7557 resultaten.
Goed Heilig man...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.246 Vele knechten vergezellen jou,
ze zijn zo zwart als roet,
klimmen roekeloos op daken,
trotseren onze decemberkou.
Menig kinderharten slaan snel,
je brengt lievelingsspeelgoed
en hopen smaakvolle lekkernij,
weet alles van ons,.. wonderwel.…
BESTEMMING ONBEKEND
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.567 Dromend dat ik bij de snelweg stond
reisde ik naar bestemming onbekend
Oud verdriet, misschien zonder grond
stierf simpel in dit prachtig continent
Opzij van mij hield een voertuig halt
de bestuurder bood zijn diensten aan
Daarna gleden we over ’t zwart asfalt
tot aan de grens van ‘t aardse bestaan
Vriendelijk informeerde de chauffeur
of…
Winternacht op Texel
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.184 Het land ligt naast het harde zwarte pad
Onder de maan verloren en verzonken.
Het water glanst verleidelijk en glad
En 'k loop daarlangs volkomen vrij en dronken.
Mismaakte en zotte wilgen zonder blad
Wringen geweldig hun gekorven tronken...…
ZWERVEND HONKVAST
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
461 In de dichte nacht hangen boze wolken
over het meer vol rustig wachtend zwart.
Geruis, kabbelklank, zacht door elkaar verward,
willen reeds het komende uur vertolken.
Plots gaat de zware lucht lichtend kolken.
Bolbliksems boven het water schreeuwen hard:
brandende kraanvogels, roepend van smart.…
koud, zo koud
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
867 haast naakt, lijf aan lijf
vergrendelt magerte
hun nachten
betonschaduwen
verschrompelen de dag, zoeken
een plek om te ontlasten
zij fluisteren de honger
muren toe, vijf aan vijf
hun pols klopt nauwelijks ramen
enkel een zwarte mantel van sneeuw
en een homp oud brood
waarmee zij het ontbrekende kussen delen
en waarin ze zichzelf…
Tjukurpa (droomtijd)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
533 mij zomaar
als witte austraalneger
in eigen droomtijd
mijn wispelturige haren
dansen rond in kleuren
over eigenhuidse
stammenwet
oerkracht is hoorbaar
beschilder mijn huid
als verloren mens
met witkalk
en aardse mystiek
daar waar
geboortegeesten wenken
op de heilige Uluru
ontwakkering
slaat woeste tranen los
diep uit mijn zwarte…
Een getergde nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
796 Inderdaad ik ben vannacht getergd en niet zo’n beetje ook
Ben daardoor de ganse dag lichtelijk van de kook
Je vraagt je af, waar dit dan toch door komt
Ik zeg je zachtjes, omdat de nacht als zwart: bestond
Een eega die geluiden maakt als moet ie door de barriere
Een sirene van de sterke arm, om mensen te bevrijden
Een mug die zoemt je wordt…
meestal op donderdag
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
631 Zijn schaduwen laten zich vaak gaan
in wisselend zwart. Soms duiken ze diep
in de tijd. Dan ga ik op een steen liggen en wacht.
Volgens Goethe kan je in en met iemand leven.
Maar vaak gaat dat niet samen en baart ieder
zijn eigen lijden, zijn eigen bast.…
TRANEN IN DE MORGEN
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
861 mij toch al veel te veel pijn
Ik weiger die verdrietige atmosfeer en
dat eeuwige, zo vreselijk eenzaam zijn
Ik laat de nacht niet nu langer regeren
want ’t eenzaam vermoordt mijn geest
O mijn hart schreeuwt van het zeer en
bij het ochtendgloren huilt hij ‘t meest
Ik laat de nacht het leven niet beheren
hij bracht mij louter en alleen ’t zwart…
wachten op onweer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 maar gelukkig, voorlopig blijft het
bij wat zwarte wolken en gerommel
in de verte wel langzaam dichterbij
ga je beter naar binnen, nee blijf buiten
waar je ook bent…
Slapend kind
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.170 Wonder, wat wordt de avond zwart!
Langzaam, langzaam moet ik stijgen
Langs de trappen, zelfs niet hijgen
Met dit hoofdje aan mijn hart,
Tot waar zacht de sponde mart.
Ach, want als hij wakker schrikt
Uit dat land van klank en kleuren
En hij ziet de nacht hier treuren,
Weet ik dat hij uren snikt...…
feest in de stad
gedicht
2.7 met 7 stemmen
14.405 dan ook ineens de hens
in het bruiloftsorkest
het is feest in de stad
dat moet godverdomme gedanst
het was er een klingen en dreunen
van hard pauken hard posaunen
daartussen hinkten en steunden
de kreupele engelen
gezeten vanaf kraakwitte schouders
keken er twee op haar hart ze wezen
onherstelbaar deze bruid
haar huid gebroken zwart…
gebed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 je schrikt als je bedenkt
wat je er zal tegen komen:
zwarte baarden, witte rokken,
dus weer Mekka, en weer Rome.
je wilt leut in je verdere doodzijn
trijn met wijn of jan met bier
al naar geaardheid in het hiernumaals
wil je dood zijn met plezier.…
Het zien van jou
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
743 Een handje verdwijnt in de zwarte vacht
terwijl haar ogen blauw worden.
“Ik had ook een hond maar die is dood”.
Waarop ze meteen vervolgt: "Mijn mama ook”.
Ik zie een blad geluidloos neervallen.
Ik geef haar mijn hand.
Er moet meer zijn, toch.
