8651 resultaten.
wolken en wat strand
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 ik pak wind
voel zonnewarmte
in mij stromen
geluk glijdt langs
mijn lijf, met jou ga
ik weer zomer dromen
witte wolken en
wat strand, branding
zingt verkoeling
zand is heet
ogen in vervoering
als ik over liefde spreek
in schelpen
horen we de golven
het bulderen van de zee
de mooiste heb je al
gekozen, je geeft me die
met je…
Verlaine sterft
poëzie
3.3 met 50 stemmen
23.602 Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.
Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.…
ONZICHTBARE MUREN
hartenkreet
2.7 met 14 stemmen
1.718 Maar achter dat witte masker
zit een mens van vlees en bloed
die is gevlucht in zijn verdriet
en tranen heeft in overvloed.
Want achter die schmink op zijn gezicht
schuilt een droevig persoon
die zijn ware aard niet laat zien
mime spelen is voor hem zo gewoon.…
de weg naar jou
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.049 de weg naar jou was niet zo lang
in uren dan, dat ik op
klinkers liep, het rulle
zand mij naar de leegte riep
de weg was wel wat smal
de witte streep wat vaag
getrokken in het midden
alsof ik weer naar
vroeger keek en leunde
daar waar de plek zo voelbaar
was in mijn herinnering
de wereld als een kinderwagen
naar mij keek in baai omlopen…
een kleine eenzame vogel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
2.147 passer solitarius
vanmorgen voor het eerst monster ik
mijn makker om den brode:
mahonie glanzen de veren en een vleugje wit
na onze sobere communie hipt hij
het tafeltje af en vliegt
naar een hoge boog van walviskaken
daar zit dan op de nok een eremiet
hij tuurt de wadden af in duizend eeuwen
een streepje dichter bij de grote zon…
ik fluister storm in je zwijgen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.012 ik zag de buien komen
wolken groeiden wit gezicht
grijze randen, zwarte kanten
meegenomen op hun snelle drift
ik zag je takken breken, zwaaien
in een schamel evenwicht
meegaan en nog verder buigen
doodgaan zonder tegenwicht
ik fluister storm in je zwijgen
toch ben je door de wind geveld
we hadden samen kunnen blijven
als jouw stilte…
Scherp zand
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.677 Scherpe herinneringen in groen en wit
aan de vorige bezoekers van de kustlijn.
Badgasten met hersens van een kersenpit
die voetjes blootstellen aan transparante pijn.…
Lieve God
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
1.065 Op je allerlaatste bed - de witte
hyacinten bloeiden - vroeg je mij
waarom ik uit betraande wimpers
keek naar vroege en vreemde verten.
God, ik weet dat u veel dichter bent,
ik voel u op mijn bleke en broze huid
alsof u naast mij staat in deze nacht
wanneer de herten springen in het
jonge kruid der lente.…
Sprookjes bestaan wél.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
3.293 De prins op het witte paard, ja, mét buikje,
snor en baard dié is er wel,
dus komen sprookjes soms wel uit?!…
Verdriet een plekje geven
hartenkreet
4.9 met 12 stemmen
1.283 genieten van het leven
Maar als ik dan al die graven zie
waaronder mijn familie begraven ligt
dan komen heel spontaan de tranen
en biggelen zacht over mijn gezicht
Verdriet moet je een plekje geven
maar dat plekje is er nu nog even niet
ben zo emotioneel de laatste tijd
en heb zo'n onnoemelijk groot verdriet
Ik zie alles nog eventjes zwart/wit…
kronkeling
netgedicht
4.0 met 25 stemmen
764 ik heb de tijd weggegooid
niet omdat ze wit was
of zwart
of kapotgewaaid tegen het
raam
dat steeds weer gedichten uitstootte
in de kamer, koud en eentonig
tegen het nachthout
van mijn lijf
wanneer ik schimmen droeg
naar beide spiegels onder
mijn schedel
en mezelf haastig aan de stilte
ophing; het zwijgzame van
een woord…
De enige echte
netgedicht
2.6 met 62 stemmen
6.034 Je hebt wel door dat zo'n meneer
die uit een auto stapt, het paard
op stal laat, mijter, witte baard,
een gouden staf en wat nog meer
in zijn verkleedkoffer bewaart,
dat die omwille van de sfeer
de grote vriend van ieder kind
wil imiteren.…
belooft het zachte wiegen
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
674 ik houd me vast aan duinen
voeten stevig in het zand
zoek voorbij het grijze einde
vloed rolt golven op het strand
de zee is wit opdringerig
het water somber koud
branding laat het donker zingen
de melodie is stervensoud
ze belooft het zachte wiegen
rust en stilte in de dood
verlossing van het vele liegen
een ontsnapping uit de…
De onmacht van Michelangelo
gedicht
4.6 met 52 stemmen
12.708 Een wit kind wuift met een wijde arm
en begint stil te zingen.
Een reepje stof hangt omlaag
van de stomp van een tak.
De wind haalt zijn hand door het gras.
Tandeloze kam.
Een bij harpoeneert mijn arm
en verliest lijf en leven.
