Alle inzendingen over liefde

Lichaam, wentelend al-leven. gedrochtelijk staan wij en massaal geheven tegen de rottend-paarse hemel van verlangen hijgende nacht mijn vale handen tasten even het slierend kransen van uw blauwe haren, die, gif en scheemring, vachten hemel waren over al-ruimte, uw gelaat, ivoor ovaal, waarin uw ogen, spitse spleten, hangen: een groen signaal…

Ritmisch vormen zinnen strofen in nergens zal je iemand zijn die het ontkennen gaat vergeten en emoties zullen het duister dragen zonder antwoorden of nieuwe vragen afhankelijk van de wrede pijn van trots jouw heldere glimlach zal de zon doen schijnen in kalme stilte van ons innig samenzijn plezier in het leven, ruimte om elkaar te beminnen…

Langzaam verschijnt haar beeld, Dan meteen alle aandacht steelt, Mijn blik op haar als ’t ware fixeert, Zij mij dan binnenstebuiten keert. Dan verteert mij de prangende vraag, Ben ik op haar op slag verliefd geraakt, Een eenzijdig of wederzijds fenomeen, Is d’euforie voor ons beî of mij alleen. Het antwoord op die vraag blijft uit, Zij…

Mijn haven Wil jij de haven zijn Waar ik mijn schip aanleg Mijn vaste bodem Of stuur je me terug naar zee Dan neem ik jou in gedachten mee © 8-9-2018 BvdM…

De twinkeling in jouw ogen is als vuurvliegjes in een droom. Ongenaakbaar door jouw schoonheid, en zachtbewogen zonder schroom. Een ongebreideld verlangen maakt zich meester van mijn hart. Jouw essentie doet mij smachten naar een leven zonder smart. De echo’s van een ver verleden ontrafelen als draden van een web. Een eruptie van verloren…

Ik voel de wereld altijd iets te luid binnenkomen maar bij jou wordt zelfs het zachte weer hoorbaar alsof elke rimpeling in mij eindelijk mag bestaan zonder dat ik me hoef te verbergen voor mijn eigen diepte Jouw nabijheid raakt me als licht dat niet brandt maar rustig neerkomt op plekken die lang onaangeraakt bleven waar ik mijn adem terugvind…

ik stop hem in mijn borstzak terwijl ik naar schaatsen kijk zijn rondetijden scherp houd koude handen wantrouw ik liever de zachte tanden dan knabbelend over het randje waar elk verstand voorbij is dat van mij in het bijzonder dus ben ik onder de indruk wonderlijk wat hij aangrijpt om mij mijzelf te laten zijn vóór de verglijdende grens…

Heel de ochtend lig ik in bed met koortsige gedachten De lakens zijn zacht en ruiken naar zeep Ik weet niet wat ik van het leven vind Ik weet niet, wat kan ik het beste doen? Heel de ochtend lig ik te woelen van de liefde te dromen en heel de tijd te zuchten of mijn hart wel echt zo zeker is dat ik niet bedrogen uit ga komen…

Als ik je zie, wil ik je niet zien Als ik je niet zie, mis ik je Als ik met je praat, kan ik je niet verdragen Als je niet bij me bent fantaseer ik gesprekken Als ik naast je sta, kijk ik naar andere jongens Als je weg bent vergelijk ik ieder ander met jou Ik kan je niet bij me verdragen, maar als je er niet bent, voel ik me leeg…

Misschien waren onze lichten al lang gedoofd. Je stapte uit ons leven, op zoek naar een medicijn dat ik je nooit heb kunnen geven. Je liep van hier naar een ander soort geweten, en onderweg probeerde je je eigen verklaring te vormen uit losse scherven. Maar toen je aankwam bij dat nieuwe, zelfgekozen geweten, dwong je de meisjes jouw waarheid…

Ik pleit voor een liefdesdrone, fabriceer ze aan de lopende band, versierd met een Jezusicoon en een uitgestoken hand! Doe er flink veel kussen bij en hugs tot in de eeuwigheid, stimulatie voor de vrijerij, of stuur een vliegend tapijt met de heerlijkste gerechten, uitnodigingen voor een luxe bezoek, relaxed elkanders schoonheid ervaren…

het jonge vogeltje dat wij verloren wanen in het lage dichte struikgewas, trachten te vinden, in de vaste overtuiging het te redden van een zekere verstrengelingsdood, vertrappen wij onder onze lompe laarzen. de drenkeling te hulp schietend, duwen we kopje-onder. we knijpen vlinders fijn, verminken het oog op de vleugel, onderwijl kreetjes…

Als de liefde niet bestond Zullen ze stilstaan, de rivieren En de vogels en de dieren Als de liefde niet bestond Als de liefde niet bestond Zou het strand de zee verlaten Ze hebben niets meer te bepraten Als de liefde niet bestond Als de liefde niet bestond Zou de maan niet langer lichten Geen dichter zou meer dichten Als de liefde niet…

