1728 resultaten.
zo goed
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
3.676 En kijk, ik struikel, spanker vallend
en roep dat zo het leven moet
Voorbij de eb, voorbij het donker,
me lavend aan jouw overvloed
Ik drink je en ik voel me dronken,
ik zuip jouw lach, je zuur, het zoet
en overstem je lachen brallend.
Ik roep, want weet: zo is het goed!…
dan bel jij
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.989 En kijk, ik struikel, spanker vallend
en roep dat zo het leven moet
Voorbij de eb, voorbij het donker,
me lavend aan jouw overvloed
Ik drink je en ik voel me dronken,
ik zuip jouw lach, je zuur, het zoet
en overstem je lachen brallend.
Ik roep, want weet: zo is het goed!…
Begrafenis
gedicht
2.5 met 80 stemmen
49.204 Mijn moeder hoor ik
roepen in de kist: god heeft zich goed vergist.
------------------------------
uit: 'Amazonen', 1996.…
stille stilte
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.367 in het donker
van de nacht
een fijn gesprek
totaal onverwacht
niets kan ons deren
we praten lang
maar dan plotseling
... ik word zo bang
ik fluister, ik roep
krijg geen gehoor
na een tijdje dringt
het pas goed door
je bent vertrokken
je bent echt gegaan
mij achterlatend
met een traan
helemaal alleen
in een stille stilte
omgeven…
dating-site
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
866 zonnebrand;
aan de zwarte kant van spijt
schemert nog wat verdriet
maar...in de verte lonkt de "lat-"
op een wellicht niet al te grote afstand
mijn profiel staat stevig overeind
op de site van welzijn en geluk
alleen..hoe vind ik jou, man die bij mij past
die samen met mij de tegenwind trotseert
en de seizoenen met me wil delen
en me zal roepen…
Schemerzone
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
651 eenzame lantarenpaal
verlicht schaars
het toneel van
onvervulde wensen
alles buiten het nu
schemerig verbergend
in donkere onzekerheid
groen sluipen ogen
rondom hun prooi
slaken krolse kreten
klaar om hun slachtoffer
te ontdoen van
laatste hoop
er is immers om gevraagd
want geen weerstand geboden
aan de roep van het duister
wat…
Rotterdam Zuid
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
961 Jongens met donker haar
in een grijze Opel Safira
roepen uitgelaten naar vrienden
met donkere ogen en bruine hoofden.…
Woudreus
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 jaarringen vertelden de sage
verbonden zijn levensverhaal
gegeven in acht blinde lagen
zij droegen die zwijgende taal
waar dromen je ogen bedekken
doolt eenzaam de roep van zijn geest
vertrekken stil scheurende takken
daar zijn koude uren geweest
toch laat hij zich huiverend zakken
achter het lied van de maan
schuifelen op bebloemde paden…
zal niet naamloos gaan herrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
876 zoeken woorden troost
als jij mij nagelt en
het kruis gesloten houdt
roepen zinnen
om vervulling van verlangen
door voor jou te hangen
bind mij met beloften
die de tijd heeft afgeperst
de voetensteun was scherts
doorsteek me met een toekomst
die me schijndood houdt
sterven is me al vertrouwd
ik zal niet naamloos gaan herrijzen…
van Windows naar de ruiten
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
2.374 zet ik mij om te schrijven
roepen de ruiten: wis mij!…
vroeger nu
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.701 toen was niet alles beter
je was eraan gewend
er was een tijd voor de melkboer
een tijd voor de bakker
ze kwamen aan de deur
moeders wil was wet
en soms die van vader
regeerde als een huisdespoot
het verlangen naar later
wordt nooit meer zo intens beleefd
de zondagen nooit meer zo lang
de kussen van Annemie roepen
nog gras en stenen tot…
verborgen vrijheid
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
903 onzichtbaar, zonder woorden
vertoeft de vrijheid vaak in mijn hart
onkundig het meestal te uiten
soms zo ver en angstig verborgen
als achter vuile of beslagen ruiten
als ik jou dan wil roepen
mij wat ruimte te geven
wil het speeksel in mijn mond
de schreeuw bijvoorbaat snoepen
gelijk een niet afgegane lont
een schot in de loop bevriest…
de Grote liefde (3 en slot)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
566 de man loopt met haar op
neemt in het veen 't gebaande pad
en houdt het voor haar open
pas later ziet hij dan
de spiegeling in 't stille water
van de afgeknotte kale bomen
waar zelfs de kraaien zelden komen
zij hoort hun roep
er was veel liefde onderweg
zegt zij, vooral van hem die
zich verliezen kon
en niet eens groots
of zeer meeslepend…
De stenen die ontwaken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
694 plots zie ik
de stenen die ontwaken
en wijzen naar mijn weg
de vogels die me roepen
tezamen op een zelfde weg
..
lichter loop ik
langs zeven sloten
gelukkig zie ik ze nu op tijd
ik waag een sprong en loop snel door
naar het land van vergetelheid…
Milieuvervuiling
gedicht
3.1 met 7 stemmen
4.722 Ooit fantaseerde ik een zwoel moeraswoud
vol orchideeën, roepen, slingers baardmos
en spiegelend onder smaragden waaierkruinen
Chileense flamingo's.
