959 resultaten.
INSULA FLE
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
836 Vlieland kende gure tijden
Die van wind, water en vuur
Die van drenckeldood, natuur
Die van pure armoe lijden
Die van schuimbekkende baren
Die een kwetsbaar dorp verslonden
Likkebaardend naar de blonde
Duinen loerden, een strak staren
Als een roofdier naar zijn prooi
Naaldbos, helmgras en fazanten
Meeuwen, ganzen, vis en vee
Maken Vlie…
flesje baart kunstenaar
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.122 ooit liep
een kunstenaar
bij Bergen’s hoogtij
gewoon de zee in
met 33 centiliter leidingwater
in een limonadeflesje
keerde zich
naar strand en duin
in golvend schuim
ontdopte en ontdeed
het oranje glazen omhulsel
van ha-twee-oh vulsel
het transparante vocht
verdween in de woelige baren
gelekt tot de laatste druppel
de journalist…
Strijklicht
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.086 ruw, zoals de zee zwalkt
over aarde, sluit ik mijn ogen
op de einder, voel hoe
duinen zich smal vouwen
rond voetstappen
waar dunner wordende
dromen kijken in het
aangezicht van leegte
het schreien verbergen
achter de ranke boog
van rietlicht
hoe kan je zeggen
wanneer golven
zich stil leggen op
mijn adem
dat je me niet
loslaat…
tot in de oneindigheid
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.152 hij, de gekroonde
de erfgenaam van tristesse
schrijft met letters langs het licht
als eeuwen nog moeten ademen in toekomst
onbegrensd als zeewind
waait zijn poëzie doorheen zijn brandend bloed
tussen duinen en het dwalen, druppels
en rozen, geknield
in een keel vol tranen
waar hij de liefde verheft in schoonheid
tot in de plooien…
Zaaitijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
431 waar de wind ergens uit waaien gaat
tussen duin en zand en stengels gras
waar het landschap op een kier staat
ontbloot in wat aarde
daar zaai ik de kiemen van wat nieuwe verzen
schuchter verlangend zullen ze daar groeien
gaaf en broos in ademloze uren
in het zand van de tijd
niet langer verstard door onzekerheden
tot wat onverwacht en zacht…
Zintuigen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
952 Duinen van melk en honing
het fluwelen strand van je buik
dijken van dijen
de zilte vrucht.
Ik proef de zee van tranen
ze spreken van de liefde die ik vond
aan de kust van jouw mond
woordeloos aan je lippen hangen
tot je zwijgt
in een schreeuw van verlangen.…
Een dagje wad,
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
582 We lopen door de duinen
heen, het is lang geleden,
dezelfde lucht, dezelfde
golven, dezelfde halmen,
knikkende zeepaardjes in
de wind, daarbuiten de zee
waant zich alleen, dezelfde
kinderen hand in hand, maar
anders, wikkend en gewogen
op het inwaarts land,
blootgesteld aan kritisch
zand, daarboven de zeewolven,
grijs van de tijd…
HET ANTWOORD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
502 Schagen
Of zal de golfslag het me overdragen
Of Carmen Sylva met wat goede wil
Het zomert in november en ik tril
Met helmgras mee gedurende wat dagen
Inzicht heeft hier een goede kans van slagen
Al krijg je het verkeersgeruis niet stil
Gezeten op de hoogste uitkijkpost
Zie ik weer badkoetsjes het zilt inrijden
Piet Mondriaan schilderend duin…
Waar het land het water raakt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
591 stoot
maar tot verzien wordt genood;
waar de wind nog vrijuit waait,
wasgoed aan de lijnen zwaait,
zonlicht blauwe broeken aait;
waar men ruimtelijk geniet,
't platste platteland beziet,
't allerhollandste gebied;
waar nog menig monument
als historisch element
spreekt van vroeger bouwtalent;
waar het land het water raakt,
dijk of duin…
Mijn Nederland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.469 Ik roem uw vrije blauwe luchten
De vette weiden van uw polderland
Uw zeekust, waar de blonde duinen rijen
En de oude toren blikt op het brede strand
Ik roem uw hofstee in ’t geboomd verscholen
De blanke zeilen op het spiegelend meer
Het vredig landschap met de oude molen
De bongerd met zijn bloesems, fijn en teer
Ik heb u lief mijn land om uw…
Zinderende warmte
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
465 Wanneer gedachten bij tijd en wijle blokkeren
je warmere hoofd en de natuur je van alles wil leren,
de zon de wereld doet zinderen en leven
de zee en haar golven en de duinen doet blinken
hoe ver kun je dan in gedachten verzinken.
