6197 resultaten.
HAAR KLEINE BORSTJES
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
953 spiegel echter toonde haar ‘t feit
je borstjes, meisje, vergeet die maar
Iedere avond voor ze naar bed ging
inspecteerde ze de mogelijke groei
Ze zocht slechts een beetje welving
haar borstjes evenwel, misten bloei
Waar andere meiden ‘iets’ toonden
daar zat bij haar een plat stuk huid
Waar bij velen de kanjers woonden
daar zag zij bij zichzelf…
Jongleren ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 Op eenvoudig en louter gestelde
vragen kan ik niet de juiste waarheid
vinden, woorden werden holle vaten,
tot hun resonantie mij de les weer leest,
om gaten te dichten door een lome
stroom van zinnen zichzelf geneest.…
stille tocht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
962 hij grijnst eens naar zichzelf
zijn gele tanden lijken door de
schmink geler dan dat ze in
werkelijkheid zijn.
zijn zwarte pakje met de witte
kraag..het lijkt voor geen meter
hij vraagt zich heel even af…is
dit niet allemaal wat overdreven ?…
keuzes maken zonder spijt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
809 ze wil haar ouders en zichzelf de schande niet aandoen
als ze zich geeft aan een man (een jongen is uitgesloten)
dan oprecht met een hart vol liefde.…
Mijn Reis Naar Jou
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.242 Ik zal lopen tot er geen land meer is,
varen tot er geen zeeën meer zijn
en vliegen tot de lucht zichzelf uit de wereld heeft opgezogen.
Ik zal zoeken naar het licht.
Het licht dat jij me gaf.
Het licht dat ik wel toch niet heb gekozen.
Dag of nacht.
Lente of herfst.
Dood of levend.…
Handreiking
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
454 Het doet me denken aan de slavenhandel,
waarbij vele Afrikanen per boot naar
verre landen werden vervoerd om daar
als mindere mensen uitgebuit te worden,
alleen komen ze nu noodgedwongen uit
zichzelf en is hun reisdoel hetzelfde,
maar de reisbestemming minder cool,
omdat de werkeloosheid overheerst
en vooroordelen nijpend zijn.…
Het was nog warm die dag
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
602 Maar als het kan, maakt u zichzelf onmisbaar
want velen dromen, van uw baan.
De tijd van toen en de geluiden
als tik en tak, de grote wijze klok.
Nu klinken nieuwe stemmen luider
als, redt uw huid en wordt geen oude bok!…
De draaideur der natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
560 Weer heeft de oceaan zichzelf getemd
en is alles door een serene rust omklemd
goudgeel glinsterend door het avondrood
mijn ontzag voor haar is onmeetbaar groot.…
Rauw tot op het bot....
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
740 Haar ogen half gesloten was ze terug in zichzelf verdwenen.
En onder mijn arm door
lag ik naar haar te staren
om dan op te staan
mijn kleren bijeen te scharen.
Vluchtig streelde ik nog haar naakte huid,
de ronding van haar gebogen rug
en fluisterde:
"Neen mijn lieve lief, in deze leegte kom ik niet meer terug ...."…
Hier en overal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
637 olm is vergaan,
waaruit de wijze uil allang is gevlogen
verder van het rotte hout vandaan, in
de hemelse trouw was ik niet bekwaam
sleep het boetekleed over de wortels
van bewogen grond ik mijn eerste stap
telde in woord en liefdesdaad een
nieuwe getijdestroom ontstond waarin
ik schipbreuk leed zonder daarvan te lijden
het lot zichzelf…
Dooie boel!
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
872 de hard geworden cake door het uitlopen van ellenlange
levensverhandelingen van de gestorvene, hoe goed ie wel niet was, in feite nog is en zal blijven in onze harten
maar vooral door het zien van zoveel echt intrinsiek hartelijk leven na het getoonde medeleven en na 2 glazen rode wijn als de nabestaanden vooral opgetogen aan tafel gaan om zichzelf…
afspraak is afspraak.
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
879 een vriend, jarenlang,
een gabber meer dan dertig jaar van mijn leven,
gemoedelijk en zonder dwang,
bleef hij zichzelf geven,
onschuldig en zo puur,
voor mij zo helder als glas,
geen kwaad zag ik in het geven van vuur,
want hij verdween toch telkens weer in as,
al die jaren was ik mij van geen kwaad bewust,
niemand kende de gevaren om hem…
bedreigde stad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
584 traag versteende lijven
niet gewend aan tijd
de stad ligt in een hel gat
dat uit de wolken valt
het scherpe licht slaat op het aanbeeld
een van te voren gesmeed lot
langs blanke gevels
die de nood blind dragen
scherpe schaduwen priemen
over lege straten in de benauwde
kelen van ramen
de stad is zonder verweer
onder druk in zichzelf…
Zelfportret
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
581 Langzaam en voorzichtig kom ik los uit een
zichzelf gesponnen zijdezachte cocon die als een huis
mij heeft beschermd tegen de barre en boze dagen waarbij elke
vorm van donkerte, koude zowaar schraalheid mijn voorbije bestaan bepaalde.…
Het BEGIN van 2021
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 De strijd die mensen voeren,
met zichzelf en met elkaar,
is ons dode einde niet.
Is ontdekken wie wij mensen zijn.
Twintig één en twintig,
wordt een levend nieuw begin.…
Voorouders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 III
De voorouders van morgen
lachen, spelen, rennen rond;
ze zijn het pure leven
aan zichzelf doorgegeven.
De voorouders van morgen
ervaren vrij het wonder
in hun gehele lichaam;
gretig, gul en heilzaam.
