746 resultaten.
Het stille later (2)
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.386 Elk werelddeel is een eiland met lange kusten. Ook de mens
is een eiland met lange kusten, met bergen en dalen en volkeren
bewonen hem. Niemand op aarde is alleen, niemand staat voor
zichzelf. Wij allen worden gevoed door en uit elkander, door
mensen om ons heen en mensen die we niet meer zien.
We veranderen, steeds opnieuw. Elk moment.…
Een oude belofte
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
2.711 de smalle weg
beweegt zich
langs het kanaal
tot aan de horizon
wij passeren
de oude sluis
waarvan de waterkering
is verdwenen
slechts het eiland
met het ijzeren
wankele bruggetje
verraadt
de oude bestemming
zij loopt
voor mij uit
haar lichte zomerjurk
waait in de wind
verbeeld ik het mij
houdt zij
soms
heel even
als een…
Calypso 2004
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
3.113 in elke cadens die ons aan een ander linkt
worden wij grootser en gelatener voor elkander
geen geliefden zoeken wij, geen vertedering of lust
geen rivieren lokken ons, geen romantische visioenen
geen noodzaak kan ons binden, geen enkel sentiment
we zullen eigen zoenen neerleggen op gras en zee
we zullen praten over de dagen voor ons eiland…
Schokkerse schrik
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
469 eeuwig verloren op een rij
het kimportret schaduwt takken bladerloos en vogelvrij
tijd dat-ie eens gumt zo de Heer hier heeft gestunt
Schokkers korenwijn staat om klaar te schenken
eenmaal droog kwam ziekte via stadsbomen binnen
reden wellicht te overwegen weer nat te beginnen
toen uw water wilgen knoestig levend kon drenken
Bedenk uw eiland…
Wit hing en stil...
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.822 En op die heuvel, op die bank van ons,
Boven de dauw, zaten we als op een eiland;
En ’t wit doorschijnend licht, het witte weiland
Leek stilte; en de stilte was als dons.
Boven de wereld zaten we; en we schrokken,
Als om ons in besliste vaart een tor
Een kromme draad trok van donker gesnor,
Wegbuigend in dempende nevelvlokken.…
Nacht in de tropen
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.493 Het eiland beeft en
bleke vogels trachten
het donker te ontvluchten.
Haastige vrouwen sidderen
onder de schemersluier
verlangend naar
het veilige dorp.
De geur van wierook
en het gemompel van gebeden
kringelt op uit tempeltjes
langs het pad.
Dan stopt het krijsen der vogels!…
6
gedicht
2.3 met 86 stemmen
27.977 Ze wil niet weten welke soort
Iedere vorm van kennis scoort laag vandaag
Schaamte voor het verlangen naar anonieme
schoonheid een naakte man in de branding
Morgen verlaat ze dit eiland. Wat zij wilden
is voorbij. Duinen geven geen antwoord
het strand stuift, er staat een grijze zee
Over de boeg van de hoop.…
Onderweg
gedicht
2.6 met 23 stemmen
13.404 Nu zetten onder mij hardrubber banden
remmend in de steenweg hun tanden
en tolt een wijzer mij wat franken kwijt;
dan ik al weer verder en ik drijf
pijlsnel in een hobokoncert
langs witte meren fluitekruid
met eilanden van eeuwenoude stammen.…
Toespraak tot het plafond
gedicht
4.3 met 36 stemmen
7.548 het blijven voortbestaan van dichters -
misschien is het evolutionaire voordeel wel
dat het de dolfijn in staat stelt van tijd
tot tijd aan de oppervlakte te komen
boven het water uit te springen
en een blik te werpen op de blauwe
of sterren- of wolkenlucht
en de kust
---------------------------------------------
uit: 'Bij eb is je eiland…
Open orakel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
694 Onder de rokken
van dat grote eiland, onder die rokken draag
ik rokken en onder die rokken verstop ik de
kracht van talloze goden, voor jou, dappere
vriend, laat ik graag de rokken vallen, kom
en drink mijn geest uit een eeuwenoude grot,
bemin de lavastromen van mijn tedere kosmos:
Lesbos.…
welkom
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
679 ik kom slechts
om te gaan, mag even op de drempel zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken
soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor…
Deemoed
hartenkreet
1.4 met 8 stemmen
762 Ik las ooit in een uniek boek over een heilige monnik op het Griekse eiland Athos, waar enkel mannen zijn toegestaan, dat deemoed het grootste goed op aarde is.