'Liefde, als ge op uw weg ontmoet Die mij lief is, Liefde, zeg hem Dat ik lang naar hem op weg ben, Dat mijn ziel hem groet — Trek hem strelend tot u dan, Zeg hem, dat ik hem wil geven Alles wat men in dit leven Aan een ander geven k a n . . . Dat er niet een deel zo klein is, Dat hij niet bezitten zal; Al wat mijn is, dat het zijn is Eeuwig…

op het zachte mos innig ineengestrengeld twee naakte takken ….net gesnoeid…

Ik leef in de ruimte waar liefde rafelt, waar leegte fluistert dat ik moet loslaten— maar mijn hart weigert. Zij is de zee: onvoorspelbaar, soms een haven, vaker een golf die me meesleurt. Ik blijf staan, handen open, regen op mijn schouders Is een gewoonte geworden. Ik draag haar stormen alsof ze voor mij bedoeld zijn. Ik vang…

en nu nog maar de woorden in gedichten ten onder laten gaan alleen nog maar luchtig schrijvend niet bezwaard met woorden vederlicht het lichtend duister binnengaan…

Ik mag jou nie lief-hê en kan jou nie haat nie, ik mag jou nie hou en ik kan jou nie laat nie, O, leer mij die bittere strijd te volstrij. En ach, wat daarbinne mij hart so deurkna'e ik wil dit nie mis nie al kan ik 't nie dra'e, die pijn wat genot is en mart'lend verlei. Ik kan jou nie haat en mag liefde nie gewe, so staat 't vermeld…

Je bent het zachte licht dat mijn schaduwen kust, het geluid van adem dat ik voel in mijn borst. Je bent de ruimte tussen woorden, stil en groot, waar ik durf te zijn zonder masker, zonder schroom. Je bent de regen die mijn stormen zacht weghaalt. Het geduld dat mijn hart in rust laat landen. Je bent de stem die fluistert zonder ooit te oordelen…

Leg de ketting klaar en hark mij tegen draad van kokkelgeur, het ganzeëi moet stuk voor stuk gezwellen. Toe maar, bekakkelei wat bokbederft, jij stropop volle maan. Je lazerij nu pruimsteen en dan vellen speelt geen rol, maar hou van mij. Knip mijn oren, snij die staart. Dat kindschap zweet in appeltaart vol hoedendoos en razernij? En dat octaven…

Terwijl ik water en boot hoor praten, De zon op mijn huid brand En de wind de warmte koelt Ben ik bij jou Terwijl de buren het duidelijk niet eens worden. De camera en de toerist in onmin zijn En de hond blaft tegen onzichtbaarheid Ben ik bij jou Terwijl jij grijs wordt en ik eeuwig 38 blijf De dag zichzelf kan voorspellen En we…

Jij hoort Bij mij En niet Bij haar Dus blijf Maar hier Drijf niet Naar daar Al doet Het pijn Ik ben Niet bang Toch al Die tijd Dat is Wat lang Ik blijf Bij jou Dat weet Ze wel En jij Bij mij Wij zijn Een stel Ik blijf Al drijf Ik niet Ik vaar Ben ik Naar hem Voel ik Me slecht Daar jij Bij haar…

zij hem wiegend wiegt hij haar wiegen zij elkaar de blauwe nachten in nachten als geen andere blauwe nachten zonder einde blauwe nachten zonder begin…

Daar waar de zon de aarde treft, het lijkt alsof het water niet meer verder kan! Is het eindpunt dat men eindelijk beseft, men toch steeds weer verder durft te gaan. Koude maakt plaats voor warmte, het donker gaat verloren in het nieuwe licht. Verdwijnen doet de eenzame schaamte, al kijkend in de ogen van een liefelijk gezicht. Je voelt…

In stilte zoekt de adem huid, waar warmte door de schaduw glijdt. Een trilling gloeit, het hart ontsluit — verlangen dat zich zacht bevrijdt. Geen woord, geen naam, alleen het licht, dat langzaam langs de grenzen reist. Een vonk, een golf, een ogenblik — waar ziel en lichaam samenglijdt. En even stopt de wereldtijd, het zuchten wordt…

Wat heb je eraan mooi jong te zijn aangekleed met fatsoen en verwachtingen verborgen op een huurkamer vol liefde, wachtend op een antwoord waarom deze jaren niet bruisen en jubelen van onsterfelijk genot dagelijks echt zonder spiegels van de fantasie van strelende handen…

Nog ben ik hier, hoor ik het schateren van kinderen, zie ik jouw natte jurk aan de waslijn, zacht zwaaiend als een gelukkige bruid. Nog ruiken jouw handen naar tarwe, en jouw kus heeft de smaak van brood. Nog steeds kan ik jou mijn tarwe, mijn brood noemen. ***…

Ik leef niet meer als ik u niet aanschouw. Mijn denken is in leegte weggezonken. ’k Zie ’t licht niet meer, maar ballen vuur en vonken En dan duikt alles in een nacht van rouw. Er is een luide suizing in mijn oor, Waar alle stemmen effen in vervloeien, Tot klanken, schoon als bloemen, open bloeien, En met een schok is ’t dat ‘k u noemen hoor…

Het hart pompt het bloed Naar omhoog en naar beneê, De liefde ik aldus beleê, Voelde ’k van kruin tot teen. ’n Tintling doorkruiste ’t lijf, D’hitte ontvlamde ’t liefdesvuur, D’hartstocht overweldigde Gans mijn leven, gans mijn zijn. Nochtans ging alle leven om mij Gewoon door alsof Niets was veranderd. Alleen bij mij. Altijd de…

Ik wacht in de branding op het hemelse genot waarvoor ik besta Verlangen schuimt tussen mijn benen waar mijn hart klopt om aangeraakt te worden door vreemde handen die me uit laten stromen in de wereld, een oceaan van zon en maan, eb en vloed wit van zoetzilte vlokken die de kusten bevruchten met mijn onsterfelijke ziel mijn wezen…