284 resultaten.
Mijn mongool
hartenkreet
3.8 met 20 stemmen
1.683 in haar kern is iets
dat hard en taai
elke storm weerstaat
veerkrachtig buigt zij
als het holle riet
soms waarschuwt ze mij
dat zij op het randje staat
beveelt mij dichterbij
omvat mijn haar en trekt
tot zij weer rustig wordt
hoe moet dat nu ik kaler
en breekbaarder verdor?
zie ik in haar ogen verwijt
omdat ik omkom in de tijd?…
bloed
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.094 bedeesd
voor een te grote toevoer
blijf ik een blokje snoepgoed van eerst harde, dan taaie en zoetige substantie, veelal in een papiertje gewikkeld
zoals een vlinderbloemige plant
met de hand gewogen wordt
is de beslissende vraag
wat iemand doet
ofwel men voost
ofwel men vreet
lieveling
van een oogspiegelonderzoek…
Suites voor Annemieke XXXVII
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
521 oh taaie tante
je shampoo verspreidt de geur
van herinnering
gelukkig alleen
gassen onder de dekens
ondertemperatuur
om vier uur wakker
ik steek mijn nek uit naar haar
onwillekeurig
ejaculatie
kus van het pruimenmondje
hogere chemie
ze heeft altijd nog
haar zacht gedroogde pruimen
wachten in de koelkast…
4 smaken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
482 kruidjes-roer-me-niet
bitter zilt zoet zuur en zout
smaken van de taal
de wind wiegt de taal
gedragen door het water
helder als een droom
de woordkarigen
buigen als waterwilgen
zacht maar immer taai
de naakte waarheid
met vrijwel niets om het lijf
klopt ongenood aan…
courtisane
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
722 met het oog op jouw verleden
desondanks jouw onvolgroeidheid
bewogen tot op het heden
alsmaar zoekend naar dat wil's gerief
zo gemakkelijk als je bent
des te zieliger is die vent
waar jij jezelf aan geeft
voor de lust die jij begeert
door onnadenkend
luisterend naar die woordjes
verblind door de erotiek
genietend nolens volens
ben je…
Beuken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 Het taaie beukenhout, weerbarstig
door regen en de wind
geworteld in donkere grond
in het park waar de reiger wandelt
een droom over jou en mij
en de snel zwemmende vissen
omdat het zwijgen onder water lijkt
en beuken beginnen te bladeren
voor het dorp dat in de lade ligt
een brief zo ongeschreven blijft.…
de rust van kaarslicht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
507 mijn nesteling in jouw gemoed
laat bloed een omweg kiezen door
de tijd
samen in de armen van elkaar
we warmen daar
en weren kou –mijn lief-
waar ik van hou
brandt helder binnen het gerief
van warme vlammen
boven wit
waar onze kracht in zit
wijkt nimmer door het inductief
de waarheid in te dammen…
Zwak
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
540 Ik heb een zwak voor haar
die haar hart verloor
aan mijn debiele ziel
vergeetachtig lief
en knuffelbaar
ruw en hard
maar niet zo taai.
Zij wilde het niet weten
en verschool haar hart
in mij.…
in de lommerte van een eik
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
505 gerieflijk vlij ik mij
tegen jouw brede bast
sterke doorleefde armen
beschermen mijn boven
diepe zelfverzekerde ankers
behoeden voor wegwaaien
hoe wij al vele jaren
elkaar bijpraten
lief en leed delen
ik werp mij neer op het gras
en smeek je teder te zijn
overwortel mij
maak me deel
bij jou ten grave liggen
wat durf ik meer?…
Element
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
594 de wind waait, zwaait
fluistert wat in mijn oor
tonen smelten samen
tot een gerieflijke trilling
roezemoezen in koor
takken wiegelen
als magische silhouetten
ongedwongen vier ik
het dynamisch jaargetij
ga bloemetjes buiten zetten
de wind waait, zwaait
wat koel en zacht geruis
als een streling, heling
een element van vertrouwen
bij…
Betekenis
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
680 gaf ik het toe, was erg moe
voelde vreugde in het geven
tijdens de avond zag ik hoe
jij bezig was met overleven
had ik jouw uitleg niet begrepen
je was ontrouw en jouw gerief
voelde duister en benepen
toen je me terugzag in de nacht
had ik te lang op jou gewacht.…
Als de dood ons naar bloemenvelden brengt
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
890 Een oude indianenvader
het ontwapenende grijs
in zijn hart speelt een kind
tot aan de dood eigenwijs
hoe oud is zijn gezicht
taai door tijd getekend
als de dood ons
naar bloemenvelden brengt
het prille van lente
door rouw wordt doordrenkt
een oude indianenvader
in het sterfbed van de stad
in zijn hart speelt de dood
een bloemrijk…
bestaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de taaie vlieren
stervende stakkerds
meer dood dan levend
buigen zich naar het
land om de zoute
zeewinden langs de
kust te trotseren
geharde judasoren
verteren het hout van
de geplaagde vlieren
om bij vrieskou even
te verschralen en zich
in betere tijden vol
te zuigen met vocht
alles buigt onder
het gewicht van
het verraad…
Sneeuwdeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
5 De sneeuwdeken
van herinneringen
aan de zomer, onze
radslagen van verlangen
in kleren van Vlisco
om mijn stil alleen
voor het raam
de geluiden van buiten
wielen onder mijn gedachten
bedekken mijn broosheid
het gewicht van mijn ziel
te zwaar om te dragen
en te taai om stuk te slaan
koud van vroeger
in jouw warme handen
onder het witte…
Cirkelen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 we rijgen rituele woorden
aaneen maar de zin laat
zich niet vinden
de taal van taai verdriet
verankerd in de ziel
laat zich niet snoeren
wreed woekert ze door
in het oog van de orkaan
ademen we slechts
het verleden uit
ons onstilbaar verlangen
naar toen en daar
oneindig cirkelen we rond
als gewichtloze doden
in de ruimte…
Riet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
613 wuivend riet
Je neemt het
waar
riet, dat wuift
halmen taai....
