8623 resultaten.
Verbonden
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
806 De zwaan, boeiend,
drijft als baken
in zee waar ruimte
thuis zal worden
slag voor slag verliest
zij de allerlaatste golf
waar de blik op zijn zijn
verdwijnt achter de dijk
bijna uit het zicht
rekt haar lange hals
zich nogmaals
terwijl een eenzame traan
ver vliegt
schikt ze haar veren
rugslag heeft haar nooit
geboeid…
Ver gaan...
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.647 Je waakt over me, vanuit het graf,
waar je eenzaam op me wacht.…
Kernimplosie
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
1.586 Slechts zuchten naar de hunkering
daar waar eenzaamheid de oorsprong
vindt in het diepste hart
Zoals warmtebronnen meerstemmig
de rand doen overvloeien
waar het einde herrijst in start
Frontale botsing van gevoelens
die magnetisch elkaar plezieren
de fladderende emoties vrij
Open alle registers
breng jouw…
nooit gedacht
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
1.970 Dat eenzame dagen
Zouden verdwijnen,
Dat ook voor mij
De zon weer zou schijnen.
Wat heb ik gedaan?
Dat ik dit verdien,
Heb ik lang genoeg verdriet gehad,
Is het dat misschien?
Maar nu kan ik alleen maar blij zijn,
Blij dat jij bij me bent,
Genieten van dit gevoel
Dat ik nooit eerder heb gekend.…
ik ben woord, ik ben stilte
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
696 ik ben woord, ik ben stilte
op de grens tussen herinneringen
waarin ik de toekomst zie van het verleden
waar mijn identiteit verscholen ligt
in tedere omlijning,tastend
windend in mijn poëzie
elk woord in gebalanceerd evenwicht
een muze nog zonder gezicht
in de taal van de straat van mijn jeugd
in eenzaamheid van naderende stilte
dat…
Onzichtbaar
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.361 Letters dansen als 'n Ballerina
de eenzame nacht voorbij
en mijn enige toeschouwer
hoewel onzichtbaar, dat ben jij..
Ik beroer de lucht van huid
en fluister met mijn vingertoppen
in jouw oren, overal
"Liefste, ik zal nooit meer stoppen.."…
Ode aan Pachelbel (en zijn canon)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
948 Antieke broederschap echoot
dwars doorheen de aderen
van deze hartverbonden muren
Geen klank kan klinken
zoals deze
de regen doet verdrinken
in haar gebrek aan
Romantische melancholie
Uw perpetuum mobile blijft
kloppen
en straalt ingetogen de
eenzaamheid vaarwel
Ach buien op de achtergrond
sputter pruttel en val nu maar
ik heb het…
Zonnewijzer
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.201 Orchideeën sterven op het glas
woorden ontwaken in eenzame harten.
De lucht is gedrukt in eendagsvlinders
wolken wijken voor de zwaan
die zich door violen het seizoen inleidt.
Geuren bespelen bezige bijen
in een muzikale ode
van tedere aanraakbaarheid.
