637 resultaten.
Ad Tempus
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.509 ik was even in ruste
toen gefluister langs
de oren blies en zeide:
ga je mee
met mij mee
zomaar
vliegend vlieden
*
wonderbaarlijk
dat het mij met
vergankelijkheid
suste
ik wist niet
dat het de geest was
die zichzelve vaarwel
kuste…
Zo ook de mens roest
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
560 hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van de ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die ook de schoonheid
van vergankelijkheid
aanschouwelijk maken
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in jutenzakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond
in krans slagaders
is gerijpt tot kalk
als ik je naakt…
Oktober-blues
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
620 Het bronsverkleurde najaarsbos
ruikt naar vergankelijkheid
en het korten der dagen
stemt mij triest en lusteloos.
Waar de rijen naakte graven
op Allerheiligen wachten
nabij de treurende wilgenboom,
kniel ik bij mijn ouders graf
want niemand kon als hen
mijn stil verdriet verzachten.…
boomt niet langer sterk
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
528 wanneer de wind
grillig snelt
naar herfst
dan voelt
het leven
sleet
versukkelt het
na korte tijd
in aardse vergankelijkheid…
Krenkvlinders
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 In het portaal van
de laatste nacht
doemt het lot dat
onafwendbaar wacht.
Het is als schaduw in het dal,
of ginds het klare licht
van sterren in het heelal
dat blinkt in het verre zicht.
Bij de gedachte die dwaalt
smaakt bitter soms zout,
dan weer zoet.
Voor wie over lotgevallen verhaalt
van glooiend gemoed.…
Profielets,
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
496 Zijn aard en meesterschap
door tijd de perfectie heeft
vervolmaakt, blijft hij dichter
bij de aarde, profiel van een
ziel die ongezien liet weten
waaraan het is doodgegaan,
vergankelijk, los en wars van
alle wetten, boodschap
die blijft voortbestaan.…
Enfin
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
539 mijn haar
nog immer lang,
over oren op weg
naar schouder
verdunt in allerijl,
havens komen in zicht,
op het slagveld
ruist het voorlaatste riet
het wordt er kouder
is het vizier
op mijn zwanengezang
gericht
raakt dan ook
de geest gekweld,
wordt mijn kijken
naar nog meer staren overgeheld
dicht ik almaar dichter dan verlicht…
Voetnoot
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
558 Het is niet meer dan bijzaak,
ofschoon onlosmakelijk
in gedurigheid verbonden.
Wegstervende woorden
van alle mensen
wiens stem we horen konden.
Uitdijende zwaartekracht
rekt de ruimte op en laat
grenzen terloops vervagen.
Het achterland van herinnering
vernevelt op gedempte toon
in de zoom van lengte van dagen.…
Eens
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
504 eens is er de tijd
dat mijn huid het lijkwit baart
aan de dood gelijk
en onveranderlijk dan is van aard
nog steeds kleur ik naargelang
ik ruik en de ander mij proeft
of de ander kijkt
terwijl mijn geest
soms in een doolhof
vertoeft
de caleidoscoop
van de verandering
onvermijdelijk besloten
in mijn vlees
wordt voortdurend
vaak…
Stof in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 Met mijn ogen dicht
reik ik in het ijle naar het firmament.
Naar de eeuwigheid
waarvan niemand het begin of einde kent.
Stof in de wind
wij zijn net als stof in de wind.
En ons bestaan
is niets dan een druppel water in de zee.
Wat wij doen
neemt de kracht der tijden vluchtig met zich mee.
Stof in de wind
't is niet meer dan stof in de…
gedachte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
667 Vergankelijk de vergankelijkheid:
alles vergaat vroeg of laat.…
Panta rhei
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
670 Panta rhei
alles stroomt
alles is vluchtig
alles is luchtig
vooral in de zomer.
