Netgedichten

netgedicht (nr. 88.969):

Ik hoopte

De stad uit, pas op
overstekend wild na zonsondergang
verboden toegang en we bleven

maar praten en praten en ik zag
hoe donker het tussen de bomen was
een paar passen vlak naast het pad

....maar ik hoopte, hoopte
....dat we moeite zouden doen
....en ik hoopte, hoopte
....dat we eerlijk zouden zijn

Op het feest
vroeg ik wat jij dacht
of idealen mislukken

en ik werd boos
omdat je ja zei
en we ruzie maakten

....maar ik hoopte, hoopte
....dat we het eens zouden zijn
....want ik hoopte, want ik hoopte
....op een leven met jou

In een vijver
drijven donzen veertjes
ze hebben scherpe punten

er liggen punaises voor mijn deur
en stoeptegels los, ze wippen
veel te donker water op

....maar ik hoopte, hoopte
....daar geen last van te hebben
....ja ik hoopte, hoopte
....op jouw armen om mij heen