De wolken de zee de zon en de zwoele wind
ze spelen haasje over gelijk een kind.…
Figuurlijke bokswedstrijd
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
457 nu weer
boeren boos
op minister
vrezen straks
melkloze koe
campinghouders alvorens
boos op
boeren kapen
klanten weg
roepen hard
BOE
hooligans knokken
graag met
ME
nare toestanden
in de
stad achter
Duin en
zee
groepjes viruswaanzinmensen
eisen STOP
anderhalve meter
virologen vrezen
nieuwe uitbraak…
Warmere gedachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 Wil ik alleen wonen in een duin die de zee remt
kinderen en hazen verstopplaatsen kan bieden,
kan ik niet liegen maar alleen hardop denken.
Er is zegt de maan nog genoeg tijd voor mij over
met ooit een eindpunt genoeg om van te genieten
ik heb namelijk geen hoog opgetrokken schouders.…
containerramp op mijn Wad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 ingeprent laait
de dag op nieuwe doch
versleten schoenen net
als gisteren weer op,
reeds ingelopen schrijden stappen
achterwaarts met gerafelde
veters onnavolgbaar
de tijd met zoete elementen
het Wad besmeurt met ons
vermaak, bekostigt met
het loon dat ons nu toekomt
watert zich in zoute tranen
en containert sprakeloos
van strand tot duin…
loeide als vuur
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.001 ik zag de bui
die zich wendde op
het hoogst van het duin
het strand dat de zee met
zijn golven weer keerde
ik raakte je huid
de spanning ontlaadde
wij die eeuwen versmaadden
het verlangen uit eerdere
levens bonkte er uit
loeide als vuur in
een droge savanne
de rook trok niet op
zelfs de tijd bleef stil hangen
had ons in uren gevangen…
Chaudfontaine
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
943 Langzaam streelt je tong mijn heuvel van genot,
als een slang ritsend doorheen de duinen,
op zoek naar een volgende prooi.
Lekker voelt je warme adem op mijn lippen,
als een toetje geserveerd op een zomeravond.
Tintelingen voel ik tot in de toppen van mijn tenen,
als het briesje dat mijn haren streelt,
die avond.…
in golven wiegt je lach
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.392 nog zomert het
in golven wiegt je lach
je ogen stralen branding
jij bent de warme zee
die ik deze nazomer zag
je kleurt zon in
zomerbruin, haar oogst
is voelbaar op het zand
waait nog groen in
goudkleur langs het duin
het blauw loopt vol
met zachte herfsttinten
geel dat zongerijpt
een koele ode klinkt aan
eerdere volheid in bezinken…
Aanpassen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 Het is zo anders dan weleer
het is niet minder ook niet meer
nog steeds voelt toch hetzelfde
ik houd echt van jou steeds weer
‘k voel mij nog steeds blij
als die keer dat je tegen me zei
dat je hart tot de hemel welfde
toen ik vroeg, kom vrij met mij
en samen in die mooie tuin
daar aan zee achter die hoge duin
lagen we gelukkig en tevree…
Khabar angin
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
618 Vertel ons eens van Bali
Timor Flores
Van Havelaars Saidjah en
Adinda
Van Borneo Celebes
Ambarawa
Van Oeroeg Ambon Duinen
van Van Dis
Kortom, geen reden voor
een non-sceance
Gedurende je Indische
vacance!…
Jouw hart op mijn spoor
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.392 door
Ik zag je lopen
vanaf de toren aan de overkant
met je prachtige vrouwelijke passen
Ineens liep je die zijweg in
en ging je richting strand
je verdween achter de struikgewassen
Haastig verliet ik de toren
drong tussen de mensen door
het steegje in waar je verdween
En achter de struiken
vond ik een voetspoor
dat ik volgde door de duinen…
Wiking Harald
poëzie
4.0 met 1 stemmen
988 Hij houdt op Vlaandrens duinen,
Met ijzren arm de wacht.
