765 resultaten.
Het dodeneiland
poëzie
3.2 met 11 stemmen
3.065 Wind gaat lijkkleurig van het zerkenstof,
Kan niet van 't eiland af, een dodenhof,
Dat diep de bodem van de zee doortrekt
En deze ver-om aandoet met bederf.…
Onvoorwaardelijk
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
792 Jij bent mijn zonsopkomst
het brein van mijn intieme gewoonte
boven diepe wateren met vrije vogels
op de golven van het meer
waar ons zomerkamp, zonder droomverlies
daar bij het bospad, droomvrijheid
achter een horizon plaatst
ons liefhebben is nu samen geworteld
jouw seizoenen zijn eilanden rond dromen
de oeverlanden zijn het blikveld
het…
De dichter is een koe
gedicht
4.3 met 64 stemmen
18.665 .
------------------------------------------
uit: Eiland der ziel (1939)…
THEESALET
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
411 pronkkamer
praten deftige bedaagde dames
heftig bij hun warme genotsdrank
een kleine jongen luistert
vol ontzag naar de luide woorden
voelt zich vernederd
bij die wijze tantes
hij knikkebolt - verzinkt
ligt overleden in zijn graf
naast hem rust Robinson Crusoe
de vereerde held
uit zijn geliefde boek spreekt
eens op mijn verlaten eiland…
Onsterfelijk?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
484 In dit getijdenwerk van brandende sterren ontspringt
de geest van het ongeboren verlangen, daar verrijst
een onsterfelijke eiland, schim van ons bijgeloof in een
sculptuur van zand, aangejaagd door windschepen,
ingeleid aan de kade van een ontvankelijke moeder schoot
die baart een wonderschone wereld waarin we zijn geland…
Zeeuwse inkijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Hij toonde
een oude kaart met tientallen eilanden en
diepe geulen daartussen. Een ansichtkaart
gekocht met een diepe vaart tussen de mooie
bollen van een Zeeuwse jongedame met pit.…
Middelburg
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
418 Was het u bekend
dat Middelburg
niet aan een meer,
niet aan een meer,
kanaal, rivier,
maar aan het zilte nat
wist u dat Walcheren
in 't land van Gorzen
en van Slikken
Walacra sinds
de Romeinse tijd
een eiland was
aan zee wat duinen
en konijnen, gras,
niet meer dan dat?…
Vluchten kan nu weer...
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
454 een groot vraagteken zet bij de niet te stuiten drang onder 77 procent van de Europeanen om zich als pijlen uit een boog te laten schieten naar verre, vooral vredige, zo zuidelijk mogelijke costa's, de tot ieders verbeelding sprekende, maar nog nooit bewonderde Bahamas en Malediven en het altoos zonovergoten Sri Lanka, eerbiedwaardig schitterend eiland…
Ademen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
398 op het terras van het taanhuis
die onze tuinen inlopen
alsof wij hier wonen
in een openluchtmuseum
en hun onnozele brutaliteiten
horen te prijzen
als fatsoenlijke interesse
Maar we kunnen ermee leven
De bezoekers lopen rond
in een parallelle werkelijkheid
en wij hebben echte buren
een wijde hemel, het wijde water
en het groene eiland…
Onbekende wateren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
121 wateren en jij bent dan een gestrande schipper die de zeeën wel wilt bevaren maar geen schip of zeil bezit
Het zijn
Onbekende wateren maar je zal een bekende schipper nooit om een lift of kaart durven vragen omdat je je dan minder waard voelt
Je wilt
naar onbekende wateren waar ik je als schipper mee naartoe neem omdat ik je niet op een eiland…
doe eens normaal joh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
143 de moederschoot telde
ik de minuten, niet per uur maar
tot nu waar ik applaudisseer
daar mijn Aow en Pensioen
bijna voor het grijpen liggen
achteraf gezien heb ik hoge
ogen gescoord door me af te
bakenen tegen al het “ normale “
waar het syndroom van “ doe eens
normaal joh en lach niet overal om “
nimmer me te eigenen
neen, mijn eiland…
Het stille later (2)
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.386 Elk werelddeel is een eiland met lange kusten. Ook de mens
is een eiland met lange kusten, met bergen en dalen en volkeren
bewonen hem. Niemand op aarde is alleen, niemand staat voor
zichzelf. Wij allen worden gevoed door en uit elkander, door
mensen om ons heen en mensen die we niet meer zien.
We veranderen, steeds opnieuw. Elk moment.…
Odysseus’ verhaal; na de val
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
77 Op Ismaros,
het eiland der Kikonen, roofden wij alles wat er te eten was.
Na een beestachtige braspartij, tegen de ochtend,
werden wat manschappen van mij, terecht of niet,
aan speren geregen door de inheemse bevolking.…
Een oude belofte
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
2.711 de smalle weg
beweegt zich
langs het kanaal
tot aan de horizon
wij passeren
de oude sluis
waarvan de waterkering
is verdwenen
slechts het eiland
met het ijzeren
wankele bruggetje
verraadt
de oude bestemming
zij loopt
voor mij uit
haar lichte zomerjurk
waait in de wind
verbeeld ik het mij
houdt zij
soms
heel even
als een…
Calypso 2004
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
3.113 in elke cadens die ons aan een ander linkt
worden wij grootser en gelatener voor elkander
geen geliefden zoeken wij, geen vertedering of lust
geen rivieren lokken ons, geen romantische visioenen
geen noodzaak kan ons binden, geen enkel sentiment
we zullen eigen zoenen neerleggen op gras en zee
we zullen praten over de dagen voor ons eiland…
Metoposaurus
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
542 De voorhoofdhagedis
zo genoemd om de contouren
van zijn brede schedeldak
als casco van zijn trage brein
plat als dwarsgeslagen haring
met een smal corpus callosum
gestolde relikwie temidden
van twee hemisferen
stamt rechtstreeks van amfibieën
uit het late Trias
van de oerbossen van Polska
tot het eiland Portugal
van droge…
Nacht in de tropen
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.493 Het eiland beeft en
bleke vogels trachten
het donker te ontvluchten.
