Netgedichten

netgedicht (nr. 89.619):

TUINMAN

TUINMAN

Zijn klare wereld is verdwenen.
Over lange jaren daalt het doek.
Het huis kraakt even in zijn voegen.
De oude boom draagt gouden roest.

Ginds veegt tijd een verre vogel uit.
De uren en de muren, altijd daar
en altijddurend, zijn hardnekkig
in de waan van zijn bestaan.

Gasten kwamen, vrienden gingen.
Schaduwen zijn hem al voorgegaan.
Vele glazen wijn werden geheven
met woorden van hun schijn ontdaan.

Niets viel te stuiten of te staven.
Alles verzonk in de buien van het leven.
Ook boeken bleven dat oud zeer herhalen
zoals de oude boom zijn wederkerend roest.

Liever dan een hark heeft hij de wind
om de moeë blaren te vergaren
in een verre uithoek van zijn tuin.
Roest wordt rust; het blijft bladstil.

Wat rest, staat niet meer op de kaart.
Is er iemand die daar nog naar vraagt?
Bezinksel, bladerdeeg, röntgen van takken.
Een nieuwe winter, een verse splinter.

JORIS DENOO