Laat het lot hen koesteren,
voeden en vertroetelen,
voor ware wijsheid zorgen:
de voorouders van morgen.…
Portret van een vlinder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
540 Hoe een poos geleden een kostbare weefsel werd
bedacht om uiteindelijk het levenslicht te zien, geweven
op een plekje met de fijnste draden van geborgenheid, liefde en
warmte die nodig zijn voor een veilig thuis en om zichzelf te kunnen zijn.…
Siddhartha
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 een gerede twijfel
om de voortgang van de komende
dagen te zetten in een snel in elkaar
gekunstelde woordpuzzel
waarvan ik de uitkomst wist, maar
in het veld van expressie en volhardende
kunst verprutste ik het spel en saboteerde
ik mijn eigen gelegde wegen
ascetisch zoals Siddhartha zijn
handelingen naar een vervreemd iemand
op zichzelf…
Samen zijn
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
555 Verder heb ik een grote bewondering en verwondering
voor hen daar ze als een parade van trotse lichamen allerlei grenzen
overschrijden en elkaar stimuleren om hoger te vliegen zonder zichzelf te verliezen
Na een lange reis te hebben gemaakt, zijn ze bij het water waar nieuwe uitdagingen wachten.…
Bijzonder wonder
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
476 Een jonge vlinder
zweeft heen en weer in mijn buik
ik nies, ze vliegt weg
Hoe enige tijd een kostbaar weefsel
werd bedacht om uiteindelijk het levenslicht te zien
Geweven op een plekje met de fijnste draden van geborgenheid
liefde warmte die nodig zijn voor een veilig thuis en om zichzelf te kunnen zijn.…
Wederopstanding
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
625 hoofd, voor onszelf, voor elkaar
en richten ons op vanuit het Hart
met geloof in dat Ene, dat Liefde is
dat wat wij samen zijn
Een nieuwe dag breekt aan
het oude stoffelijke laat los
het nieuwe geestelijke verrijst
zo vrij, zo licht, zo lief
Niemand is anders, niemand is beter
niemand heeft meer schuld dan de ander
niemand staat op zichzelf…
Granum salis
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
563 een granum salis
maar hijzelf
noemt zich niets
zelfs niet een korrel
die vergaan is
Hij kan het goed af
in zijn eigen wereld
zonder mensentaal
wij zien hem,
raken hem zelfs aan
het doet hem niets
dat hij bekeken wordt
noch dat hij ligt
De kamer heeft
uitzicht op het meer
a room with a view
maar het uitzicht
ziet zichzelf…
NET BUITEN HET CENTRUM
netgedicht
4.4 met 30 stemmen
659 Afgesloten ramen, waar weduwen
en oude gekken alleen zijn
met zichzelf.
Een drukke, stinkende straat,
advertenties twijfelen nergens meer aan:
onwereldse hamburgers, tijdelijke banen, gratis geld.
Langs stoepen wachten sloepen glanzend in het neonlicht,
op mannen met los geld,
als opgedirkte dames van de nacht.…
Skyline
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 wonden
Met alles van de baan
Schoonheid van het schrijven
Woorden volgen jouw wil
In een tijd niet bestaan
Daar grenzen vervagen
Gedwongen door de tijd
Hoewel criminelen hun kans zien
Zal oprechtheid bestaan
>>>
't Land van Maas en Waal bij
Het ochtendgloren
Flarden mist, als papier gescheurd
Onopzettelijk
Doodt deze tijd zichzelf…
CAFÉ KOCKELMANN
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
500 waarin Anna Gimbrère aan d'r lot wordt overgelaten
Als ze eenmaal de ruimte krijgt
over de ruimte te praten
vervliegt haar betoog in het niets
dit programma is niets, nada, nul, flauwekul
Ik zie ze dit lezen: Sven en Alex
ze gaan schuddebuiken
brullen van het lachen
gelukkig gaat er nog heel veel boven Groningen
en Sven die stelt zichzelf…
Kleine prins
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
539 leek
op zijn moeder en keek
verbaasd om zich heen
naar het plebs en het gajes
het kwijnend canaille
in doeken temidden
van tonnen en tenten
kamelen en massa's nomaden
krioelende hopen termieten
Spruiten uit schoten
der alma maters
voedende moeders
zusters van hoeders
van hun eigen broeders
en vroede erfzondige
in zichzelf…
een dalende zwaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.323 schreed ze de trap af, tree voor tree
geen pauw kon aan haar wijze van gaan maar enigszins tippen
en ontving zichzelf in een brede hal met een gekroonde luchter
zacht was de eerste aanraking op het marmer
in een schuivend rechts dalend pasje
.…
Creatio
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
516 Niets...niets dan volkomen ledige, volledige, alles absorberende alles doordringende penetrante
impermeabele nonkleurige betekenisloze in zichzelf besloten
coherente uv-loze nietsheid:
leegte.
Bewegingloze uitgebreidheid..…
Waar de lucht brak
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
672 Enschede huilt nog, zacht, onder
stenen die opnieuw werden gestapeld, maar wie goed
luistert hoort hoe hoop zich vermengt met puin, hoe een wijk zichzelf weer
begint te benoemen, en elke lente toch weer iets groens durft te bloeien in het stille najaar.…
In valse schemer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
354 Eén was er, in wie de stam hurkte:
hij namelijk, was, in zichzelf, de wind in het slapend vuur,
de vonk in de stervende sintelpartijen,
de luidklok in de schedels
van het schamel volk, zijn kinderen en grootvaders.
In beide handen droeg hij, vooruit, het teken:
de vederen jas van de aasvogel.…