7557 resultaten.
Vrede
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
556 Na zwarte dagen, uren vol van pijn en
vragen, schijnt nu de zon zo vredig sterk.
't is winter en de dagen lengen, en plots
is er weer vrede met heel dit klein bestaan.
Waar ook die vrede plots vandaan, ik kan
alleen maar danken en vanbinnen juichen.…
HOORT GIJ DE EIK?
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.261 Hij ruist daar, zwaar en zwart!
Hij droomt zijn donkere dromen,
de boom van mijn hart!
Zijn stam is rond, zijn kruin nog ronder,
zijn schors is ruw en hard.
Hij plooit noch boven noch onder,
de boom van mijn hart!
Waai stout, mijn eik, alover 't blode,
uw hoge vreugd en smart,
gij levende onder de dode,
gij, boom van mijn hart!…
Badwater
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
560 Hij schudt de modder en de druppels van
z’n huid, ik schudt het hoofd maar de
gronderige gedachten willen er niet uit,
door de polder over akkers, in het riet
fluiten zwarte kraaien maar ik zie ze niet.…
Gretigheid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 Balancerend tussen de vlakken
van zwart en wit, vrees de
houdbaarheid van ieder stuk op
het ongeschonden schaakbord van
de Poëzie, herken de samenloop
van letters tot aan de laatste zet,
waarin mijn pionnen in het defensief
elke keer wordt mat gezet,zonder
de gretigheid te verliezen.…
Adieu
gedicht
1.3 met 15 stemmen
24.604 Je leek een Florentijnse doodspage
met je sluike, halflange haar,
je matte, sombere gelaat,
je engsluitende zwarte tuniek
zelfs je ogen schenen git.
Je zong met een metalen alt.
Ik kon mijn ogen niet van je afhouden
en jij keek telkens terug tot ik bloosde.…
JONGE OUDERDOM
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
454 Gehuld in een zwarte mantel kijkt hij neer
op dichte mist: een verborgen veld of meer?
In die wolken wordt zijn verleden gestoofd:
"Al wat ik beleefd heb, wacht als rijpend ooft,
gestreeld door dampen, sprekend van weleer.
Vreugde verdrijft eens geleden hartzeer.
Mijn werken en streven zijn speels verdoofd."…
Voorjaarsextase in het bos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
578 het klaverblad,
de slijmerige slome slak op ’t pad,
ik ben de nieuwe knop,
de honinggeur,
de strakke hemel
en haar blauwe kleur,
de lichte zang van vogelfluit,
de zachte twijg,
zijn nieuwe huid,
ik ben de dans,
de sprong, de frisse lucht,
de lichte vlinder
op zijn vlucht,
het hert ben ik,
dat heel stil naar mij staart,
‘k ben ook de zwarte…
Aan dat kleine meisje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 Er is niets loos,
Maar de feeën zijn weg en mannen komen,
Die openen Pandora’s zwarte doos.
De lange lijdensweg moet jij verduren
Zoals je moeder en vader voor jou,
En luchtkastelen zijn enkel hopen muren,
Jij bent geen prinses, maar gewoon een vrouw.…
Mat gezet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 Balancerend tussen de vlakken
van zwart en wit, vrees de kracht
niet van ieder stuk op het
ongeschonden schaakbord van
de Poëzie, ik herken de samenloop
van letters tot aan de laatste zet,
waarin mijn koning in het defensief
door de dame wordt mat gezet,
zonder aan gretigheid te verliezen.…
Wind, water en herinneringen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
562 Niet spannend, niet spectaculair,
zwart-wit beelden gaan voorbij.
Het leven, niet altijd even fair,
het liet zijn sporen na bij mij.
En toch, na bijna 57 lange jaren,
blijf ik het zien: de zonnige kant.