Vandaag is een vuurzee
een bloeiende linde
in een vaas voor het raam.…
was ik maar een vogel
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.632 Was ik maar een vogel, wild en vrij
Helaas ben ik een mens, opgesloten in de Leij
Was ik maar een vogel, dan vloog ik waarheen ik maar wil
Maar ik zit opgesloten, het is eenzaam en stil
Was ik maar een vogel dan had ik nooit zorgen
Dan was er geen verschil tussen vandaag en morgen
Was ik maar een vogel dan had ik geen last van oorlog en verdriet…
Onwetend
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
554 In onwetend tasten en handelen
trager nog dan immer voorheen
probeert hij wegen te bewandelen
en stoot zich aan dezelfde steen
alleen het spel der ingewanden
verteert het leven vol van pijn
heeft hij in zijn lege handen
een zoete drang tot zuinig zijn
éénmaal nakend door de nacht
eenzaam in zijn zaligheid
omdat er niemand op hem wacht…
Horizonvogel
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
484 Ergens in haar droomwereld verloren
in een wereld waarin haar minnaars
helden zijn in een vergeten oorlog
speelt ze ’s nachts viool met ziel en lijf
aan de zuidoever van het spiegelmeer
luisteren er geen levende mensen
naar haar fijnzinnig vioolspel
alleen de eenzame horizonvogel
verwelkomt haar, keer op keer
in zijn mooie vrouwen dromen…
Venus
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
1.400 Niemand die me wou geloven,
zelfs niet toen ik naar je wees,
jij stond te schitteren,
helemaal alleen daarboven;
al mijn aandacht ging naar je toe,
je heldere licht deed mij dromen,
hoe is het daar zo hoog,
is het niet te eenzaam,
niet te droog?…
winterschimmen
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
655 nog eens
onderstreept
- nadien-
maakt mij tot regen
vastgevroren
in winter
in mijn vacht
zoals een vogel, dood
onder doornstruiken
en afgesleten rotsen
tegen het landschap
geklemd
dat ik dan sneeuw
op suikerwitte bloemen
en jij je hand niet reikt
naar het geluk uit stilte
-verbonden-
maakt mij
tot nachtvorst, eenzaam…
Vergrijzing
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.182 Grijze hersencellen van oud bloed
maken uit ervaring
van eenzaamheid een feest.
Opeens zitten er dagenlang
anderen mensen op de bank
liggen in het bed
en drinken koffie van de "zaak".
Het keurig voorstellen
aan de meisjes op mijn bank
het is bijna vertederend
om het aan te zien.…
Wat bedoelt het leven?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
656 Het beeld omgeeft wat
Eenzaamheid bedoelt, verdorven tranen
Van wat geslonken zout op de lippen
De kleur van dood is niet wit
Maar roze doorschijnend
Iemand is niemand in de menigte
Die al zoekend zich slenterend begeeft
In het voorportaal van ouderdom
Niets is oud of jeugdig
Vijandschap maakt overuren
De capuchon verkreukelt door…
Wit weer ongelezen blijft
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
598 eenzaamheid
vertrouwt het
wit papier
als chaos vlekt
in tekeningen
die geen letter
zullen lezen
zij bouwt
op lijnen
tussen regels wit
fel uitgelicht
doorziet gebrek
aan zinnen
en gevoel
diep van binnen
is het stil
als wanhoop
tegen muren krijst
alleen-zijn geen
respons meer krijgt
wit weer ongelezen blijft…
Putteke Winter
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
611 Dit is wat de matten der aarde voelen
in koelen bloede van het weer:
de eenzaamheid der kristallen,
die als een vacht aan de grond vastgroeit
de sneeuwschuivers der viervoetigen,
de snuiten, de poten, de staarten
de aangeslagenheid van het klimaat,
haar vallen, de put in haar ogen
de angst der binnenblijvers
en het glijden der gelukuitbuiters…
Onder een harnas
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
994 onder het harde, gevoelloze harnas
het harnas van pijn en verdriet
schuilt zich een persoonlijkheid
die de buitenwereld niet ziet
iedereen heeft zijn woorden al gezegd
niemand denkt na over hoe het voelt
maar het meisje onder haar harnas
hoopt dat het niet zo wordt bedoeld
ze vult haar pijn met eenzaamheid
hopend dat ze niet alleen blijft…
Hoe schuimend spat
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.009 Ons leven is
geheimenis
en ieder mens
draagt zijn mysterie;
is duizendmaal
een nieuw verhaal
van vreugd en van miserie,
en eenzaamheid,
gemeenzaamheid,
ze doen ons beide groeien
tot eens het water
van de stroom
in zee zal vloeien.…