Haastige vrouwen sidderen
onder de schemersluier
verlangend naar
het veilige dorp.
De geur van wierook
en het gemompel van gebeden
kringelt op uit tempeltjes
langs het pad.
Dan stopt het krijsen der vogels!…
6
gedicht
2.3 met 86 stemmen
27.977 Ze wil niet weten welke soort
Iedere vorm van kennis scoort laag vandaag
Schaamte voor het verlangen naar anonieme
schoonheid een naakte man in de branding
Morgen verlaat ze dit eiland. Wat zij wilden
is voorbij. Duinen geven geen antwoord
het strand stuift, er staat een grijze zee
Over de boeg van de hoop.…
Schokkerse schrik
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
469 eeuwig verloren op een rij
het kimportret schaduwt takken bladerloos en vogelvrij
tijd dat-ie eens gumt zo de Heer hier heeft gestunt
Schokkers korenwijn staat om klaar te schenken
eenmaal droog kwam ziekte via stadsbomen binnen
reden wellicht te overwegen weer nat te beginnen
toen uw water wilgen knoestig levend kon drenken
Bedenk uw eiland…
Wit hing en stil...
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.822 En op die heuvel, op die bank van ons,
Boven de dauw, zaten we als op een eiland;
En ’t wit doorschijnend licht, het witte weiland
Leek stilte; en de stilte was als dons.
Boven de wereld zaten we; en we schrokken,
Als om ons in besliste vaart een tor
Een kromme draad trok van donker gesnor,
Wegbuigend in dempende nevelvlokken.…
Onderweg
gedicht
2.6 met 23 stemmen
13.404 Nu zetten onder mij hardrubber banden
remmend in de steenweg hun tanden
en tolt een wijzer mij wat franken kwijt;
dan ik al weer verder en ik drijf
pijlsnel in een hobokoncert
langs witte meren fluitekruid
met eilanden van eeuwenoude stammen.…
Toespraak tot het plafond
gedicht
4.3 met 36 stemmen
7.548 het blijven voortbestaan van dichters -
misschien is het evolutionaire voordeel wel
dat het de dolfijn in staat stelt van tijd
tot tijd aan de oppervlakte te komen
boven het water uit te springen
en een blik te werpen op de blauwe
of sterren- of wolkenlucht
en de kust
---------------------------------------------
uit: 'Bij eb is je eiland…
Open orakel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
694 Onder de rokken
van dat grote eiland, onder die rokken draag
ik rokken en onder die rokken verstop ik de
kracht van talloze goden, voor jou, dappere
vriend, laat ik graag de rokken vallen, kom
en drink mijn geest uit een eeuwenoude grot,
bemin de lavastromen van mijn tedere kosmos:
Lesbos.…
welkom
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
679 ik kom slechts
om te gaan, mag even op de drempel zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken
soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor…
Deemoed
hartenkreet
1.4 met 8 stemmen
762 Ik las ooit in een uniek boek over een heilige monnik op het Griekse eiland Athos, waar enkel mannen zijn toegestaan, dat deemoed het grootste goed op aarde is.
Sindsdien blijf ik nederig tot mijn dood.
Ben fysiek en geestelijk zo naakt als een pasgeboren baby.
Zie mezelf nooit meer als meer.
Eerder als minder.
Nooitgeboren.…
luchtkasteel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
544 oude bladeren
tot het laatste idee verstikt
in een massa rottend blad
wie niet worstelt komt niet boven
wie schrijft blijft meestal nog drijven
al is het soms als schipbreukeling
die zich krampachtig vastklampt
aan wrakke zinnen
met wat woordenflarden
die moeten varen
naar het reddende geheel
maar vaak koersen
naar onbewoonde eilanden…
Riviervogel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.533 denk aan de zee,
jij bent mijn zonsopkomst
mijn boek in de branding
het brein van mijn intieme gewoonte
boven diepe wateren met vrije vogels
vlieg jij hoger riviervogel
boven het stromend water
naar mijn dromen …
Ik kijk uit over de rivier
maar ik denk aan de zee,
ons liefhebben is nu samen geworteld
jouw seizoenen zijn eilanden…
Aquarius
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
465 boot op
in het schuim der golven
donkere schimmen
angstige migranten
uit handen van de smokkelaars
hun leven op het spel
drijvend boven 't peilloos diep
der Middellandse Zee
"Rustig blijven," klinkt het,
"wij zijn hier om u te helpen
wij brengen jullie
safe and sound aan land..."
...liet toen in het midden
of het niet een eiland…
valentijn zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 als jij mijn bloem bent zal ik jouw zon zijn
die regenbogen schildert als het regent
ik zal jou met een warm licht koesteren
zelfs als ik mijn baan veranderen moet
als jij mijn wereld bent wil ik maan zijn
een nachtlamp in schemering en nacht
die als baken van licht jouw toeverlaat is
wanneer tijd en ruimte zich verweven
als jij een eiland…
Bij mij zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Op een eiland,
vol rust en vrede,
waar de hemel diepblauw kleurt,
en de oceaan kabbelend dit lied neuriet.
Bij mij zijn,
om voor een heel leven,
met jou samen,
geluk te beleven.
Om stiltes te aanvaarden,
en rust te laten dalen,
om te bezinnen
dat een gezond leven een zegen is.…