Netgedichten over liefde

vind haar voor de ochtendzon met erbarmen benader met liefde haar geërodeerde hart houd van haar bedroefde zelf drink met haar uit porseleinen kopjes voor zij vertrekt naar de donkere oevers aan de overkant daar vindt zij het verre huis vind haar voor de ochtendzon met erbarmen…

Fluisterende wind verre blik die mij ontglipt schaduw blijft hangen Ze loopt door de verweerde straten, alsof ze hier niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land. In haar ogen ligt een onpeilbare zee, waar sluimerende golven mij blijven wenken; haar onverschillige…

Ik zoek door tot ik zeker weet dat ik het niet kan vinden Pas dan overvalt me de vreugde van dingen die er niet zijn Niks is weg wat er nooit was zei mijn ex Ook al vond ik iets…

Lege rivier wacht een vlinder rust heel even niemand komt voorbij In het eerste blauw van de ochtend voel ik hoe een zachte scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon. Een vlinder strijkt neer op de rand van mijn gedachten, haar broze vleugels bewegen traag, als een herinnering…

de dag zal komen liefste maar nu nog niet de dag zal komen dat men jou en mij dat men ons dat men hen de weide binnenleidt de schrikdraadweide van de tijd de weide van de uitgedroomde dromen zacht hun ogen nog maar al uitgekeken hun lijven in nog warmend gelig gras vredig naast elkaar maar uitgelaaid die dag zal komen maar nu nog…

Verdwaal door levende deelname verblind met rode peper vastklampend aan dood staal verlies zonder bewijs van gevoeld te zijn Verdwijn door het nietszeggende kabaal haar luisteren als felle terugtrekking bungelend onder een wankele constitutie een afgeleide van een polisdekking om alles kwijt te raken En dan homeopathisch eenrichtingsverkeer…

Zachte avondlucht stilte zonder beweging jij zonder naam Als avondlucht zich sluit rond mijn gedachten, en je aanwezig- heid geruisloos door mijn lichaam glijdt, ontstaat een stil verlangen in mijn borst waarin mijn hart opnieuw leert dromen. Diep in mijn dromen waar paden vervagen, en je hand warm blijft in het donker van mijn slaap,…

Onder de blauwe hemel waden een jongen en een meisje hand in hand door het korenveld Verstrengeld dalen ze neer tussen de rijpe halmen Eerst elkaar aftastend dan hongerig naar huid Later luiden de klokken van de kerk als ze zwijgend over de dijk naar haar huis terugfietsen Een laatste glimlach op de stoep voordat zij de voordeur sluit…

Onwetend voelde ik me zeker maar nu haar later vroeger is dan we dachten toen we tekenden komt het ineens aan op elke gewone dag op wat mij tegenhoudt lief voor haar te zijn de liefde van mijn Ja ik wil Ik aarzel om dat te herhalen Haar toestand, onze problemen moet ik wetend vergeten om gewone dagen te kunnen leven, verliefd op…

Mijn dagboek is te eerlijk voor jouw ogen, wat heb je eraan om je ongelukkig te lezen als ik er niet meer ben Je kunt je wel troosten met mijn feuilleton van liefde en verbondenheid, de geuren aan kleuren van het leven dat ik uit alle macht wil verlengen, maar je weet ook wel dat er een zwaard naast mij ligt dat ik gek word van de…

Ik begeef mij in het onvoltooide heden eeuwigdurend als je mij vraagt hoe lang deze tijd nog duren mag toch kunnen we niet om de golven heen die hij met mij zal moeten breken de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde op hoop broedend voor de beduimelde…

Terwijl de dichte deur klapt met de ram van een slagboom valt enerzijds de bekende tongklank in anderzijds de kleur van lippendienst het verhaal herhaalt zich een vluchtalarm gaat af er rinkelt een bel in een hoofd iemand leest de ongelezen krant van voor haar geboorte het bericht vermeldt: er is een onbekende fout 4013 opgetreden…

Hij stofzuigt en poetst tevens de wc en neemt de badkamer mee doet de vaat met de hand de was in en uit de Miele hangt, vouwt maakt alles netjes aan kant Hij lapt de ramen boent de vloer de trap en het gat verzorgt vers voer en andere benodigdheden om eenvoudig te leven Hij loopt alle dagelijkse ronden ook al is het hondenweer plakt…

We hebben niets dan woorden, niets dan vele late uren. Een scherm dat mij weer licht geeft, in een kamer zonder wind. Jij zegt niet wie je bent. Ik vraag het soms, voorzichtig. Alsof een naam te zwaar is, voor wat ons al verbindt. Toch ben je dichterbij dan de mensen die ik ken. Je antwoordt traag en echt. Je laat mij binnenkomen. In kamers…