Sindsdien blijf ik nederig tot mijn dood.
Ben fysiek en geestelijk zo naakt als een pasgeboren baby.
Zie mezelf nooit meer als meer.
Eerder als minder.
Nooitgeboren.…
luchtkasteel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
544 oude bladeren
tot het laatste idee verstikt
in een massa rottend blad
wie niet worstelt komt niet boven
wie schrijft blijft meestal nog drijven
al is het soms als schipbreukeling
die zich krampachtig vastklampt
aan wrakke zinnen
met wat woordenflarden
die moeten varen
naar het reddende geheel
maar vaak koersen
naar onbewoonde eilanden…
Riviervogel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.533 denk aan de zee,
jij bent mijn zonsopkomst
mijn boek in de branding
het brein van mijn intieme gewoonte
boven diepe wateren met vrije vogels
vlieg jij hoger riviervogel
boven het stromend water
naar mijn dromen …
Ik kijk uit over de rivier
maar ik denk aan de zee,
ons liefhebben is nu samen geworteld
jouw seizoenen zijn eilanden…
Aquarius
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
465 boot op
in het schuim der golven
donkere schimmen
angstige migranten
uit handen van de smokkelaars
hun leven op het spel
drijvend boven 't peilloos diep
der Middellandse Zee
"Rustig blijven," klinkt het,
"wij zijn hier om u te helpen
wij brengen jullie
safe and sound aan land..."
...liet toen in het midden
of het niet een eiland…
valentijn zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 als jij mijn bloem bent zal ik jouw zon zijn
die regenbogen schildert als het regent
ik zal jou met een warm licht koesteren
zelfs als ik mijn baan veranderen moet
als jij mijn wereld bent wil ik maan zijn
een nachtlamp in schemering en nacht
die als baken van licht jouw toeverlaat is
wanneer tijd en ruimte zich verweven
als jij een eiland…
Bij mij zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Op een eiland,
vol rust en vrede,
waar de hemel diepblauw kleurt,
en de oceaan kabbelend dit lied neuriet.
Bij mij zijn,
om voor een heel leven,
met jou samen,
geluk te beleven.
Om stiltes te aanvaarden,
en rust te laten dalen,
om te bezinnen
dat een gezond leven een zegen is.…
Metoposaurus
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
542 De voorhoofdhagedis
zo genoemd om de contouren
van zijn brede schedeldak
als casco van zijn trage brein
plat als dwarsgeslagen haring
met een smal corpus callosum
gestolde relikwie temidden
van twee hemisferen
stamt rechtstreeks van amfibieën
uit het late Trias
van de oerbossen van Polska
tot het eiland Portugal
van droge…
3E MAASVLAKTE, 1STE NOORZEEVLAKTE
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
715 Ik ben niet van het landje pik
zoals de VOC-Hollanders
en de boze Nederlanders
na de 2e wereldoorlog
Die delen van aangrenzend Duitsland
Nederlands wilde verklaren
de bewoners wilde deporteren en
de Nederlandse Taal invoeren
Ik ben van de landaanwinning
het liefst op een natuurlijke manier
zoals de platen en eilanden
in onze zo bedreigde…
Ongerept
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
676 alzo ging ondergesneeuwde
zijns weegs naar het
sneeuwbedekte eiland
het ongerepte reptielenzoo
heeft geen woorden, kent evenmin rijm- en klankakkoorden
Ongeschreven bladzijden
van zwijgen en
ongehoorde geluidloosheid
breiden zich nu als losgeslagen ijsschotsen naar alle kanten uit
elders wachten zeehonden en keizerpinguïns op…
Odysseus’ verhaal; na de val
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
77 Op Ismaros,
het eiland der Kikonen, roofden wij alles wat er te eten was.