De wind speelt zacht door m'n haren
en veegt sporen weg hier in 't zand.…
Web
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 niet meer weet
wanneer de steken zijn gevallen
Met verbeten mond lig
ik onder mijn deken van vlinders
hun vleugels wijzen mij het pad
waar ik met mijn blote voeten
de aarde weer kan voelen
Door mijn eigen tralies om mij
heen te solderen
voel ik de kilte van het staal
onwetend hoe de warmte van
de zon op mijn huid zal voelen
Met zwarte…
Het leven buiten de waas
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
521 Ik zeul de lasten met mij mee,
gebukt onder het juk van de wereld,
zwarte waas.
Ik lach, ik denk, ik gedraag.
Zeul mee de alles verslindende leegte
Om hen het voor mij verlorene te laten bereiken.
Zonder dank, excuses of lof
onderga ik het leven buiten de blije mist.
Verloren om nooit meer terug te willen gevonden.…
Die lichtvoetig dansen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
502 donkere delen van het bos
hoog struikgewas met open plek
het vijvertje met oevers mos
sterren en een volle maan
fee en elven die lichtvoetig dansen
de droomprins op het witte paard
maar de kinderen zijn los gegaan
in stemmen die relaties kwekken
met vrienden uit hun digitale sfeer
nooit hebben zij natuur geëigend
beloftes van de zwarte…
Paasfeest vandaag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Het zwarte huis dat
Zich kennen laat door
Ramen van angst
En muren van schuld
Waarin ik stijf bevroren
Gevangen zit - geen
Spoor van leven meer te zien,
Op het magere omhulsel na
Van de persoon die
Ik genoemd wordt -
Vanmorgen is alles anders,
In de vroege ochtend van
Paaszondag is er die vrouw
Die nietsvermoedend op
De…
Warmte
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
608 En ’s nachts in bed -getreiterd door fantomen-
waar ik nog steeds die zwarte spinsels vlecht
in plaats van kalm en rustig weg te dromen,
voel ik haar warmte naast me en ze zegt
heel zachtjes met haar lippen bij mijn oor
~Slaap lekker schat, het wordt wel beter hoor.~…
Het biezen hart?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
503 gelopen verkenningen,
het glimmende harnas
van de toekomst is onbereikbaar
tot aan de laatste versleten jas
om de magere hals
van een onderhuidse droomwereld
blinkt de loper die de teleurstelling
van doof – en blindheid
met euforie opent en nivelleert
een dagelijkse strijd,
de stroom waarin ik mezelf blijf
bedotten in de as van zwart…
Cirkels van het hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
720 Je woont onder huid
van een groene fles
je blijft verscholen
als mini danseres
je wilt niet uit
de ziel van tijdloos
marmer vol fruit
en gedrapeerd
door zwart satijn
geaderd voedsel voor het hart
Plagerig verstop je de beloften
achter de sluier van de nacht
opent de met kool omringde
ogen, brengt het
licht van gisteren dichterbij…
Myosotis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 Was er dan toch nog weg
tussen de bakens
zwart van barricaden
waarlangs een voet
nog ongestoord
kon verder gaan?
Het einde leek
zo einder-loos
bevroren en verloren
vol ondergraven bloemen
met neergeslagen koppen.…
Woorden als ruis?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
409 Op de rug van mijn geest
werd met zwarte inkt
geschreven als graffiti
op een verouderd hart en
op ongerept papier, maar ook
wat de prullenbak niet vrat,
ontdaan van alle franje en
een kortstondig leven had
nimmer bleef een
onbeschreven blad
waarmee de blanco
muren van de wereld
zijn volgeklad,
onverschillig voor de dood…
Vooruitzicht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
598 Door je tijd, zo spaarzaam,
voel ik me in no time
op het spoor hoe kort 't moment
van huid en haar en stem,
om mij gewaar van het blijvende
in alles wat verandert, gaat en komt,
gewaar hoe onze bron dezelfde is
eender als die van dier, insect, het blad,
zwart vastgeplakt op straat,
dan oplost in de regen
en ook de as,
maar ons huis in het…
Kwetsbaar instrument?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
484 virtuositeit bespeeld
een natuurlijkheid om wars van alles de
klarinet te behagen in de animositeit van de fluit,
zonder de snaren te harsen, geduid
in de gaten van de eenzaamheid
stroomt oprechtheid van puur geluid
de perfectie van de universele toon verspreidt,
tegenstelling in de schaduw van de stemming
op de strakke toetsen van zwart…
DE SCHILDERIJEN VAN KAREL ...