De Noren naken snorkend,
Als everzwijnen wild;
De Vlamings zwaaien zwaarden,
En rammlen op hun schild.
En schreeuwen schor de Noren,
Als ruwe ravenzwerm...
Ze tuimlen dra en deinzen,
Met vloekend doodsgekerm.…
De kaartlezers
gedicht
3.6 met 17 stemmen
14.466 Als duin
zou het in ons huizen. En al
vielen meeuwen vaak uit wolken,
het was er, naderde en naderde.
Zoveel wisten wij.
Het pad, zeker, we tekenden het.
Zo zou het zijn. Alles was in kaart
gebracht en dan zouden we gaan.
Veters gestrikt. Fiets mee. Naar
zee, naar zee waar alles begint.
Zoveel wisten wij.…
Herfst-serenade
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
750 Hoor het naderen van de herfst
en het ruisen van de bomen
Kleuren bladeren in de zon
dwarrelen vrolijk door de stad
Takken van de beuken zwiepen
krakend hout de eeuwen door
Stormen razen door het bos
regen valt met wilde sprongen
Vergaan is weer een zomertij
de warme gloed in avondlicht
Sranden stil en uitgewaaid
de duinen moe ze slapen…
Zefir en chloris
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.965 Als hij vrolijk aan komt zweven,
Langs het scheemrig duin.
O, hoe geurt het van rondom;
Nu zijn vlucht in 't bos blijft hangen!
Chloris lokt, vol zoet verlangen,
Hare Bruidegom.
Zie, daar zweeft hij 't lover uit!
Door de struiken afgezegen,
Plengt hij dartlend bloesemregen
In de schoot der Bruid.…
Chanel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.772 Het droomhuis achter de duinen
(Dat wij lentebries noemen
Omdat we het niet meliger konden verzinnen)
Is door man en muis verlaten
Haar flanellen bloes over de armleuning
Begin ik al grondig te haten
De mouw ruikt nog naar vrouw
Ik kuch
De hoveling die haar met ingetogen zwier
Uit de sluimer sleurt
Het huis geeft geen kik
In het omgewoelde…
Waddencultuur
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.791 In het gulle mooi zand
Bij de zoute zilte zee
Sta ik aan de waterkant
Waaiend met de wind mee
Turend door de duinen
Naar een robbengevecht
Die hun geluid rondbazuinen
Zie dit schouwspel is levensecht
Waddenhoppend vervolg ik mijn weg
Langs de vloedstroom
En de geurende algendreg
Zie ik in de verte mijn droom
Een land vol met voedselrijkdom…
Zeeblik
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
675 Zie de zee gestaag het land verleiden
door haar lippen vochtig langs de rand
te strelen van het maagdelijke strand
om in diep verzinken te verglijden
en hoe het avondlicht blozende brand
als de zon zich drenkt in de getijden
wolken nevels weven als verscheiden
duinen zwijgen in hun rust verzand
hoog op de keienkade zit een vrouw
haar…
Met gods zegen
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
500 wij hebben
het land verdeeld
een tuin geschapen
waar ieder zijn deel van
de schepping kan maken
met groene vingers
zwarte aarde strelen
knoppen en verwarde
bloemen nog even stelen
in hun openen naar de zon
ik wilde stuifzand
duinen en veel wind
dacht mij een kind
met grote zwarte hond
en zee als vagebond
alleen het helm
is blijven…
Hopen
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.438 Het is een soort zitten op een bankje,
boven op een duin.
En dan: turen in de verte,
kijken naar de hemel, turen in de verte.
Een blik op het horloge
getuigt van optimisme over.
Er klinkt getoeter.
Een schip, een schip met een anker.
Oh, teken van.
Dit is een test, een toets,
een oefening in geduld.
Zou hij dezelfde wolkjes zien?…
Geschoten goudplevier
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
820 Een mysterie fluistert door de duinen
op wiekslag en verpakt in glinsterend zand
over kale rotsen, langs weelderige tuinen
vast gestuurd door een onzichtbare hand
Dromerig glijdend door de lage delta
verlaat de vlucht de zware wolken
aangezogen door zee en laaglandflora
komt de plevier de pier bevolken
Het gepolijste glas op een verlaten…