*
Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.…
Mijn wereld vertakt zich
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
541 Lig nog begraven in de oude eeuw,
onder witte grond met zwart krijt
van hoogmoed, niet moedwillig
want op een morgen valt de eerste
voorjaarsregen en worden de etsen van
de zonden grillig op het telraam van de tijd…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 gister
herleeft in elke dag
met telkens de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag
iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren
als ik op mijn kussen
de ogen…
Mijnwerkers
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.992 Dan zinken zij in zwarte, kille mijnen,
Gebogen in hun jeugd, half-wezenloos,
Gedwee hun beurt verbeidend bij de schacht.
En bukkend moeten ze in de grond verkwijnen,
In muffe damp — daarboven bloeit de roos! —
Gevaren duldend in hun somb're nacht.…
BLOEMEN-TENTOONSTELLING IN DE HAARLEMMERHOUT.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.438 Hoe heffen zwarte stammen 't dak omhoog
Van baldakijn of luchten glorie-boog,
Hoe wijken hier bossaadjen tot beminnen
Verlokkend, zoden om de dans te ontginnen
Van reien, daar zich licht-gewiekt bewoog
De voet, die droeg de schoonste bloem omhoog:
Gestalte, onwis zijn 't vrouwen of godinnen?…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Wie nog tranen over heeft zal
zich daar tegen moet weren, of
opgaan in een bodemloze wereldzee,
waarop zwarte zwanen leren zich
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.…
LAMPEDUSA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
593 wachtte hem immers een zilvervloot
Er rustte niet veel zegen op zijn tocht
Want er brak brand uit op de volle schuit
De schepelingen sprongen overboord
Er werd nog lang naar levenden gezocht
Waarbij op steeds meer doden werd gestuit
En heel Europa vond het ongehoord
De Paus sprak schande van de wantoestanden
Een Europese Poort kreeg zwarte…
Oceaanspectrum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 kon ik mezelf maar bevolken zonder mensen
of adem te verliezen in een tekstloos rondeel
kon ik maar ontwaken zonder grenzen
daarvoor hebben alle dagen woorden teveel
het lijkt dat de overvloed die ik ooit bezat
al lang is vervlogen met alle winden mee
de wind opent deuren naar het zwarte gat
dat verschijnt aan ons geestesoog gedwee
aan de…
Grijs landschap
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.047 De bomen staan ontloverd en gebogen,
Hun zwarte takken grillig voor de hoge
En strakke hemel die, tot grijs verbleekt,
Geen milde zon of troost van blauwte breekt.
En hier en daar scheemren de lage daken,
Wier heerlijk rood fel en ondoofbaar praalt,
Als kleurge vlekken in het grauw verdwaald.…
SCHAAP EN HAZEN!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
620 laat me opjagen door de hond
met bovenmatig gezag voor de herder
Maar ik wil één ding laten weten:
“Ik weet hoe hazen lopen” of
springen, dansen, spreken en juist niet doen;
dan krijgt noch hond noch herder mij te pakken
Maar als ik neig tot 'het verloren schaap'
zoek ik de weg naar de kudde terug
kan dan heel goed leven als 'het zwarte…
kindervriend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
730 elke nacht word ik klaarwakker van zacht kindergehuil
dan eet ik beschuitjes pekelvlees en luister naar Mozart
elke ochtend trek ik een zwart uniform met ijzeren kruis aan
stop in brievenbussen pamfletten met opvoedingswenken
wekelijks predik ik onvermoeibaar voor volk en vaderland
over de noodzaak kinderen te behoeden voor het kwaad
zondags…
euridice
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 Als ik langs het water dool
bij valavond
hoor ik fluisterflarden door de branding
ruisend als een korenveld
van grauwe troost
en zwarte marmervlekken.
De golven deinen om me heen.
Hun schuimkoppen staan hoog
als duizend kruisen,
open-armig.
Er drijven kransen
op het water.
Nu is ze terug.…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…
oma
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 maanden wacht
op de zo dikwijls beloofde hemel
onder anjers en gerbera's
omdat ze daar zoveel van hield
en de kleine steen met naam en data
maar niets over hoe lief ze altijd was
Toch loopt ze daar,
zo tastbaar in haar wollen jas met
de sjaal als vanouds stevig om haar hals,
dat de jonge vrouw haar naam roept
en rent over de zwarte…
Oranjezon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Een zwarte kip intussen
scharrelt om hem heen
met veren als een vacht
van beren
die je vreten kunnen.
Eenden volgen kwekkend
hun eigen route
op dit landelijk terras.
Zij foerageren in het niets,
misschien, maar een bioloog
is niet voorhanden.
Of zont hier anoniem.…
Voor onbepaalde tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 wolken stroomopwaarts
ergens toch
moet het daglicht stranden
in resten, in randen,
in veilige handen
voor het geval
alledaagsheid aan invloed
zou winnen, morgenstond
zich in overuren zou ontginnen
tussentijds
zijn generaties vervlogen
naar interstellaire ruimten,
genoeg voor eindeloos
verleden, onbevangen,
onuitputtelijk
ik sla zwarte…
Als de avond is gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.568 even met de zon
die langzaam ondergaat
en haar rode gloed
aan de horizon achterlaat
verliest de onzichtbare wind haar kracht
en het groene kleed van de bomen
roerloos laat hangen
als bevroren watervallen
vogels nog zingen
vertederend zacht
en ons nog een moment tot luisteren dwingen
dan wordt het stil en sereen en
trekt de nacht haar zwarte…