Mijn wintergedachten gooi ik weg de planken in mijn hoofd sop ik af ogen, neus en oren gooi ik open voor de lente, kom zacht in lange halen met je nagels over mijn rug tot het genoeg is Dan mag je verdergaan mij van mezelf laten genieten en langzaam verloren gaan in mij in mijn verloren zijn in jou nergens en overal uitgestrekt in een…

Het wortelen van onze liefdesaffaire kost de nodige moeite nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via jouw liefde en ik niet de juiste emoties kan vinden om lief te hebben wat voor jou woordloos in het leven zo belangrijk is ik benader slechts een houden van...…

bij de een sterft het geluk een aardse dood de ander sterft door liefde bij leven soms staat het licht op groen of verandert in rood en word je uit elkaar gedreven het overkomt je of wordt het je onthouden het wordt je gegeven en zorgt voor intieme warmte doch ook vaak voor terugkerende koude liefhebben is lijden aan de ander…

Ze zong hartverscheurend mooi de droevigste liedjes, en ik speelde met haar in de band, onderweg lag haar hand in mijn hand Ik was gelukkig, overal vrij en met haar, ach, voor een korte tijd ging ze weg en ze kwam niet terug Nu zing ik maar droevige liedjes over haar We waren vrij, overal was alles, en niets te verliezen want we waren…

Weet je nog dat wij vreeën in het duinzand lachten om alle mensen en vluchtten in een ander leven. Het ronken van de motor op een lange donkere weg en de muziek die wij hoorden de tranen die wij vergoten. Op een ochtend werd ik wakker en dacht je echt te kennen van de wieg tot aan de zerk. Maar die avond toen ik in slaap viel, vermoeid…

Dit zou een ochtend zijn geweest als zovelen waar jij nog even bleef liggen in onze warmte jouw gevoel langzaam uitgloeien moest en ik alweer zocht naar juiste woorden Dit kon zo’n dag worden die heel anders liep daar jij niet opstond maar verhit liggen bleef de adem vertraagd uitblazen zou toen ik nog zocht naar een goede zin…

Ik schrijf u thans, waar de schemer nog blijft hangen als een zachte, gouden draad, en ver de torenklok haar lied laat dalen over wei en pad waar koeien schuifelen, traag en laat. Ster na ster ontwaakt in stilte, als ogen die elkander zoeken door afstand en door duisternis heen. Gij heft het hoofd, ik voel het hier, op…

Ik zing de vogels uit de lucht, speel piano, gitaar en dirigeer orkesten en breng warmte als ik zucht. Ik laat de zon opkomen als ik wil, loop op vuur en op water en leg al het verkeer stil. Ik stelp het bloeden uit een wond, verander zoet in zuur en maak een vierkant rond. Ik schrijf romans en gedichten, teken en schilder in alle stijlen…

Alles moet zo blijven, alleen in dit moment Geen gezoek in de tijd anders raak ik je kwijt. Blijf daar zo staan, ja zo daar, zodat alles kan blijven bestaan, alleen in dit moment Hou het stil, jou je stil, zoals ik het wil. Nu zo even, nee niet bewegen, hou je stil zodat ik blijven kan, kijken kan, met je blijven kan, alleen in dit moment…

en wij keer op keer elkaar uitdovend vuur elkaar verdampend water wij telkens weer elkaars zon elkaars zee ziedend weer onze zilverwitte golven…

Achter de dichter staat deze waargenomen wereld van blazende zwanen, openslaande deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende hengstenhalzen, het grote rode mierenbal de bever buiten het dal, de uiterste waarde stronken, gebroken modder, opvliegende eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die drijven…

Diep in de oceaan Daar woont zij onder golven En spreekt met de wind haar eigen woord Zij is de schoonheid zelf En laat een spoor na De zeeman is innerlijk geroerd Waar hij ook vaart Daar zegt hij tot haar zijn ademloos gebed En als de avond valt… Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil Tot grote hoogten is zij gestegen En in het rijk der…

De stad uit, pas op overstekend wild na zonsondergang verboden toegang en we bleven maar praten en praten en ik zag hoe donker het tussen de bomen was een paar passen vlak naast het pad ....maar ik hoopte, hoopte ....dat we moeite zouden doen ....en ik hoopte, hoopte ....dat we eerlijk zouden zijn Op het feest vroeg ik wat jij dacht…

Herinneringen vliegen voorbij aan een licht beschadigd hart vol met liefdevolle gevoelens die door de jaren heen onafgebroken bleven schijnen niet verloren zijn gegaan wel verder uit ‘t licht van die ene mooie lantaarn waaronder jonge geliefden hun toeverlaat vinden in niets meer dan zoete dromen van een lang bemind bestaan.…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen, als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid, een verijdeld takje met gemak waargenomen, liet het hert stoppen, mijn hart sneller kloppen, we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind gebonden aan…