120 resultaten.
waar naar toe
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
908 de vogel vliegt en vliegt
z’ n vleugels moe
waar moet ie naar toe
om in het land
van zijn dromen te komen
in een boom
blad met roet
ontspant hij zijn veren
en denkt stilletjes
aan een plaats
met schone lucht
en heldere meren
de realiteit doet hem bekeren
ontwaakt door uitlaatgassen
voelt hij dat de tijd daar is
om op te krassen…
- Zien zonder verstand -
netgedicht
4.2 met 44 stemmen
510 verlamd
dreigt motie ontroert weg te snijden,
wat transformatie kon overzien,
drenkt angst in louter eigen zwijgen,
duidelijk losgekoppeld
van bronnen en energieën
klaar ziet het daglicht, wat niemand wil
door het met roet bevlekt gordijn,
om energetische banden te verbinden,
onteerd in behouden zonden van eigen zijn
door elk tijdsperiode…
Gedicht in spiegelschrift
gedicht
2.8 met 12 stemmen
8.604 Hij raakt verdwaald in een doorsnee park,
ontdekt een vijver die langzaam ademt,
veegt het roet van een zwarte zwaan
en valt daarna in slaap van geluk.
Dit moment vormt een schiereiland
in de duur van zijn bestaan.
Er loopt een barst door zijn denken.
Hij ziet een gat ontstaan in de lucht.…
Cocon
gedicht
2.2 met 42 stemmen
15.943 Ander goed,
zachtere have liet de ribbenkraam
als het licht dat tussen het zwaarder staande roet
ontsnapt bij waar branden.…
Een scheppingsmanco
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
610 Wat kan een vliegtuig mooie strepen trekken
Kaarsrecht en als een bruidsjapon zo wit
’t Is jammer dat er heel wat troep in zit
Waardoor we rondom Schiphol haast verrekken
Wat kan een vliegtuig toch een stank verwekken
Door kerosine eindeloos verhit
In wolken roet en net zo zwart als git
Die alles met een kankerlaag bedekken
Nee, zonder vliegtuig…
DOODSSTRIJD
poëzie
4.2 met 12 stemmen
5.155 het paradijs is verbrand: ik proef roet,
dood, angst en bloed.
ik ben bang, ik ben bang voor de dood.
ik kan hem niet zien,
ik kan hem niet zien,
maar ik voel hem achter mij staan.
hij is misschien rakelings langs mij gegaan.
hij sluipt op zware geruisloze voeten onzichtbaar
achter het leven aan.…
Met mijn hoofd tegen je hart
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
99 Een zacht briesje
de verlokkende geur
van zomerbloemen
waait door
het raam
de zoele kamer binnen
waar verbinding
ontstaat
die zich laat lezen
in rode letters
gegrift
in een vel
wit papier
De aarde is warm
en de beddingen
zijn opgedroogd
er ontsteekt
een vuur
roet en as
waar eens veel sappig
groen te zien was
de…
Een kaarsje gebrand
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.868 Ik heb een kaarsje gebrand, een lichtje
speciaal voor jou het vlammetje stond rechtop
’t was bij een kerk, een enorm geval,
waar ik dat kaarsje heb gebrand
’t roet op de muren, liet zien dat er veel mensen
voor mij gingen die misschien
net zo iemand als jij verloren zijn.…
De val van Rome.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.919 Ik treur niet meer, wanneer ik aan de luchten
De draf van adels-dronken ridderstoet
Of 't plechtig aangegleden praal-vertoon
Van Rome's Kerk gestoord zie en vervluchten
Door walm van 't uit fabrieken hevelend roet,
Als spuwde d'Aarde golpen sombre hoon.…
Berlijn en Charlie Chaplin
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.445 de winkels weer vredig Unter den Linden
de Bundestag rijk gevest onder glazen koepels
‘t IJzeren Gordijn in roeden en botte knekels
als restant in ’t Mauermuseum te vinden
Reichstagsgebäude eerst gründlich ingepakt
door Christo alles onder groot geel zeil verstopt
binnen intussen schoon van roet en bruin gesopt
daarna als nieuw voor hergebruik…
Ochtend kus
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
648 met nog wat kreukels op haar wangen
van het kussen dat zo heerlijk opgerold
onder haar hoofd lag
wordt ze wakker
juist op het moment dat de nacht
zich vol overgave geeft
aan de nieuwe lentemorgen
de vrouw ze knippert nog slaapdronken
rekt zich uit
haar haren nog wat verward
de poes aan het voeteneind rekt mee
een grote gaap en roets…
Goed Heilig man...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.246 Vele knechten vergezellen jou,
ze zijn zo zwart als roet,
klimmen roekeloos op daken,
trotseren onze decemberkou.