Gemis
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
613 Nu jij niet meer bij mij bent
wacht de nacht met vreemde stilte
ik was jouw stem zo teder gewend
omring het duister nu met kilte
ben ik alleen, o nacht zo lang
hoor ik slechts in tranenzang
hoe dwaas ochtend zal aanbreken
zonder jou in mijn vizier
eenzaam is het wachten hier
dat mijn hart niet meer zal hopen
ik het hopen zal vergeten…
Hazenslaapje
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
621 Het zachte mos
nodigt uit tot liggen
vogels te zien
waar ze zingen
een specht te horen
waar hij driftig klopt
Als de zon schijnt
door het frisse groen
beperken schaduwen
zich tot donkere vlekken
Door de bomen
doorzichtige bomen
is het bos nog te zien
een eenzaam wolkje
langzaam te volgen
tot de ogen zich sluiten
in het warme lentebos…
Het dodenboek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
990 In het boek der doden
speelt weer die jongen
die voor zijn sterven
de zon toelachte
in het dodenboek
waar een vlinder droomt
over levenloze nachten
zonder bezoek van dagen
die de dood verzachten
met het blonde, lieve meisje
dat na hem ging naar de wolken
in een eenzaam dood vertolken
in het boek tekent stilte
het droevig einde…
Jouw duizend gezichten
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.377 mijn dank
voor jouw duizend gezichten
de tonen in je stem
waarmee jij mij hebt opgevoed
je ogen
altijd in een warme groet
de open blik op leven
die jij hebt doorgegeven
handen die beschermden
zich over mij ontfermden
jij mijn toeverlaat bij
ziekte pijn of eenzaam zijn
ik heb je losgelaten
maar blijf met jou
voor altijd lijfelijk…
De zwarte vogel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 toeters bellen en veel linten
vandaag vliegt hij uit
nog zijn de vleugels lang
maar de scharen van rancuneuzen
zullen hem snel kortwieken in zijn vliegen
breedsprakerig was zijn bek
nog vol met oude leuzen
het eerste piepen klinkt niet slecht
de hordes zijn weer neergestreken
na hun lange koninginnevlucht
de zwarte vogel is gebleven eenzaam…
Voor altijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
803 Lang zijn de dagen
nog langer de nachten
voor het eenzame hart
Dan komt het ogenblik
dat ogen stralen
lippen fluisteren:
Kom nu lief, mijn lief...
Wees blij en dans...
Je wordt gedragen
over heuvels van stilte
over de wilde rivieren
van je pijn...
Je wordt gedragen
door sterke armen
armen vol vrede en rust...…
Alle illusie op een hoop
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
580 de tijd dat ik mij
een illusie aan liet dichten
is allang voorbij
ik zie geen blauwe lucht
wanneer die er niet is
voel geen liefde voor een vreemde
en begrijp dat eenzaamheid
slechts op papier kan staan
zonder echt alleen te zijn
dus schrijf de vonken van je pen
en vul het witte blad
vol met al je leugens
je bent dood of bent…
Bruggen zeven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
456 Omdat het niet om status gaat
nu we telkens naakt staan in de liefde
en onze namen in duinzand verliezen
het is een vorm van eenzaamheid
niet al het materiële overboord
het schip zal niet in woorden stranden
een gedachte door tijd te snel ingezet
maar als een gebrek gebleven bij het beleven
van kleine eenvoud die naar adem snakt
in niets…
In het ongerijmde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
664 Wanneer ik mijn rijm niet vinden kan,
voelt de dichter in mij zich eenzaam.
Wanneer mensen elkaar begrijpen gaan,
wordt er onverwacht op mijn deur geklopt.
Hallo rijm! Wees welkom!
Woorden vinden elkaar ineens spontaan,
in gedachten die vanzelf gaan rijmen.
Gedichten brengen mensen rijm,
binnen een ongerijmd bestaan.…
De onzekerheid over een passende toespraak bij een jubileum
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
871 Maar over de warmte van een stem
de troost van een woord
de zegen van de stilte
de doem van de eenzaamheid.
Dus toch zon?
Dus toch schaduw?
Gelukkig was er de deemstering
die me zachtjesaan opslorpte.
Ook mijn gedachten.…
tranenbuik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 een roep om vrijheid,
waar monden spreken onder
klankloos verdriet
er ebt een glimlach weg
tussen hart en hoofd
de dagen
sluiten zich tot één
lafenis breekt
losse woorden uit hun vorm
en vlindert ze naar buiten
de ruiten van het eenzame huis
spiegelen de morgenzon tot
gruis op rode daken…