Netgedichten over actualiteit

Achter een scherm van vage namen, heerst een anoniem bewind. Zij die hier de regels beraamden, zijn voor eigen willekeur blind. Wat een veilige haven moest wezen, een vrijplaats voor het broze woord, is verworden tot een plek van vrezen, waar de hardste stem het beste scoort. De redactie kijkt toe en zwijgt stil, als kliekjes een dichter…

Ik kan die drie vogels niet meer zien tijdens de hydratatie onderbreking of de nieuwe aankoop van links naar rechts tikkie terug naar de man onder de lat van een zekere leeftijd gelukkig kunnen sommigen er nog iets van Ik wil zeker geen tukkie doen geen honderd procent bagageruimte waar we allemaal van profiteren vanaf slechts…

ik kan de zon niet verzwijgen wanneer ze hartveroverend moeder aarde verhit met al haar liefdesperikelen die ze als vrouw zeker in grote getale bezit een lentezomer die in mijlen stond gegriefd daar de tijd in een tempo van “ slow motion “ voort slenterde door kou regen sneeuw warme jassen muts en de verwarming op aangenaam onverschrokken…

Waarom raak ik als echtgenoot en huisvader onthecht en gaat mijn fantasie met mijn hormonen in gevecht en denk ik voor me uit: ‘Wat ben ik schaamteloos en slecht‘ Als Astrid Kersseboom ‘dit wordt een echte plaknacht’ zegt. Ze kijkt erbij alsof ze zich ruim voor ze dit vertelt de nacht in al haar plakkigheid alvast heeft voorgesteld; het woelen…

De zomerzon brandt fel en velen zuchten, we zien natuurlijk liever alleen de blauwe luchten maar regen is ook nodig en bloemen zijn zo mooi, als brengt het onweer schade aan heel die zomertooi; Laat ons nog even wachten, -we oefenen geduld,- dan komen koele nachten en is de droom vervuld.…

Ik weet niet wat me overkomt! Ze lijken uit het niets te vallen bij honderden, in duizendtallen.    Als fijne klank-en-beeld kristallen, laat ik ze vallen door mij heen en raap ze, om ze één voor één te voegen in een nieuwe maat, die met mij aan… de wandel gaat, of beter: aan de haal met mij! Een wervelwind, een razernij, omhoog de straat…

De zon straalt er op los. Soms een briesje. Uit het zuiden. Luie geluiden van tractoren op graslanden. Maar ook 'ik hoor vaag muziekklanken', zegt mijn vrouw. 'Van Graspop, kan niet anders', zeg ik, terwijl ik mijn hoorapparaat aanbreng. 'Op zes kilometer wel te harden. Gratis Soft Metal.'…

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Hoor de snerpend hoge zoemtoon Drie jongetjes op de grond Opa staat er bij Achter hun rug zweeft een drone Armen op de schouders van de middelste Ogen op de smartphone Niet in Oekraïne, Gaza of Qatar Maar in Hoorn…

Je bent op Onbekende wateren en jij bent dan een gestrande schipper die de zeeën wel wilt bevaren maar geen schip of zeil bezit Het zijn Onbekende wateren maar je zal een bekende schipper nooit om een lift of kaart durven vragen omdat je je dan minder waard voelt Je wilt naar onbekende wateren waar ik je als schipper mee naartoe neem omdat…

Je houd van de zeeën maar je vaart er overheen Omringt jezelf met idyllische blauwe wateren en zit dan op een steen Je zwemt wel in de wateren waar je de bodem zien kan maar de bodem van zo'n oceaan is nooit in jouw bereik en als je dan toch zou willen duiken toch de diepte in Zou je schrikken dan en zwemmen tot je de lucht weer voelen kan en…

In de schaduw van woorden die niemand verstaat, dwaalt hij langs lijnen waar het licht langzaam gaat. De nacht hangt als dood in het ritselend riet, hij dicht over liefde, maar bezingt het verdriet. Elke kus is een asrest, een breekbaar verbond, een bloedende herinnering, gekust op de mond. De regen wist namen van de ramen vandaan, alsof hij…

De droom van Gaudi: de paus in zijn kathedraal. Leo bidt bij zijn graf.…

Wanneer wij het denkbare als mogelijkheid aanbieden een haalbare keuze geven voor het onaanvaardbare het volstrekt ondenkbare Wat de gangbare praktijk is in alle openheid en vrijheid omarmd als beweging tegen het radicale bruin die no-go-area ontruimen Wij zeggen hardop wat echt onaanvaardbaar is en zeer moeilijk te bespreken als…

Liefde is ook laten gaan Dat wat je niet vast kunt houden Maar wat in je hart blijft bestaan…

In lichte rumoer rondom, een stad vermomd in schijn, Wortegem in winterglans, onder luchten bleek en fijn. Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek. Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid. Maar de…

