7557 resultaten.
Stenen Kus
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.908 verdoemde
en als schandvlek werd verstoten
van het zondagskind dat feestend
in hun armen werd gesloten
Want zij hielden voet bij stuk
achter facades die zij troonden
en van kansels waar geluk
steeds met hun hoogste woord verscheen
met al het brood dat zij er braken
als geloftes - die zij kroonden
voor een koning die zij waren
van een land…
Waan of wijsheid?
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
606 Een trekstroom voert me mee
onderhuids, als sterveling in de
wispelturige muil van de zee, in
vrije keus ontstaat geen drenkeling,
geworpen op een vulkanisch land,
een enkeling herontdekt de balans
voor lijfsbehoud, omarmt de droom
in stil gebaar, hartstocht in beweging,
gekleurde bals van integriteit,
fixeren pauwen de drift in dans,…
Morgendeuntje
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.476 't Daget over dorp en land,
heel het oosten laait en brandt,
de bedauwde weiden domen,
wolkskens hangen in de bomen,
wolkskens vlieden langs de vliet,
ieder bladje een dauwdrop giet.…
AAN MIJN ENGEL
poëzie
2.7 met 9 stemmen
2.101 Het huis is hoog gelegen in de Veluwe,
Wanneer zie ik uw bossen, heide, landen,
Zoals ik vroeger zag daarginds de Betuwe?
Nu hebt gij wat gij van mij hebt gevraagd
En kus ik steeds vol dank de kleine handen,
Waarmede gij mij zó lang hebt geschraagd.…
Kreupelhout
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
686 De liefde leeft
door haatdoordrenkte tijden
rivieren stromen
door een dijkdoorbroken land
het werk gaat verder
langs niet betaalde functies
alleen de laster
is iets dat blijvend blijft
Er wordt vereerd
met slijkbesmeurde werken
er wordt beloofd
met niet gedane daad
er wordt gepraat
met ongewassen handen
alleen de laster
is wat er blijvend…
Normandische boer
gedicht
2.1 met 131 stemmen
20.883 zomer
Hij heeft de eend zijn nek gebroken
gevild versterft hij in de vliegenkast
niemand komt nu nog cider kopen
appels liggen in de schuur te drogen
Rook komt van brandend kreupelhout
bramen zijn geplukt, de zolder is gesloten
de kat heeft voor ’t laatst geworpen en
in de avondkrant staan nieuwe doden
Lang had hij reden naar zijn land…
voor jou en lenteliefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 in sint maarten laat ik mij vervoeren
door jouw ogen en de regenboog
langs polders van je vlakke land
kijk ik naar scherp belijnde velden
waar kleurrijke tulpen
zich overvloedig laten gelden
transparante maagdelijkheid
danst op witte bomen
langs de dijken
en gaat de appels voor
zo uitgelaten lente fris
lachen wij golvende duinen door…
HOEVE BIJ HET BOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 "
Donzen en veren speurders bezoeken
tuin, dan ruim land, voelen uitdagende dwang
te spelen naast een boslucht zuigende koewang.
