Netgedichten over moraal

Heerlijk vagevuur: lijden met een vooruitzicht -- van niets dan Goedheid!…

Een wurm in mijn hoofd wil mijn lot betuttelen – ik word er gek van.…

Er is een tekort aan zetels op de publieke tribune omdat er een tekort is aan zetels in het parlement voor hartstocht, tijd en geluk zonder onderhandelbare details om samen te vatten in regels en wetten voor een wereld van ongelijke kansen een strijd om rechten en plichten, om zetels voor miskende belangen miskende mensen van nu…

Het voordeel van de twijfel, is het nadeel van het besluit. Beslissingen liggen niet voor het rapen het deksel ligt wel op de loer. Vergeet het voor en nadeel niet. Lachen en verdriet liggen zo vlak naast elkaar. Wikken en wegen met kilo’s vooruitzichten, zware lasten voor op je schouders waar uw draagkracht het niet aan kan. Belangrijke…

Hector smeet lappen vlees op de wegwerpbarbecue en goot bellen whisky in de truttige of treurige koffiemokken van z’n stiefma - ik knik, keek en kloof aan een peuk - Alles uit zijn kern kwam met een klompenmotoriek de wereld in; Bot en bars en vaak verpakt in geblaf; “Ja! Godverdekanker…” of vunzig-gulzig smakkend gewoon voor de lol…

Ruzies maken relaties ongelukkig en steeds meer wetten nodig tegen de nuttige ondeugden: behoudzucht, zetelend op haar troon, opgemaakt met trots en schone schijn ontevredenheid, onrustig knorrend en kriebelend in de buik en het hoofd genotzucht…

hij weet hoe succesvol in het leven te staan weet hoe hij concurrenten moet verslaan weet hoe je met je ellebogen moet werken weet hoe je een ander kunt laten merken dat jij behoort tot de sterken echter hoe je echte liefde kunt geven en ervaren in het leven – dat weet hij niet…

ik heb het woord eenzijdig onderzocht, uiteindelijk kwam ik uit op tijdig ik heb het woord evenwichtig onderzocht, ik deed dat heel voorzichtig Je weet tenslotte nooit toch kwam ik gelukkig uit op voltooid ik heb het woord wedstrijd onderzocht, ik was al snel de wil ertoe kwijt ik heb het woord samen onderzocht, ik zag alleen…

De herfstzon kleurt de beloofde hemel rood, hij spint de wereld in een web vol clichés in spiegels van een onverzadigd labyrint, speurt naar waarheden uit het verleden, van onmacht en onvermogen, afkomst in brons gegoten bloed tot aan de dood in een vast gebakend lied van overleving, ingevuld naar believen door dualisme, waaraan…

Het woord heet ‘zwijgen’ om aan te kunnen blijven, te visualiseren wat de wind ons kan leren. Zij die ook op deze drempel ooit hebben gestaan weten hoe een en ander nu verder zal gaan. We vertrekken van waar we nu toevallig zijn, ervaren samen en alleen die intense zielenpijn. We voelen het huidige, het pure, het intense zwijgen, het verwerken…

Het is iets vreemds wat mij vandaag bekroop vanuit de ochtendstond van mijn wang afdroop. Het voelde als een van heel ver verloren traan op dat stuk naast bed waaruit ik was opgestaan. Ik opende het raam voor teugen frisse lucht, sprak mijzelf toe met even wat tucht. Een sijs en wielewaal klonken al in alle vroegte wellicht was dat even wat…

- Een verdicht verhaal uit 'De Historiën' van Heródotos - 't Was in de tijd van 't ontluikende Hellas, Athene nog niet op de top van zijn macht, Dat koning Kroisos, aan gene zij der Aegeïsche Zee in Lydië heerste Met Sardes als hoofdstad van 't machtige rijk De wijze wetgever Solon, Athener, Liet zich als een der verkoren…

door de hele wereld waait een andere wind ooit sereen en zonnig is zij guur en koud nu ons angst boezemend voor het onzichtbare dat ieder bedreigen kan met in toenemend aantal straaltjes van zonneschijn van blijken van waardering door de zorg voor elkaar die wij welhaast vergeten gelukkig hervinden kunnen in het stof van ons hart…

Men tracht de kundigheid het snelle werken en het stromende geld der samenleving steeds groter te maken met eer en geldingsdrang de enkeling wil zien hoe zijn wensen en eisen naar almaar meer streven de menselijke geest omvat een sterke boom die snel de hoogte zoekt het wolkendek tegemoet een wiebelige top krijgt zijn bast misschien…

Ze heeft geschoolde ouders en een blanke blond gelokte pop, dat wreekt want haar huid is getint ze kwam van overzee als adopté haar klas - en leeftijd genootjes verhaalt ze dat alleen mensen in kleur en uiterlijk verschillen maar van binnen stroomt het zelfde bloed, net als zaagsel van ieders knuffelbeer al is die meestal geel, maar…