Zoals eenieder die tot in de kern
tracht door te dringen,
in de huid steken blijft.…
naakt alledaags
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
698 strand
onbegaanbare rulheid
handenvol zand
naakt alledaags
in wit het zonlicht
oneervol trotserend
gestrand in patat
braadlucht verwaaiend
broodje knars tussen tanden
of,
in branding
slissen en dollen
rollen en tollen
verschuimen en
schreeuwen de
golven plezier
kinderen duiken
springen en zingen
het lied van de
trekkende…
leven krimpt tot een gebaar
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
624 de klok verslaat de tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig…
De dans van de meeuw
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.081 Snavelhel voor aardedieren, bang
voor regen, witte dansers
maagdelijke doodskleed aan,
gekraaloogd; nimmer zullen wijken
zij ruimen met genot de lijken.…
Op het verkeerde been
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
733 Geometrische kunst
Populair in jaren 60
van de vorige eeuw
Gebaseerd op heel abstracte
en wiskundige figuren
Prachtig schilderwerkje
aan de muur: we noemen dit Op-Art
Vasarély en
Escher waren sterk in
deze discipline
De Hongaarse
kunstenaar abstra-
heerde; eerst in zwart-wit en
later ook in kleur.…
NAZOMER
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.241 Laten wij de hemel vragen
Om gelukkig leven:
Nachten wit van dauw,
Die laat optrekt,
En als water zonnelauw
Langs ’t gewas lekt;
Om bezonken klaarte
In vogellied en bruine sloot;
Vruchten vol zoete zwaarte:
Ons blozend brood;
Om groene levensbomen,
En loof in vlam,
Als de engel die ons dromen
Het paradijs nam;
Om een teder etgroen…
Stervenszee
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.054 Het witte licht dat hij niet gunde
in de ogen van de ander
was het licht dat hem verblindde
er te zien wat werkelijk was
en viel gelijk zijn zere benen
zwartgekoust - toen zij verdwenen
in zijn stervenszee van woorden
waar hij vrijheid anders las
om er als opmaat slechts te dienen
voor zijn zwarte ganzenpas
Maar nee - de drommel was niet…
Geloof
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
481 Ik gaf jouw eerste ademtocht
in dagen van sneeuwvlokjes
en beloofde oprecht mijn hand
op jouw woest kloppend hart
stuip op stuip ademde in en uit
en nachten veroverden lange dagen
wanneer wilde waanzin weer stenen
op strak witte muren tekende
jij keek door het gat naar later
lachte stiekem late uren weg en gaf
ja gaf alles met het oog…
droom/ overval.
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
865 de bankovervaller sloot de deur
van de kluis achter zich, dat
had hij beter kunnen laten:
handen vol diamanten en geld
overal om hem heen, hij zwemt
er haast in, maar de politie komt
er aan, hij ziet het in een droom,
hij ziet het blauw-witte zwaailicht,
probeert te vluchten, elke keer
komt hij er mee weg, schrikt
wakker, en is…
de Vlinder
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
775 Daar midden op een witte roos
zat een wezentje zo teer en broos,
het had een lijfje rank en klein
de vleugeltjes als kristal zo fijn
en wat een wonderlijk schouwspel bood
zij waren als karneool zo rood
en daar als agaat een rand omheen
het leek werkelijk een edelsteen.…
Ziende blind
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
583 Duisternis verschijnt op mijn aarde
door kieren sluipen streepjes avondstond,
woorden die zich in de minne schaarde
ging in vlucht van mond tot mond,
voorbij te glijden als witte zwanen,
ademloos verbeeldt in menig ziel, dor en
doof, verstijven we in onze wanen in
de onleesbaarheid van ons profiel, zijn de
blinden zieners of ben ik een blinde…
LANDSCHAP
gedicht
2.8 met 37 stemmen
11.072 Waarheen gaat het water in die grote ruimte,
wat gloeien mijn ogen doorheen deze kleuren,
hoe groeien gedachten hier op de beweging
van alle elementen op dit witte doek?…
Pluk de dag
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
583 In de morgenstond
was er heel even
de schaduw
van de twijfel
een moment van
onzekerheid
toen begon de wind
te fluisteren
dromerig keek ze op
in een wereld
van witte wolken
ontdekte juist
die ene
met dat zilveren randje
toen begon de zon
te schijnen
een warme glimlach
kleurde wangen
in een verrukte blos
met ogen als sterren…
Elke zijde
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
581 zou ik het kruid
van duizendblad vinden
in trossen wit/roze bloemen
die om jou heen hangen
op het eerste gezicht
samengebonden
langs venus en aarde
weer ik de muggen en vliegen
rond dromen
waardoor jouw schoot ontwaakt
mijn kussensloop vult de tijd
wortelt en groeit elke zijde
jij loopt me niet voorbij
verstand het hart
elkaar toe…
In pijn geboren zijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
628 ik dacht je harder
dan een steen
je bent er geen
je hart klopt kunstig
woorden bij elkaar
emoties in een loos gebaar
je frutselt met gevoel
knijpt teksten fijn die
ooit in pijn geboren zijn
de afstand is te groot
om mensen van dichtbij te zien
slechts koelheid geef je bloot
je denken is meer zwart dan wit
nuances maak je dood…
de wereld stuitert
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
696 het witte leven sluiert
de roestige gespen in een
tijdelijk blauwdruk, maat
ongeëvenaard
grote stappen geen vooruitgang
in een wens die ik niet
mag hopen ligt de hemel
uitgespreid op straat, maatje
tweeduizend tien
de aarde warmt, het vriespunt
lijkt hoger te liggen
de koorts zet trage stappen
op het weke water
bleke gezichten,…
Soevereine gangen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
572 kamer
aanstroomt het hart dat blijft slaan
nauwer ingeweven
de sneeuw spiegelt verdiept
over het weideland vergezichten
en ogen dromen droomstil
al wat je zag
laat mij in deze stilte maar
ik mag dit wel, als deelgenoot
waar het hart uit kan rusten
verwonderlijk teer
waarvan je de waarde verstaat
hangt de stilte op ramen
langs de witte…