gedicht
3.5 met 4 stemmen
5.059 En de etsen van Gerrit en Japik zijn
mooi in zwart wit verdeeld,
gevoelig van lijn,
hun droge naalden zijn als fluweel.
En wat is er met de compositie?
De compositie is origineel.…
Mehmet Sucru Sener
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
470 Van Zwarte Zee naar Noord Zee;
Van orient naar pierement;
Van de moslim Mehmet Sucru Sener
Tot een cultureel levend monument.…
Geen tijd deel 3&4
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
533 Maar ‘k draag nog steeds die zwarte jas als ’n klerk!
Die me beknelt: ik voel me erdoor betast
Voorzichtig voel ‘k de grond, waar her en der ‘k
Nog glas en veren vind; ‘k ben niet verrast
Dat dit gebeurt: de molen van Tietjerk
Staat in de rouwstand: dit is duivels werk.
O, Swarte Prinsch, jouw geestverschijning was ‘t
Fantoom verdwijn!…
De Klokke.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.732 Ons vrouwkens met hun zwarte mantels aan
Gaan zwijgend, de ene na en de andre voren,
Processionaal op de okere eerdebaan -
En tripplen wuivend om de luide toren.…
Vibratie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
513 soms is de diepte
zo ver en leeg
dat woorden weerkaatsen
op de bodem van de ziel
al staan duizenden op wacht
er is er niet een
die zich in het zwart
kan verplaatsen
dat zijn die momenten
in een dode lente
en de winter deuren sluit,
bruggen lijken opgehaald
ook oren verzwijgen dan
haast ieder uiterlijk geluid
toch verzachten klanken…
Heksenkring
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
631 Ze kunnen niet blijven staan
want de volle maan staat aan
vurig dansend in het rond
voeten zwevend van de grond
Onder het genot van zwavelreuk
volgt spreuk na spreuk na spreuk
mollen, egels, padden dansen mee
Daar danst ook een zwarte fee
met haar stokje sterren strooiend
zaait zij fraaie ronde patronen
Ieder raakt orgastisch dronken…
De stilte en de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 Met diep zwarte ogen zag zij mij aan
die stilte van die grauwe herfstnacht
Geen ster scheen in de hemel te staan
ik huilde zacht, daar ik aan jou dacht
In ijzige stilte woekerde een woord;
die toezegging jou nooit te vergeten
Ik riep je, en wachtte op je antwoord
jij die altijd in mijn hart had gezeten
Met roestige woorden wees je mij af…
MOMENT SENTIMENTAL
gedicht
3.0 met 4 stemmen
7.726 Mijn kleine moeder met je rode haar,
Eens werd je ginds in een zwart graf gelegd,
Een dominee heeft, galmend, aan de baar
Enkele verzen uit Godswoord gezegd.
Ik was een kind van nog geen veertien jaar;
Hoe zwaar viel het verbitterde gevecht
Tegen mijn tranen, want het stond zo raar
En buurman had: wees dapper vent, gezegd.…
Chemokuur
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
709 pijnlijk in zich kerven
onzekerheid en onmacht maken bang
haar uren schuilen diep in dagenlang
voor ze de adem van voorbij verwerven
dan klinkt een kinderlach door peinzen heen
dooft het verterend vuur dat haar besloop
en veegt scherven gebroken moed bijeen
verwachtingsvol ziet ze gestage hoop
als jaren druppelend versmelten en ineen
de zwarte…