------------------------------------
uit: verzamelde gedichten, 2002.…
ALEXANDRE POLLIEN (2)
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
527 Dood, dit wil ik van u weten
Dood, wat doet u in het leven
Ons is korte tijd gegeven
Waarom bijt u zich verbeten
Vast in jong of in versleten
Dat wat er werd opgeschreven
Maakt dat ik nog ben gedreven
Om te slapen en te eten
Als de wijzers van de klok
Me ijlings tot de orde roepen
Ik me op het heden richt
Leef ik, leef ik, slok en slok…
ik ga maar
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
817 ik ga maar
moet jij gedacht hebben
en jij vond achter iedere kraam
ogen die zochten naar jou
de regen huilde met je mee
en de stille dood verliep in kou
verdwaald
vocht je jouw weg naar buiten
maar telkens die dove roep
terwijl de diepte verdween
en de aarde enkel
afmeren kende
het bracht je verder heen…
Pelsdier
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
655 Donkere schimmen razen voorbij
ijzeren kooien mijn genoten
Harde stemmen roepen vrij
koele handen kun je niet ontlopen
Zon, groen, bossen
zijn mijn dromen
vrijheid om te lopen
Geloof, warmte en goedheid
zullen overwinnen
Misschien in een volgend leven
kunnen we beminnen...…
Uw Licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
415 wordt ook de schaduw groter
ademloos kijk ik
hoor ik
voel ik mee
met de pijn
van al die levens uit het lood
dan sla ik dicht
om het verdriet
de bange vragen zonder antwoord
om verloren dromen
om het verlangen
naar vrede in onze dagen
om dat verdriet
afgetekend tegen het licht
dat nooit meer dooft
roep…
landgenoten Help
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
492 land Colombia
het is
om hard
te huilen
voor geen
miljoen euro
wil ik
met u
allen bewoners
ruilen
een enorme
chaos weer
stieren
akelige droomreisjes
van gillende
supporters arme
dieren
doodsangsten druppels
bloed van
hen stroomt
weer door
de arena's
droevig ole
lieve dierenvrienden
in Nederland
roep keihard
WEG HIERMEE…
Zomertijd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
620 Nog liggend in mijn bed hoor ik vogels fluiten
Het lijkt alsof ze roepen kom naar buiten
Daar waar de bloesem zich al uit de knoppen vecht
De vroege ochtendzon de mist verslaat
De bomen nog kaal zijn, hun bladeren nog verborgen
De lente zich voorzichtig toont door bloemenpracht
De hitte van de zomer in het verschiet
Vannacht heeft de klok…
boomkunde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 in het stramme van bomen
schuilt een onverschrokken
dichtheid van het bos, met
adem die we alleen kennen
van geoliede wolken, vanaf
hun strooisellaag roepen zij
mij rechtstandig aan, rijzen
tot ver boven ooghoogte
neem mij bij de hand dan
vergroeien wij tot hout
tot diepgaand blauw en
vergeten we samen de weg
balorig als in onze…
Ik wil erover zwijgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 Wat moet ik roepen?
Ik ken jullie repelsteeltjesnamen
Ze doen me pijn
met onmacht en paniek
voor wat er gebeuren kan
Ik wil erover zwijgen
bij wijze, lieve mensen
die mijn lijden toch wel zien…
Muzikale dagen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
436 En vriendelijk klinken tonen
van menig vroege zangers
vanuit het lover van de bomen
of roep van buitelende vogels
in ‘t veld of ginds in ’t water
en ’s avonds sluit de nachtegaal.…
AL WAT WAS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Dat met een knip van vingers
alles zomaar voorbij is gegaan
niets meer over is te doen en
met de wind is meegereisd
al wat eens was
in alle richtingen uitwaaiend
je kwijnende roep naar
wie er niet meer zijn
alleen hun namen nog
sjokkend over de wegen
die je eens met ze liep
waar je voetstappen zo meervoudig klinken
alsof stemloze onzichtbaren…
Bon ton en crême bûlee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 de tijd steekt
zijn drie pieken uit
boven een
zwarte wijzerplaat
dat doet hij
al jaren en
niemand vindt
dat interessant
omdat iedereen
het als gewoon
ervaart behalve
op de laatste dag
dan roepen allen
ach en wee schiet
nou even op kan ik
eindelijk naar de wc
want op het moment
suprême verzamelt zich
de bon ton en crèmes…
Eenzaam
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
573 niets anders om van te houden
dan de donkere regenwolken
de natte grijze luchtkastelen
die over zijn heimwee hangen
hij proeft voorzichtige genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
hij voelt berekende afstandelijkheid
bij verre familie die ooit dichtbij was
en schrijvers, ze roepen hem toe
blijf jezelf in wat je bent
hoe je ook…
DICHTHEID EN RUIMTE
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
228 Onder knoestige bomen
over het kronkeldijkje
aan de bosrand lopen
de nabije wijdte zien
eindeloos moerassig grasland
vol blinkende poelen
drenkt verspreide peppels
en een rij grote wilgen
met hoog opgestoken vingers
die gezamenlijk vragen
hier wil de tijd terug gaan
Goudeneeuwse schilders roepen
om hun herboren kwasten
driftig…
Een moment voor de vroege zanglijster
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
270 Een moment van stilte
overvleugelt, ook al daalt ze
telkens neer bij nieuwe dageraad
haar waarde blijft behouden
wel luister en geniet mee van de lijster
van zijn luchtig vorrjaarsgezang
zijn roep omgeven als in fijn gewaad
waarmee de dagen ontluiken
tevoorschijn komen, de narcissen stralen
een moment van stilte
terwijl de zanglijster…
IERLANDS MIST
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
258 Al deze nevels
roepen gedachten op aan
vage heksenkunst.
Schuilt hier een spiegel
met toverkrachten, die vraagt
in hem te kijken?
Zijn glas toont in plaats
van je aangezicht, wat er
binnen het hoofd speelt.
De uitdaging luidt:
"Onderzoek je innerlijk,
ken eigen wezen."…