Naar die tenten in roerige weidehoeken!…
Zonder prullaria
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
574 ik heb geduld
want straks zal de zon weer schijnen
door jou voel ik me vogelvrij
wanneer voldoende licht
mijn woonplaats gratis bestrijkt
aan de thuisbasis
eenvoudig vrouwelijk verstand
zucht niet meer
in een ander muzeverhaal
wanneer de oogsttijd komt ploegen
als het tijd is om te maaien
neem ik rust
tot mij hart
denk aan het land…
Depressie
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
706 Vroeger droomde ik nog van verre landen als
Mexico of Haïti, maar het slechte nieuws o-
verspoelt telkens weer mijn mooie dromen.-…
Het nest is leeg
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
969 Gelukkig en ook fier
wuif je ze uit
en je geniet van elk moment
dat ze even komen aanwaaien
Maar kinderen dwalen soms,
slaan te pletter
of verliezen iedere zin voor oriëntatie
en landen dan wat versuft
weer op het ouderlijke nest.…
Het Nederlands mededogen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
828 in ontwikkelingslanden
Veel meer wegen moeten er komen
om teveel aan auto's door te laten stromen
zonder files, dat heeft immers prioriteit
boven primaire hulp uit humaniteit
Snoepreisjes hier, wat bonussen daar,
declaratie excessen, noemt u het maar,
het is toch te gek om daarin te snijden
om elders honger trachten te bestrijden
want 't land…
Vincent van Gogh
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
852 ogen langzaam zoomen
tot bij de klodders, vlekken, vegen, ze doemen
op en dichterbij en terug, de kleuren draaien
perzik- en amandelbloesems, hemels laaien
in mijn hoofd en buik, handen grijpen, roemen
’t licht, de lucht, ’t is pure poëzie, een zucht
ontsnapt en gaat even naar een woest stilleven
moet verder naar gezwoeg op ’t schrale land…
Verdronken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Verdronken is nu definitief het oude land in jou,
niks is wat het leek, van streek jouw bijzondere
wereld van de schitterendste kleuren en een ring
die bloedt is wat je nog draagt, de wolken en de
Regen komt niet tot bedaren meer, alles is laag
en komt te dichtbij, weken van ontkennen ten spijt
het is over en uit, weet je?…
TOEN BLIES UW ADEM,
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.722 O Heer wie blonk als gij in strijdbaarheid,
O Heer wie ging als gij door de aonen
Gij zwevende, die voor ons heeft bereid
De uittocht door het land der Faraonen.
De volkeren hoorden 't aan, en vielen stom,
Beving besloeg de stam der Moabieten,
En der Pelasgen, en die van Eden,
Ontsteltenis en schrik de Kanaänieten.…
Dauwtrapper
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
781 ochtendwandeling is m’n dagelijkse investering,
vaste route naar de bosrand; een bui overvalt me en
ik schuil in de boskapel, sta naast de zwijgende Maria,
de bui stopt abrupt; ik groet Maria en vervolg m’n weg-
en nader het bos dat zienderogen verandert in bomen;
de zon komt op, nevels die oplossen hebben met dauw
de aarde gewassen en het land…
nacht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
501 Ik zet het raam open om mijn ijle geest
te laten wegvliegen maar er gebeurt niks,
de kou waait waardepapieren op de tafel
weg op de grond en cirkelende kou en
vlagen verleden komen me opzoeken,
ik pak mijn pen op en probeer mezelf
te laten ontsnappen in een apart soort
fantasie-land van eigen wetten en van
dromen en hardnekkige concentratie…
Een zwerver spreekt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
472 Maar treurig hoeft wat je doet niet te
zijn, door je tijd te verbeiden met dingen
die je aan het hart gaan, dat kan in Neder-
land, meestal, je kunt aan de drank, in een
uitkering, en ja, zelfs aan de poëzie gaan!
(vluchten kan niet meer, is een bekend
lied, ik vind er wel wat in, en waarom
eigenlijk, begrijp u nog wat ik bedoel?…
WIJNRODE TRANEN
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
838 Als overdag de zon scheen, straalde zij
bij maanlicht evenwel, kwamen tranen
Niemand zag dan het innerlijk geschrei
noch haar wijnrode tranen die kwamen
Wanneer ’t donker viel,viel dat immer
met het diepe gevoel van eenzaamheid
Het voelde dan als een bergbeklimmer
die stilletjes in een diepe afgrond glijdt
Als het duister dan over het land…
Brief aan Jan Greshoff
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.997 Het regent weer in dit gezegend land;
d'r zit geen kip bij Riche op het terras,
maar zomer-vreugde en de zonne-brand
zijn god-zij-dank voorradig in mijn glas.
