1295 resultaten.
Dromen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 De brakke cocktail van hormonen,
tranen en zweet,
geserveerd door aanstellerige meiden.
Ik zit gevangen in een deinende massa.
Mijn ergste nachtmerrie heeft mij verwrongen.
Kansloos word ik grijnzend vertrappeld.
Ik kan sterven van schaamte,
tot ik wakker schiet en de rust
mijn bonzend hart kust.…
Weer klinkt het lied
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
491 hun woorden
bevroren tot ijs
door een gure
wind gedragen
tochtten zij kilte
door het paradijs
waar tropische
emoties bruisten
felle blikken
huisden in het
smeulend vuur
van omfloerste ogen
stilte brak
de eerste schrik
paniek vluchtte in
chaotische taferelen
zij drongen met velen
naar te weinig lucht
hun vlucht
is gevangen…
Leed
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
983 Het moment waarop jij stierf,
Toen brak mijn hart in twee,
Een helft gevuld met pijn,
De andere helft stierf mee.
Ik lig vaak wakker 's nachts
En denk dan vol verlangen
Aan toen jij er nog was
Met tranen nat op mijn wangen.…
Het nerveuze snuiven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
470 ik zag de
schimmels draven
de bosrand langs
gemend door vaste hand
ouderwets getuigd
de kar nog zonder veren
een schimmige koetsier
geen enkele passagier
het was alsof
de film bleef haken
beelden braken zonder
de werkelijkheid te raken
ik voelde spanning
in de bomenrij een
opgestoken wind bracht
vreemde geuren dichterbij
nog…
Geurige stemmen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
913 ik heb de
meeste bloemen
zien groeien ook onder
een minder gunstig getij
in slechte seizoenen
vertraagde het leven
konden zij amper
vruchten en zaden geven
de nazomer
brak alle records
de kleuren bestreken
hemel als nooit te voor
ik mocht vandaag jullie
bloeien aanschouwen
heb de geurige stemmen
van vele harten gehoord
dank…
Een kikkerconcert
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
418 Na twee keer opspatten volgt een weerspiegeling van
het water dat in een rimpeling brak.
Een weerspiegeling van mijn gezicht in een rimpeling
gebroken. Een mens alleen door de liefde aangestoken.…
Ma déesse
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
782 Ik mis je nu en dan,
je strakke lijn
en je fluwelen banken
Dan droom ik hoe ik je
bevingerde met graagte,
je vitessen
en je eigenzinnig stuur
Hoe nauwelijks ik
je rempedaal beroerde,
want stilstaan wou je niet:
je was gemaakt
om hoog te vliegen
Je stuwde mij
hydraulisch
op en neer
je zweefvlucht
hield nooit op
Toen brak mijn…
Misbruik
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
483 Je doorbrak mijn jarenlang opgebouwde muur
Omdat ik dacht dat je om me gaf
Met je lieve woorden en cadeaus nam je men vertrouwen
Daarna brak je alles af
Eerst gaf je me terug zelfvertrouwen
Dan misbruikte je me zonder dat ik het besefte
Jaren later kwam ik tot de conclusie
Dat jou vriendschap niet meer was dan een illusie
Nu probeer…
Sprankelende ijlte
netgedicht
5.0 met 137 stemmen
526 ik heb
me vergist
in het wad
zijn zuigende
modder in een
te grote stap
laag hangende
koude mist dat
het zonlicht
voor even vergat
wij spraken
onze glinsterende
woorden met het
vloeibare van water
een sprankelende
ijlte die brak net
als het water was in
twee componenten
momenten in
leven en dood
een symbiose
die zij zelf…
kater
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 vergeten wil
de uitgelatenheid vervaagt
in de nevelmist van alcohol
als ik langzaam mij verdrink
in de euforie van het delier
dat mij daarna dartelen laat
als de lammetjes in de wei
met brallende misselijkheid
wakkert mij het nieuwe jaar
het tij van onverschilligheid
in het diep van de ochtend
tot mijn hoofd vol spijkers
mij tot berouw braken…
Verbroedering
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 ik schoof
gedachten tot
herkenbare woorden
voor iedereen
maar waar het
kruimelde en brak
werd het met het
vlak van de hand
van tafel geveegd
restanten die toch
de spanning en sfeer
hadden gesmaakt
van het vergaderstuk
dat door iedereen tot
maaltijd was gemaakt
van producten uit
het land van herkomst
met de versheid van de…
Tropenuur
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
482 Braak ligt het land van bed en bad en brood
Naakt straalt de zon, huid broeit in ongenade
Keert zich tot koelte aan de kust en kade
Waar middagstilte rust tot avondrood
Verschoond van blik op bleke onderdanen
Zie ik dat van de neusrug het montuur
Is afgegleden in het tropenuur
Boven de kreeft- en steenbok- keerkringbanen
Hoe heet het zij…
Het ree
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
537 Totdat een tak brak
of een blad viel.
En even plots was het verdwenen –
op vlugge, tere benen.
Alsof je uit een droom ontwaakt.
