mijn lippen en mijn handen,
En deed mijn handen en mijn lippen branden
Op jou, die ik het diepst heb liefgehad.…
van moeders doe overdrijven en voorbijgaan
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
762 regensluiers, ogen
zonder wimpers, wervelend in elkanders adem
bij de nocturne in G – minor fluistert de stilte
klimmen mijn aanslagen tegen de onvergetelijke
armoede van een heldere hemel, braakliggende
zeeën waar luchtschepen laveren tussen ijswolken
het klavier stottert, mijn Steinway verkrampt in
de schoot van een oude berg als het donker…
En kust de dood
hartenkreet
4.7 met 34 stemmen
2.419 die een weg zoeken
In ogen die zo angstig staren
Mijn krullen nat van het zweet
Langzaam begin ik te rennen
op zoek naar alles wat is geweest
Bang om niets meer te herkennen
De stilte lijkt mij te omsluiten
Door schemer wordt ik gevangen
Struikelend, trillend val ik neer
Verstikt in het laatste restje verlangen
Langzaam wordt het donker…
Schilderij van een mij onbekende vrouw
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.647 Maar met een rank, gebogen been onthoudt zij ons
daarop het zicht en laat ons in het
ongewisse hoe zij daar is: donker, licht?
Het bleekblauw haar wekt geen verbazing:
het hoofd blijft koel, verdwazing ongewenst.
Kan op haar worden geboden in een ’huis clos’
waar de genooden rijk zijn en verflenst?…
Nachtelijke inkijk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.328 Herinner hoe we ontstelen het
hart in dat intense voelen
haar eerden aan welvingen, om
rondingen van dageraad,
bij zacht licht intens
donker, dat te bedoelen
inzicht van welkom.
Ze liet mij haast identiek en
steeds meer naakt, ik, ik ben
ik spiegel mij in weinig.
Ik was aan en af als zij,
weet niet waartoe, hoe vol.…
Natuur
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.047 klein stroompje door het woud
Het is er lang, heel erg oud
Krakende takken, oude bladeren
De manier waarop we het benaderen
Het groene gras, de ruige zee
We gaan er steeds weer in mee
Golven maken je weer kalm
Het gras geeft een zoete walm
De duistere bergen, de rotsen hoog
In de lucht een mooie regenboog
De heldere kleuren heffen het donker…
perron vijf
netgedicht
4.3 met 40 stemmen
1.766 geef mij maar de vijf, zei ik tegen jou
niet dat jij van plan was ooit er een te geven
je keek mij niet eens aan, dat zat in je aard
och dacht ik we komen er wel doorheen
die blik van jou zal mij herinneren als een schilderij
met onbekende kleuren, meestal donker geverfd
zo neem ik ze althans waar; daar het grijs naar jou toe
daar het altijd…
Decemberdagen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
865 Ze schilderen het fluwelen wit
vloksgewijs over het grijs
van de kaalgestroopte akkers
de steeg wordt een ijspaleis
terwijl stakkers en andere
stervelingen de uit weelderige
woningen wegsijpelende warmte
behoedzaam en teder oplepelen
Ze zijn scheutig met donkere uren
gierig met het licht van de dag
dragen een mantel van schemer
en beelden…
Groene kerst?
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
2.121 Ik sta bij stergeflonker
in 't naaldbos vol met pijnen
en laat er in het donker
m'n zaklantaren schijnen.
Een boom heeft pijn geleden.
Het is te zien: heel laag
vertoont de stam een snede,
afkomstig van een zaag.
Ik doe boom geen pijn.
Het is een mooi gezicht.
Hij vindt het zeker fijn,
dat ik de pijn verlicht...…
'L'enfant c'est moi'
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
595 Er lichtte een gezicht op van beneden
uit de zwarte moddergrond
ik zag een donker trappenhuis
nog onbetreden en het
kind dat daar stond
voelde zich nergens thuis.…
vurige liefde
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.510 De vlam uit de pit deint en wuift mij toe
slechts het ik donker op de muur projecterend.
Het licht lacht irriterend en in woede ontstoken,
smijt ik het geheel door mijn gesloten raam;
"ik haat je!"
Een regen van vonken en was sputteren tegen
en doen de vloer uit wraak oplaaien,
niet langer vlam maar vrouw.…
Elke keer valt het tegen
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.390 Verdwijnt de zon weer achter die donkere wolken.
Weg is weer dat gelukkige gevoel met al haar pracht.
Het vertrouwen in de mens wordt steeds weer beschadigd.
Voor het kan helen krijgt het dan alweer een deuk.
Een deuk in m'n zelfvertrouwen en in m'n ziel...