Vertekend beeld van de werkelijkheid Geslotenheid onder het mom van openheid Ik zie, ik zie wat jij ziet Het is werkelijk niet en hypocriet De leugen in het verschiet…

Omstandigheden dwingen, om zich aan te passen, aan onze wensen. Mensen overtuigen, van ons gelijk. Mensen willen opvoeden, tot wie ze niet zijn. Omstandigheden zien, zoals ze zijn. Onszelf aanvaarden. Onszelf overtuigen, van ons ongelijk.…

Naast – hand in hand - mijn lief, vast te houden, niets te missen, van de onbevangenheid in haar natuur alles hield de adem in, de wind in het ruisen van de bomen,zelfs de zee verstilde in de boezem van het hart in deze periferie kregen zelfs beton en staal zachtere vormen, hardheid verborgen in milde aarde van elke ondoorgrondelijke…

Ik heb mijn tanden in dit jaar gezet, de zandloper is zonet gekeerd, het nieuws zit in het getal, te vroeg geplukt misschien, nog net niet in verval, het groen niet uitgerijpt, om de wensen uit het oude decorum in korte tijd te verwerken,zijn de dag en nacht te jong, onervaren in deugd de duurzaamheid te wegen? Of blijft de toon zo…

Welke hand wordt een werkende welke traan verbergt intens verdriet. Wat oogt en is zonder zonlicht verloren wordt zonder regen niet geboren. Het kan verwonderlijk schijnen zelfs onwaarachtig klinken want waar de een nog wel zelf loopt kan 'n ander ondersteunt enkel hinken. Hoeveel soorten van verdriet bestaat er ongezien wel niet. Welke…

Ondanks de korting vond je me nogal goedkoop in de opruiming…

Wie moeite doet, heeft zich een taak gesteld, neemt waarde waar die daad en aandacht vraagt, geeft vrij gevolg aan wat het hart vertelt, gelooft in iets dat het vertrouwen schraagt in liefde die voorbij de pijnen draagt. Maar rijst de vraag of alle moeite loont, dan trilt het beeld dat in gedachten woont, de wil verslapt gestuit op tegenstand…

Zijn of niet zijn wel of niet wàt is de hamvraag aller vragen is het kommer pijn of kwel knaagt de honger in uw magen is de schaamte voor het leed als boetekleed te dragen niet zijn is als schone schijn wellicht nog wel te dragen en is het weer geen weer dit keer stroop op de mouw niet klagen maar is het…

het zijn van die dagen dat in alle lagen men vraagt om een antwoord op zingevingsvragen door Socrates, Jezus en Boeddha verwoord het gaat niet meer recht zo die gaat in de zaken wereld waar niets echt is zoals het nu lijkt 't is net wat u zegt we verzetten het baken we gaan overstag nu, het roer moet weer om we gooien…

het decor waarin wij sinterklaas vieren is als het zwart in een platgeslagen traditie raakten velen verward volwassenen die al jaren zuchten omdat men het kinderfeest met zwarte piet van de Nederlander stal traditie wordt onze zekerheid een geest die zeker is verkeert in verval met ontsteltenis zie ik het beeld van de demonstranten voorbijflitsen…

Een bastaardkat uit Katendrecht had eindelijk het pleit beslecht met Vlad, een poestig doende kater die o zo fobisch was voor water. Hij had die Vlad in ‘t bad gejaagd en vond zijn actie zeer geslaagd maar lag iets later zelf in shock door kattenmeppers met een stok.…

Ik wil bevrijd van al dat logge stroperige dreigende grijs van hypocriete denkbeelden van wapenleveranciers de slavernij van het geld de onderdrukking door multinationals van griezels en graaiers en van het waanidee dat arbeid adelt van de overheersing van digitale robots van eenzijdige bevrijdingsfeesten van mensen die vinden dat vrijheid…

De rondgang in dit paradijs op Aarde als mens, als wezen, als bewustzijnsstraal van moederborst tot 't laatste avondmaal van wervelwind totdat de storm bedaarde Bestaat uit rust'loos zoeken: slagen-falen met hart en ziel en 't onderscheidend zwaard van onze geest, wordt ons geen strijd bespaard: 't zijn oude mythes die ons lot bepalen Wij…

Alles stroomt altijd omlaag water, mest en modder. Alleen de laatste wel wat traag. Ook dan eindigt elke klodder, meanderend en gestaag komend van de hoogste top, in de sedimentaire laag uiteindelijk ergens onderop.…

hoe dikwijls heb ik mijn ziel niet opengehaald aan de braam van het bestaan... straks misschien weer zonder pleister zal het vast beter gaan weet ik mijzelf wellicht een stukje wijzer…