Door een wind
die,in de loop van dag
aanwakkert
tot windkracht-7
Het brengt
leven....
over het water
aan oever en wal
Wij wandelen
naar
het later
'n schijnbaar niemendal
De wind eerst
tegen
dan in de rug
naar ons thuis, terug.…
XXXVIII - rotterdams - 1921
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 een designlamp
werpt zijn maanlicht
op de glazen tafel
van de maaskade
gaan rotterdamse galleien
met wereldnieuws
redactie buitenland
van over de hele wereld
komt misverstand
schulden en boetes
de familie mafiosi
vreten de woorden
los van de dingen
in taai alcoholisme
verzuipt zelfbeklag
muizenissen -
de kater op de kade
weet…
automaat
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
538 denk niet dat een verleden
mij wegdrijft uit het heden
neen, het zet wat komt
in een duidend perspectief
ben me er steeds meer van bewust
dat ik vertoef op de weg van het begin
naar een onbekende tijd,
in oneindige rust, is mijn idee,
onderweg terend op lief en gerief,
vermengd met mijn eigen schaduw
een weg van inzicht naar de "zin"…
Liefde is
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
950 Hartstochtelijk lief
als het zaad zich een weg baant
door je schoot
het lichaam nog na praat van ijver
schaduw je van je naaktheid beroofd
gerieflijk bloot de dadelijkheid verpakt
wat de gelegenheid bood
mij ter aarde smakt
als m'n zaad zich een weg baant
door je schoot
cellen als verborgen goden
aan je lippen
het fluwelen zand van warme…
Onbereikbaar
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
305 Kleine erupties in een zee van tijd
onbereikbaar voor jouw nijverheid
waar bloemen in wildernis dansen
via breekbare momenten schuldbewust
in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief
door onuitputtelijke drang reeds uitgerust
schaduwen verborgen door zilte wind
onbereikbaar voor harde werkelijkheid
in eigen fantasie een vreemde bemind…
mangrove
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
718 taaie tenge takken
overluifelen de kreek
zie hoe muskieten zwermen
merk hoe de kaaiman kweekt
van vuig slangengebroed
krioelt het koortsmoeras
tussen knoken en schedels
bewaken zij ‘t gewas
aanhoor de valse stilte
waarin geen vogel zingt
en voel het klamme dreigen
van gif dat lucht verdringt…
Nacht van de Ziel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
555 ach mens vol smarten
het nood-lot werpt je
vroeg of laat
terug
op je ware zelf
maskers zijn afgerukt
je naakte pijn
wil erkend worden
taaie , zelfgesponnen draden
moeten verbroken
het zal door merg en been gaan
als elke vezel in je schreeuwt
zal in je hart
gefluisterd worden
welke weg te gaan
Voor een vriend…
WOONOORD
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
635 ik woon in een boom
en moet er 's avonds
voor eten en bed weer uit komen
zo heeft hij het mij geleerd
hij hielp je met het
verwezenlijken van je dromen
en een woonoord te bouwen van hout
taai en verweerd
hij is nu eenzaam en oud
bouw je eigen onderkomen
zei hij die het verlies van
z’n eigen nooit heeft verteerd
weet je jongen was…
Het kuiken en de vos
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.514 Het kippetje in spé oogde best wel vief,
maar voor dit jonge leven sloten de luiken
en zo kwam de vos aan zijn culinaire gerief.…
oude stenen
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
644 als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief
niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen
toch bouw ik op oude stenen
zij vormen…
denkend aan Paul simon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 Nooit werd ik een rots
of een gerieflijk eiland
in de Pacific
Paul Simon kan zingen
wat hij wil
poëzie mag dan balsemen
demonen krijgt hij
zelden stil.…
Kou
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.016 nu gaan ze weer trekken
de scheuren op zijn taaie lijf
maar alles beter
duizendmaal beter
dan die geur van verbrand vlees
van verse botten waarop vlammen lekken
die hem zomer's soms doet gruwen
ook al vloeit er dan drank
knallen er slechts kurken
een geur die hij nimmer heeft geroken
zo hoort hij keer op keer
waren het maar gekken…
The day after
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
12.879 restje soep, wat brokjes kaas
tien taai geworden broodjes
een wirwar van fragmenten van verhalen
afvalbakken overvol
plakkerige keukenvloer
loden benen, houten kop
geur van rozen
kookboek met uitdagende gerechten
kroost vertrokken
kliekjes van verjaardagsmaal
vergeten bal en tandenborstel
het nieuwe boek lijkt spannend.…
Splijtzwam ?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
593 Oude wilgen, met
gespleten stammen,
gesnoerd tot buigzaam
griend, verwijten taaie
takken de schemerzon,
die het heimelijk licht,
openlijk laten vloeien,
waar harten branden zullen,
groeien vermolmde zielen
de hemel in, verspreiden
sporen van narcistische
zwammen zich in de grond, die
te splijten en zich te behoeden
met het overschot…
Veenmos (Sphagnum)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 niks hoor
in mijn tuin
verdringt het
soms het gras
een hechte kluwen
verend grijsgroen
de maaimachine
loopt erin vast
die taaie rakker
meters hoog opgetast
hield het water vast
en ook de mensen
die erin wegzonken
verdronken
in het veenmoeras
veenlijken
die we bekijken
in het museum
overdenkend
hoe het was…