Het leven is echt niet meer leuk...…
dan doden ogen in een eerste blik
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
906 woorden schreeuwen stilte
ogen die geen blikken geven
echo's dwalen rond, kaatsen
tot herhaling gaat vervagen
glimmend spoken schaduwen
langs licht, raken aan het ronde
zicht onder de lantaarnpalen dat
regen vangt in striemend dalen
muren kijken uit de hoogte neer
met grauwe steen van lang geleden
donkere ramen weten weer hun
binnenkant…
Beaujolais primeur
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
967 Kijkt u
maar alles is donker.’
ja alles werd zwart
opeens nacht, waarin ik
weende in misère
met de Beaujolais
de bloemkool
de portier
en zijn kruiswoordpuzzel
toen ben ik gaan lopen
het begon zacht te regenen
langs de maas
die koude maas…
Hyena’s
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.550 We zoeken elkaar op
en pissen in het donker,
een slachtoffer, gauw gevonden,
ja, die is de lul!
We wrijven ons in de handen
getverdegetver, wat lekker
zo’n kans laten wij niet lopen
zo’n kans krijgen we misschien nooit meer.…
Met het oog op leesgemak
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
729 De zéér knappe Wil uit Wolfheze,
die liggend in bed niet kon lezen,
was blond en ze dacht,
dat de donkere nacht
er de oorzaak van zou kunnen wezen.
Naar een oplossing heeft ze gezocht
en die kwam, dacht ze, want na een tocht
in de bus naar Roermond,
waar ze 'n bedlampje vond,
heeft ze dat voor een schijntje gekocht.…
Opa
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
3.155 Als ik naar ‘t huis in Marken ga
en langs de dijk het laatste stuk insla
weet ik mijn kleinkind aan de einder
Dan zie ik golven klotsen of glimt een vlakke waterlijn
drijven er donkere wolken of heerst een strakke lucht
Dan kan het regenen of schijnt volop de zon;
stormt het of slaakt de wind geen zucht
Als ik naar Rotterdam toe ga
mij langs…
Voor mijn lieve kinderen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.109 Als het soms erg donker is zal zij er voor je schijnen,
al lukt dat niet altijd,want soms zal zij achter de wolken verdwijnen.
Oma zal voor ons altijd stralen,
en met haar lichtje de weg wijzen,
zodat wij niet verdwalen.
Soms is oma ook de speelse wind.
Ren met haar mee,
en speel met haar,
mijn lief kind.…
Nacht in de tropen
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.493 Het eiland beeft en
bleke vogels trachten
het donker te ontvluchten.
Haastige vrouwen sidderen
onder de schemersluier
verlangend naar
het veilige dorp.
De geur van wierook
en het gemompel van gebeden
kringelt op uit tempeltjes
langs het pad.
Dan stopt het krijsen der vogels!…
ZONDER
poëzie
3.1 met 10 stemmen
2.475 (na een opofferings-dagje)
Een dagje zonder zonnestraal,
Een nachtje zonder stergeflonker,
Wat zijn ze donker! -
Een lente zonder nachtegaal,
Een bloemknop,
waar geen dauw op druppelt,
Een beek, waar geen koeltje* huppelt,
Hoe doods en kwijnend allemaal!
Maar o!…
Herfstafwikkeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
712 ‘Waarom houden ze dan toch
niet van het donker?’ Wegvliegende
plukjes wol plakken nu
in de bomen en zijn het web
waar de lentezon rustig aan
haar winterslaap begint.…
Plattelandsstoet
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.864 Op die donkere dag bespraken we
de kist, de kaarten en de cake
Vandaag voert de stille tocht langs
achteloos weggeworpen boerenhoeven
langs verlaten erven waar geen zon
schijnt en toch de schaduw heerst
Traag stappend proberen we de einder,
waar aarde en hemel raken, te ontlopen
stemmen staken, een enkel gebaar
volstaat in de najaarsstilte…
Waarom ?
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
1.907 Maar nu lig ik hier
in het donker op de grond
te huilen als een verwaarloosde hond.
Het bloed druipt uit mijn polsen op de grond.
Ik zie het licht:
het komt dichtbij.
Niemand heeft meer last van mij!…
Cordon Sanitaire
netgedicht
3.2 met 23 stemmen
889 een Cordon Sanitaire
cellen waarin rollen
veelal grijs getint
of zo de gezetene bemint
zacht en lieflijk bedrukt,
nadat de stoelgang is gelukt,
het strijken ondersteunt
soms in vaart,
met haastige spoed
doch vaak, zo niet steeds meer,
nadat er eerst hortend en stotend
lijfelijk is gekreund
op wat in donkere…