Ik drink een glas met zomer en met zon,
broeder, op jouw santé en zeg je dank
voor je Pro Domo, Bifrons, Mirliton,
waarin je spreekt zo rechtuit en zo frank.…
tegendraads timmeren aan de weg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 zoals in het land der blinden
één oog
met harde hand regeert
niet met een witte stok
maar met de strop,
zo krijgt een naaktzwemmer in knokke-zoute meer aandacht dan dezelfde
op het naaktstrand in bredene bij oostende.…
Zie hier een schoon verhaal
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.004 Keert hij thans weder uit het Heilig Land?
Zij tuurt en tuurt, dan wuift ten groet zijn hand
En daalt zij schielijk, ijlings van omhoog.
En als zij straks elkander weer omarmen,
Uitzinnig schier van vreugd, breekt plots haar oog
En sterft zij, gans verzadigd, in zijn armen.…
Vonken
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
644 Je speelt alleen met zwevende vonken
op je gitaar, om nooit te hoeven landen.
Maar ja, ook op een gitaar breekt wel
eens een snaar, kwetsbare plekken zijn er altijd.
Kan dominantie ook bestaan door kwetsbaarheid
te tonen, afschrikwekkend maar ook scheurend tergend
Hoe lang moet je spelen om de mooiste noot te horen?…
De overlevende
gedicht
2.3 met 39 stemmen
19.328 Erbarm u mijner, treurboom die ik ben,
Gedoemd te bloeien onder de stadsrook,
In 't tweeslachtig plantsoen, geen stad, geen land,
Dalend als sneeuw en stijgend als de bruid
Boven mijn vaders dode handen uit
In deze aarzellichte tussenstand.…
't Tijdloze en 't Tijdelijke
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.398 De dennen wiegen de eeuwig groene kronen
In 't zachte blauw, dat aarde en al omspant,
En in de diepte voor ons ligt het land,
Waar duizend nijvren hof bij hof bewonen:
Hier drijft een landman met de kracht'ge hand
De vore' in de aard, die tijd en arbeid lonen,
Oogst reeds een ander 't ooft welks rode konen
De almachtige zomerzon heeft rijp…
Op de vleugels van de vrijheid
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
632 “ Alles krijgt vleugels, wat wordt gedragen
het vliegt bij vlagen zonder bit, zonder teugels “
Ongedwongen speelt de zuchtende wind
met zijn adem over land en water
heen en weer terug
Hij streelt zijn fluister
over bos en heuvelrug en later
langs de wangen van menig dartel harten kind
Een zachte bries ontsteekt het vreugdevuur…
LIJDENSWEG NUMMER ÉÉN
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.062 poog te vergeten
is waar ik welhaast elke nacht ween
Heb je dan alleen mijn lief geheten
denk ik op Lijdensweg nummer één
Waar ik steeds aan je moet denken
hoe de maan maar voor ons scheen
Waar ik jou mijn lief bleef schenken
vlak voor Lijdensweg nummer één
Waar je mij thans nog kunt vinden
is vreselijk weg van jou en iedereen
Is in ‘t land…
SLAAP EN DOOD
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.353 'k Heb in de schemering uw vlucht bespied,
Tot ik u zag verdwijnen bij de vloed
Aan 's werelds eind, de zoom van mijn gebied;
Welk land voert gij uw kindren te gemoet?" -
Maar de ander luistert stil en antwoordt niet.…
Herfstwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
626 Als een op hol geslagen geest
raas ik over het vlakke land
zweep op het zand tot hoge duinen
gesel fel de bomenkruinen
met mijn machtig krachtenspel
blaas heel hoog van de toren
na die slappe zomertijd
voel me eindelijk herboren
na dat zuchten en wat briesen
het is de herfst die mij verblijdt
Laat de regens maar gauw komen
wolken schud…
De dood
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.491 Gelijk een man, die van verlangen gloeit,
om bij zijn vriend te zijn,
Die op het land, aan de andre zij des meirs,
zijn stille woonplaats heeft;
op ‘t zien der zee, die hevig bruist en woedt,
Een koude sidd’ring voelt;
zijn angstig oog ziet starend op het schip,
dat sling’rend rijst en daalt;
De stormwind giert en snort door ‘t hoge tuig
en…