Menig kinderharten slaan snel,
je brengt lievelingsspeelgoed
en hopen smaakvolle lekkernij,
weet alles van ons,.. wonderwel.…
het gaat door
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
649 het vergeten bord, stemmen zijn doof
woorden zijn blind
alle geloftes vergelen als pentekeningen vol
van erotiek worden vermeden wanneer de voegen
tussen de hard gebakken stenen zich vullen
met gehaaste onwerkelijkheden
waar was jij toen ik stierf, raapte je mijn zaad
dat ik had verspild toen lust mij de ogen sloot
en spiegels vol roet…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik dichtte de dag dicht
dacht de dichter
maar het licht werd lichter
ik sloot derhalve de gordijnen
en ik de ogen, de mijne
zo zou er minder schijnen
en de dag toch verdwijnen
ook de mijne
maar het beeld van verstrooing
gooide roet in het eten
ik keek in de tunnel van de
virtuele beeldbuisglooing
met in de hand de besturing
(zou dat verslaving…
Mile End
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
663 Een bleke kleur die óp moet beuren:
een viaduct van roet en prut!
Weer drukken motoren hun waanzin door.
Je schaamt je voor je eigen adem.
Vergeet de vlinders en de zwanen:
hier gromt een stad - extreem en goor.
Toch komen hier veel jonge mensen.
Tempo: 'Constant hebben wij haast.'…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 zich van mijn wezen
construeer ik zo een soort antipathie
wat menig mens zal doen vrezen
blik ik in mijn eigen kathedraal
zie het zwarte aan de macht
beeld dan een vertekend verhaal
zo draai ik mijn rondje in de nacht
kom vanuit de afgrond opgestegen
en dans over grijs gedraaide platen
Zoek het goede tussen oude wegen
Zonder enige roet…
Aangebrand
poëzie
3.7 met 19 stemmen
4.099 Aagt Morsebel nam kleine Piet
In kost, en als het kind, te middag aangezeten,
Haar soms zijn walging merken liet:
De vieze bijsmaak van heur knoeisels werd geweten
Aan kaarsvet, roet, noch snuif; 't was altoos: "Lekkertand,
Wat zou het zijn, als aangebrand?…
De Zonnebloem.
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.725 Dat is ook zwart als roet,
Laat maar de bloem met vrede,
Die nog wat groeien moet.
Dan krijgt ze zwarte zaadjes,
Die strooit de wind in 't rond.
En met je kameraadjes
Raap jij die van de grond.