We fietsten zwijgend verder,
als door een wonder aangeraakt.…
Op eigen benen vliegend
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
470 ik ben
meegevlogen
naar het
duizend
takkennest
voor mij een
ratjetoe maar
voor haar
snel klaar
voor de leg
heb hun
vluchten gevolgd
achterna gezeten
door reigers en
duikende meeuwen
ontsnapt in
miraculeuze
hoeken die grote
lijnen voor
laten gaan
de schalen
braken en het
gekwetter
kwam vrij in een
drukte van belang…
INNERLIJK KOMPAS
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
157 Lichtwezen, uitgeput, gewond
Laat ons een draagbaar voor je maken
Hoe spijtig dat je vleugels braken
Toen even jij als mens bestond
Als engel die geen ingang vond
Begon je uit balans te raken
Verstond de taal niet die ze spraken
Je vocht, wat energie verslond
Wat een ervaring mens te zijn
Je innerlijk kompas te zoeken
Je groei en leven…
Kust van het tekort
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 Zout bijt in de open wond van mijn palm
terwijl de branding steen tot gruis maalt
Haar schouders stonden vast als basalt
tegen elke golf die mild op mij brak
ik duwde het warme water terug
en hield de maalstroom die nooit week
Gerookte zalm en ui vullen de kamer
brood kraakt tussen tanden
ik zit op de koude vloer
handen open tot de honger…
in een koperkleurig woud
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.125 ik heb mijn vleugels
weer versteld
de flarden opgelapt
mijn kleuren bijgesteld
en kan weer vliegen
je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
je ogen openden het weten
niet vergeten hoe het was
we spiegelden de uren
en braken muren af
liepen constant uit de pas…
warme zoenen in een koperkleurig woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
801 ik heb mijn vleugels
weer versteld
de flarden opgelapt
mijn kleuren bijgesteld
en kan weer vliegen
je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
je ogen openden het weten
niet vergeten hoe het was
we spiegelden de uren
we braken muren af
en liepen uit de pas…
Rode Rozen
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
985 Die dag vol regen en hagel,
Bij het afscheid brak de zon weer door,
Rusten zal zij tussen rode rozen,
En de liefde van iedere geliefde.…
ik heb de hemel aangeklaagd
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
786 heb vandaag
de hemel aangeklaagd
de zee gesproken
en het land gevraagd
me te begraven
het blauw wees me terecht
koude straalde wolkeloos
haar leegte naar me toe
ze maakte me weer klein
alleen en hulpeloos
ik gebaarde stilte in het
schreeuwen tegen golven
Ze deinden kilte
in het eindeloze thuis
mijn woorden zijn verzwolgen
ik brak…
God zag dat het goed was
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.090 En zorgde, dat hij zijn leven brak.
Hikkend en slikkend,
nam ze nog even Het Woord en las.
Waarna ze vol overtuiging eindigde met:
‘En God zag dat het goed was’.…
Stewardess
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.073 Godinnenstranden liggen braak
voor viriele golven heldenschuim.
Of ik iets wil drinken – ja wijn
van ranken die van aarde trillen
donkerrood het bloed verhitten
waar liefde lustoffers plengt.…
Foute mannen
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.562 Avondjes stappen met zijn vrienden
Dat brak hen uiteindelijk op
Want die vrienden waren vrouwen
En die staken hem naar de kop.…
Vleugels te jong gestorven
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.837 ‘k Was voor jou
niet meer dan
je kind,
je eigen kind,
dat sprak over
de dood,
omdat jij,
in je vlucht,
mijn vleugels brak…
vleugels te jong gestorven…
Nu zal ik wel moeten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.011 Ik daal even af naar de prachtige jaren
toen de zon nog over mij heen stroomde
ik mijn gevoel op goed vertrouwen liet varen
en ik nog liefdevol over ons droomde
Die tijd van verlangen naar elkaar
is in een storm van ontrouw vergaan
vervolgens brak onze gevoelige snaar
en heeft mijn tijd heel even stilgestaan
Een warme periode is abrupt afgesloten…
Vluchteling
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.383 Een ijsbeer zwaaide met een palmtak
een verdwaald vaandel over het rillend land
de verlaten voetstap die de sneeuw brak
schotsen van oker in het fluisterend zand
Nergens leefde nog het daglicht
nergens nog een vertrouwd gezicht
Dagdromend van de verlaten helling
waar zijn oude kim gebroken slaapt
een korte rust blijft toch een kwelling…
Poorten van de leugen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.477 Als een oude man
wrijf je voeten
blond haar op ongeschoren benen
verontrustend geil
de krulletjes van jonge schaamte
bedekken nooit genoeg
het gulzig aanzien
van vuige gedachten
je ruikt naar Goddelijk
als marshmallows in het vagevuur
een ketting onttrokken aan broze onschuld
ween jij het wijwater brak
de soutane bloost een mufheid…
Aan kinderen
gedicht
3.2 met 20 stemmen
9.435 roze kwasten
in ieder interieur
ieder konijnenhok voor mensen
tussen oude meubelen
en tussen nieuwe meubelen
achter de tralies van ramen en deuren
een hondachtige zit en groeit en meegroeit
met behagen en zekerheden
met het wel geloven en vergeten
wachtend vadsig wachtend tot ze
zo slap zijn dat hij ze kan eten
tot hij ze drinken kan, zo brak…
het kleiner wordend wit
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
696 ik zag kastelen
op het water
kaboutermensen
puntmutsten hun groet
het zag er zwart
van afscheidnemend velen
meeuwen krijsten
schor hun groet
water sloeg in deining
terug met golven
hoofden braken ze
maar argeloze voeten
werden nat bedolven
met een laatst
signaal de haven uit
de zee draagt langs
de pieren het kleiner…
EXCURSIE
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
759 haar stem klonk luid en vreemd verbogen
er hing iets om haar nek, ze was een buik-
spreekpop, die als een pratend doorgeefluik
vertelde over schepen, over dogen
het was niet waar, al was geen woord gelogen
maar zij genoot alleen het vruchtgebruik
van wat geschonken werd uit deze kruik
en debiteerde slechts ons onvermogen
het zonnetje brak…