Als het gaat om iets precairs als de Nakba Hebben de zogenaamde intelligentsia Waar men ook burgemeesters onder schaart Zich tot dusver klakkeloos blind gestaard Op iets waarvan de vlag de lading niet dekt Een narratief met agitprop doorspekt Dat de toedracht onterecht verdraait En ondeugdelijke PLO-praat papagaait Exclusief klagend over…

Onder het felle gedruis van een vermomde stad. Eindhoven in winterlicht, maskers in tegenlicht. De vonk onversneden, ongeslepen, bleef hangen toen de lichten doofden. Voorzichtige passen. Een keurig vernis hield de wacht, tot de zon het langzaam deed slijten. Alsof zij wist wat ik dacht. Dichtbij en volkomen eigen.…

ieder uur stort het mijn huiskamer binnen ongevraagd het volgend uur overtroeft het vorige vol semi verpakt nieuws over gespuis dat ongestoord hun gang kan gaan grenzen van het onwerkelijke zijn allang overschreden avond’s wordt alles herkauwt tot vier keer toe onnozelen struikelen over elkaar daar waar men onze democratie zou…

Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts de zomer laat zijn lome lucht vallen over de daken van de huizen in de vallei die zich groen uitstrekt in de diepte van donkere schaduwen van bergen die almaar hoger lijken in jouw brein je kust haar omdat ze jouw vrouw is zij weet dat jij steeds haar man bent traag in de wildernis van dromen je hebt…

Er zijn dagen in mij, Dat alles anders voelt, Dat de wereld wazig wordt, En mijn contouren scherper worden, Dagen dat niks meer binnenkomt, Mijn kleuren hun kaders overspoelen. Zonnestralen, dansend door de bladeren, Mij zachtjes fluisteren, Draag het waardig, Laat het stoppen bij jou. Geef de wereld terug, Wat jou ooit ontnomen was.…

Als ik het kon had ik gedaan als zij, was met hen mee gegaan ben echter jood noch palestijn vaar enkel over vecht en rijn en tot abcoude aan het gein voorbij laat ik koog aan de zaan de kaaskoppen in krommenie en osdorps ralameiers gaan mijn bloed stroomt niet als botte kotters platbodems en skûtsjebotters in haringvliet en hollands…

Mijn naam zingt rond uit accenten leggende kelen velen op gedregde gronden onttrokken aan Zeeuwse havens met de maritieme bodem uitgediept in de zichtlijnen Ik schijn op drift geweest te zijn met een steven recht zo die gaat van nippertjes en baleinen waar ik het fijne niet van weet maar koers gestaag op sterren die deinen op de golven…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

Oneindig zijn de vloeren van de nacht, zeggen ze. Ik noem het gewoon een harde stoep waar je op landt als de barman je buiten flikkert. Marsman droomt van bruine vrede. en warme schoten, terwijl de aarde onder mijn nagels kruipt en de bomen staan te trillen in de wind als oude mannen met een delirium. De avond plooit zich om je schouders, maar…

Sluipend door het huis van slepende kwesties vooral geen stof op doen waaien de stenen op de andere laten staan als keiharde dekmantel De dag moet nog beginnen warme thee-damp slaat neer op de bijeengeraapte brillenglazen Door de wasem weg te wissen kunnen de vraagstukken helder worden Zit ik tussen pakken neer of ligt het antwoord voor…

En telkens sta ik weer in pyjama voor het oude raam en controleer de auto’s die in die jaren even voor het gewijde uur naar de kant van de weg zwenken en stoppen lijken mijn vader en moeder in zichzelf verzonken verbonden met iets dat groter is dan zij gedachten waar ze goed naar moeten luisteren die het waard zijn om telkens terug te…

Alweer een grote brand in de natuur Bij Oorschot, in ‘t Harde, Weert en Assen Defensie wordt gevraagd om op te passen De Commandant der Strijdkrachten zegt: ‘VUUR!’ Wij houden ons gewoon aan onze taak En wat men ook mag zeggen, telkens Raak!…

Hubris leidt momenteel het land conservatief wil ’t liefste kussen alle kluisters aan de keten zo begrenzen ze het geweten ze zouden zo zichzelf sussen van veel boeken en de krant stoken zij het liefst een brand waakzaamheid is dus geboden tegen narcisten met hun noden nederig lijdt nu het hele land…

Lintje Ik stond vanochtend bij de voordeur klaar Omdat men mij wel vroeg zou komen halen Er waren hier en daar al wat signalen Mijn vrouw ging met haar vingers door mijn haar Zei met haar lieve stem: ‘Wat ben je netjes’ En in haar ogen zag ik binnenpretjes Maar dat is al ’n uur of acht geleden De wethouder is vast verkeerd gereden…