Panta rhei
alles stroomt
alles beweegt
niets overleeft
ook niet de zomer.…
Later is morgen geleden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
511 adem de wolkenhemel
vatbaar voor langer verblijf
hangende het verleden
is er nog een rimpel in
volkomenheid, een ader
met vloeibare twijfel
of we niet in herhaling vallen
weer opstaan en verpozen
ons van geen kwaad weten
kunnen we nog eenmaal
onze gangen herroepen
de rivier verleggen
en de stoflaag herlezen
zonder blijk van wijken…
Het heilige vuur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
381 wanneer is het mooi geweest
is de bomenrij volgroeid
het landschap doorsneden
met witregels als groeven
in aarde zonder voetnoot
tot punt achter de einder
is dit een droom, een weg
evenwijdig aan de grens
van levensvatbaar, laten
we vuur achter, verwaait
de rook in een speldenknop
zoals het altijd was geweest…
Vak E, rij 11c
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
492 het kan even duren
geduld is niet gehinderd door haast
doch schatplichtig aan een geheugen
van grachtwater; slechtziend en doof
nee, dan de heldere beek die eindeloos
woorden herhaalt, de letters spelt
tot in omgewoelde grond, een verzande
oever. Het graf blijkt geruimd
ooit, bij het zilverlicht van de spade op
een doordeweekse morgen…
Rozenblaadje
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 Rust zacht
op het harde steen
liefde dacht
aan geur alleen…
De fotograaf 2
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
721 Een vluchtig moment, wordt eeuwigheid
maar oh zo vergankelijk is een portret
als het in as wordt bijgezet.…
de tijd toezingen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
638 zal de tijd onhoorbaar oorverdovend toeslaan
of moet ik haar koesteren
en zachtjes in mijn armen wiegen
en bezwerend zingen van opzij
haar laten kabbelen op de stroom
van al mijn verdwenen angsten
het papier mijn oude vriend noemen
om niet te vergeten wie ik verloren heb…
Herinnering
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 De herinnering is de ultieme duiding
dat iets niet meer terugkomt,
het in het verleden huist
hoe ik ook tuur, wat ik ook schrijf
men is overleden
gebeurtenissen van het verleden
zijn nog slechts beelden
in mijn verdrietige hoofd…
kwetsbaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 op een dag
eerder dan morgen
voordat alles dodelijk is
en irrelevant
rust een rivier
in haar bedding
zwemmen vissen
achter hun net
schuilt in elke hoge
hoed een konijn
lijken onze stemmen
op raspende diesels
terwijl het kind teloor
gaat in paarse mist
vroeger of
later dan gisteren
heeft vandaag iets
kwetsbaarachtigs…
Tijdloos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 soms haalt de wind mij eerder in
doorheen de traagheid van de dag
en schrijft al eerder een eind aan de zin,
zo lijkt, en raak ik onverwacht van slag
het is niet vreemd dat ik mij hecht
ieder mens zoekt immers naar gelijke tred
laten varen is niet slecht, zo wordt gezegd
doch het gevoel van verlies blijft onverlet
het getij is dan op iedere…
Afdronk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 drink,
op gedode tijd
en brekend licht
op een vleugje blindheid
als mantel der liefde,
vergeet en bewaar, immers
in termen van bitterzoet
is het laatste glas
vergeven…
nefelibata
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 over de gang, langs structuurverf,
deuren met hun nummers gesloten
alles inwisselbaar, zweem van bederf,
elk tijdstip in vergetelheid gegoten
lopend met op de rug een stenen last,
weifelend over deze ultieme galerij
zonder zienderogen op de tast;
mijn schaduw is mij het meest nabij…
In dit verband
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Verbondenheid is
als bij mummificatie
ingewikkeld zat
de gevallene
in de koningstombe niest
in zijn stofmasker.…
Het verwoeste landschap van mijn ziel
gedicht
1.3 met 14 stemmen
1.959 Op het verwoeste landschap van mijn ziel
bouw ik trouw rokende torens, kastelen
van rottende lucht en zinkende speelholen
Wolken in de hemel daarachter witte vogels
schijnt het licht van zeven enorme zonnen
rijzen oceanen om een zweefmolen van glas
cirkelen manden aan varende luchtballonnen
boven een regenachtig schemerig landschap
dat…
herfstgedachte
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.267 hoe vergankelijk
het leven zich openbaart
in dwarrelend blad
hoe gedreven mijn bestaan
zich nestelt in zon en wind
(tanka)…
de tijd getekend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 de vergankelijkheid
heeft mij
bij de hand genomen
de jaren getekend
in rimpels en kraaienpootjes
wat bleef is de glimlach
van zo nu en dan
onzeker om de lippen…
nazomer
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
655 het zonneoog bloeide lang
en vanzelfsprekend het zette
de aarde in vuur en vlam
een verweesde droom
ijlt nu zacht zomerend
in de hangmat na
een zwanenzang op
het broze dat in
vluchtigheid vergaat
huiverend zien de bomen
hoe het einde weerkaatst
in het laatste licht…
eerste adem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
211 vanaf de eerste kreet
ligt de schaduw al opgevouwen
tussen de lakens van de wieg
een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren
de jaren lopen niet
ze lekken
uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong…
Landingsbaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
137 Ze zegt niet wanneer ze komt.
Ik zet mijn lichaam op stil
en wacht tot het wachten zelf
geen wachten meer is.
Zoveel jaren dacht ik
dat het teveel voelen
een lek was, iets dat afgedicht moest.
Nu weet ik: het is de opening
waardoor het licht anders valt
op een vleugel die toch al
naar iets anders op weg is.
De rups wist niets van vliegen…