En als je die gaat drogen
En in een doosje sluit,
Zaai ze allen - 't zal wel mogen -
Als 't voorjaar komt, dan uit.…
De flierefluiter
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
635 Hij danst en zingt en fluit het leven vrolijk tegemoet
In regen hagel zonneschijn, zijn weer is altijd goed
Geen hoe en wat of wie dan ook strooit in zijn eten roet
Hij leeft zijn dagen opgewekt met zwier en licht van voet
Aan arbeid heeft hij niet slechts één, maar menig broertje dood
Hij rotzooit hier en daar wat aan en komt zo aan zijn brood…
Kind in mij
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
460 Ik mag dan veel hebben gelezen,
veel meegemaakt en uitgeschakeld,
als een engel in de zee gezwommen,
de duisterste uithoeken van de hel
hebben gezien, de zon ingeslikt,
er nu uit zien als een dikke beer,
die met een ademzucht kan weren,
met een grijze haardos, die bol
staat van de vlooien en het roet,
ik zal hem nooit van mij afslaan
het…
aankomst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 de stad was al krom
en er zat rot en roet alom
en vieze molm in het gebinte
en er zat rat in de groene verf
en in de voegen vergif
en er droop goedkope droomslijm
en namaakdras af van het zomer- en
winterterras.…
spitsuur
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
756 wijk uit naar het klaverblad
hij kleeft aan het asfalt in de lange, egale bocht
mijn kont in een kuipzetel van kalfsleer
de gestroomlijnde neus
een sliert van linden in het getinte glas
wekken grote bolle ogen
er zit een slang onder de motorkap
die olie sproeit in de ronde kamer
waar de zuigarm de as aanzwengelt
de uitlaat puft wat roet…
Mind over matter
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
595 Daar:
koolstoffen in
Plakje van verdroogde
plantenvezels, bevlekt
met taai geworden olie,
vervuild met al te zware
metalen, en roet misschien
en resten van giftige terpenen.
Tot zover heren materialisten!!…
de alleenheerser
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
586 zijn ringvinger wijst naar gisteren
hij verzwijgt het graf en ik
het weten van
met lange poten vlekt hij een giraf over een rotte wond
ik raap de vallende bladeren en kijk met argusogen
hoe hij honderd poppetjes tekent op de barricade
hij lacht smalend
proost me jonge dromen toe
de muze is allang geleden gevallen
ik veeg het roet…
de alleenheerser
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
588 zijn ringvinger wijst naar gisteren
hij verzwijgt het graf en ik
het weten van
met lange poten vlekt hij een giraf over een rotte wond
ik raap de vallende bladeren en kijk met argusogen
hoe hij honderd poppetjes tekent op de barricade
hij lacht smalend
proost me jonge dromen toe
de muze is allang geleden gevallen
ik veeg het roet…
Sinterklaas
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.589 of Piet, ook zeer bedreven
die kan veel
En Sint al oud, kan dat dus niet
Die zwarte Pieten konden veel
maar die schijnen niet meer
in het openbaar te mogen
Door mij, de Sint
worden ze jawel gedogen
Ze duiken onder nu
staan mij in het geheim vaak bij
en doen hun werk zoals het moet
hun snoet blijft door de schoorsteen
zwart als roet…
ontaarden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 Nu zij uitgemergeld weent uit de puist in jouw geweten,
wasemt Gods lastering roet.
Haar kroost sterft, maar jij vindt dat je 'goed leven' moet.
De adem is verstikkend, ze grijpt je bij de strot,
dwingt je te buigen voor haar waarden,
want moeder zal bloeien op de dag
dat jij bent uitgestorven op aarde.…
Kerst valt vroeg dit jaar
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
610 Ook Sinterklaas, met knechtjes Piet
die werden niet ontzien
Corona gooide niet alleen het roet in 't eten
maar ook de kleur van Piet mocht niet gezien!
De supermarkt die kwam als eerste
met een innemend troost gebaar
en spande vele meters licht op slingers
wat donker zoveel lichter maakt.…
KLEINE GELUKJES
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
572 Een kop koffie zwart als roet.
Met een klontje, oh zo zoet.
Een knetterend verwarmend vuur.
Keuvelen met een sympathieke buur.
Dit en nog zoveel meer.
Maar dat is voor een andere keer.
Ook al is het leven soms kommer en kwel.
Deze kleine gelukjes helpen je wel.…
Ylkoorts (1)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.387 Een pesthaard likte aan onze gevels
Met adem die roet tegen de deur afzet.
Besmet door haar pijn
Holde ik door het parfum van sparren
Het zilvermeer lonkte
Dreef me naar de rietoever.
Lippen, schilferend door de droge vrieswind
Plooiden van spijt
Hoe kon ik haar koorts vergeten?
Hoe haar snik vergrendelen in een geheime doos?…