Na een beestachtige braspartij, tegen de ochtend,
werden wat manschappen van mij, terecht of niet,
aan speren geregen door de inheemse bevolking.…
De Vrouwe van Terschelling
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
713 Ze waakt zo over de zielen
die aan de zee ten prooi vielen
en zorgt tevens met zachte hand
voor het Terschellinger eiland.…
Vroeger is een verre ster
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.120 veracht,
U graait in ons leven,
U plundert ons huis,
En wat U niet vindt
Begeert U het meeste
Ons hart krijgt U nooit in
Uw macht
Vroeger is nu een verre ster
een vreemd vijandig land
met vreemde harde mensen
harde stemmen,
harde hand
En de schatten van mijn
kindertijd als wrakhout op het strand
Het heden is een niemandsland
een eiland…
suikerzoete plannen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.188 Waarom elke keer weer die pijn door ons hart
Het leven gaat door, da’s de naakte waarheid
Wij ook, al is het dan misschien apart
Het leven is geen onbewoond eiland
Of Mallorca in de Middellandse zee
Herinneringen drijven boven
Gedachten mooi en warm nemen mij mee
Keuzes, wegen, beslissingen, verantwoordelijkheden
Een relatie is vechten voor…
Diep in het lila park
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.611 leven
handen vol verwachting
Onze blikken zochten een glimlach
in het eindeloze deemster
voorbij de sterrenkou
spraken van ongekende paden
omhelsden gouden dromen
lachten als jonge goden
zwervend door de wouden
aan de rand van de wereld
Wat wij zagen
was een verloren glans
een glans van schoonheid
een wondere bloem
op een vergeten eiland…
De kleinste dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.363 vrucht
Perzikbloesem met een vleugje nimfenzweet
Drijft over het laken
Dolle geur wenkt de voelspriet
Gulzig geschroefd in haar plooien
Laat ik me gniffelend verloren gaan
De schoolmeester zat er naast met zijn gehakkel
over meeldraden en feromonen
Nu het wapen stuwt onder mijn kleren
Een gezapige verzadiging
Wurgt ons die avond
Op een eiland…
Dag dichter
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
905 dichter
tot aan het zielenwater
je hebt me machteloos lief gehad
ik onthoud alles, zei je
ik geloof je
ook datgene wat je vergeten was
de tak die van de boom viel vlak voor je graf
nadat je laatste gedicht uitgesproken was
bekrachtigde het
de wind liet één kaarsje branden van de acht
het schelpenzand zal je hart zaaien
het eeuwige eiland…
liefdespaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Liefde loopt
over een brug van duizelingen,
is een uurloos eiland
dat omringd wordt door de tijd,
wordt belegerd door de nacht
en waarin de avond zinkt
als een verloren schip.
Maar liefhebben is ook
ogen hebben
nuchtere ogen
om te zien naar de helft
die verloren is gegaan.
Alleen nog dit......…
intricated spheres
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 Saffraankleurig is zijn kleed,
een eiland,
in een zee van verstening.
Minuscule mossen rond een dwergeik
in zwart- en goudgelakte schaal:
kalligrafisch concentraat van leven,
gespeend van elke overvloed
behalve tijd.
In het schemerdonker,
op het lage ligbed in haar kamertje
ligt de oude vrouw op haar zij,
het gezicht naar de muur.…
Pleinvrees
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 tussen fleurige parasols
die als tropische eilanden
op het vroege marktplein drijven
en terwijl zwierige banieren
oranje prinsen bezingen
sterft er een kind
een rijzige gestalte wandelt
- ogenschijnlijk zonder om te zien -
met de handen in de zakken
de beschaduwde steeg binnen
weg van het plein
Het is God!…