1174 resultaten.
Afwezig
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
113 zij hangt boven de straat
valt zonder onderscheid op
het trottoir
op de ramen
op het boodschappenkarretje
dat verlaten staat naast de ingang
het karretje wacht niet werkelijk
het draagt de vorm van wachten,
de wielen zwijgend
een mens achter de telefoon
gebogen over een klein licht
dat hem voortdurend naar elders trekt
zijn lichaam…
Avondstilte
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.557 Het eindloos hangt daar hoog en ligt hier neer te dromen,
Te dromen in de vlakte en in het zwijgend woud,
Het woud dat zwijgend rijst met halfverlichte bomen,
Die bomen vormeloos die schijnen eeuwenoud:
Want eeuwenoud is ’t al en meteloos te samen
Als samen stilte ligt en nacht op de natuur,
Natuur, onroerbaar stil waar blad noch bomen aâmen,…
Bij jou zijn
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
2.140 Vandaag lag ik zwijgend
In een roes van de warmte van die dag
Te staren naar de enkele ster aan de hemel
Ik had er alles voor over daar te zijn
Die ene ster had mij bevangen
En ik zat als gehypnotiseerd te wachten
De tijd brengt me er wel,
Maar het was nog niet mijn moment
Ik weet wel waarom ik daar wou zijn
Ik wou naar jou, ik mis je zo…
Geeft acht!
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.254 Het menslievend denken gereduceerd
gericht op mijnen, mortieren, granaten
slechts nog moorddadig beluste fanaten
door ‘t doden van de vijand geobsedeerd
zo denkt de sergeant - majoor bezeten
bij het uitoefenen van zijn machtsbevel
blind voor de blikken in de holle ogen
die zwijgend smeken om mededogen
en verlossing uit de dwaze oorlogshel…
Bloedende rozen
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
2.688 blijvend steken
waardoor de pijn hardnekkig kleeft
voortdurend mijn gevoel in zweeft
zonder zich los te kunnen weken
Ik heb in mijn hand een rode roos
met blaadjes van fluwelen dromen
waarlangs trillende tranen blinken
die langzaam in het hart bezinken
om daar opnieuw volop te stromen
Ik heb in mijn hand een rode roos
waarmee ik zwijgende…
Verdwaald
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
2.059 Onze liefde is verdwaald
en is eenzaam in haar lot
Klop ik aan bij vele deuren
is mijn liefde zelden thuis
Zit mijn hoofd met vele vragen
is mijn hart vervuld met pijn
Kan mijn liefde niet bereiken
zelfs niet zwijgend in de nacht
Is hij alleen in zijn verleden
houdt zijn kennis jaren vast
Heeft zijn dromen ooit verloren
gebroken goden…
Er is een kindeke…
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.807 En in het donkerst van de nacht
schijnt een ster het held’re licht
op haar die de blik ter hemel richt
en Hem zwijgend bidt om kracht
zij houdt een baby op de schoot
die stil tussen haar borsten rust
teder heeft ze z’n wangen gekust
toen hij vermoeid zijn ogen sloot
terwijl de tranen bitter stromen
legt zij hem in zijn wiegje neer
want…
Herfsteik
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.060 Op een te vroeg vergeeld tapijt
statig en majestueus, machtig en muistil
door lengende nachten en de morgen kil
grotendeels het blad al kwijt
Een mistige blik over het gesluierde park
een vijver werpt het spiegelbeeld
de twijgjes hebben hun elan verspeeld
vallen dor in de tanden van een hark
Zijn makkers in de bomenkring
zien zwijgend de…
Voorstel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.001 Zwijgend betaalde zij het hard gelag
Een mens te zijn, die telkens wordt bedrogen,
Godin met gekortwiekte vleugelslag.
Eenzaam keerde zij terug naar het land
Vanwaar zij kwam en ik zei, half verlegen,
"Het leven vouwt zich open als een krant.
Maar is dit niet voldoende, vlucht dan tegen
Het ochtendgloren naar het witte strand.…
Jij kwam als Icarus
gedicht
3.1 met 67 stemmen
18.064 Jij kon niet ademen binnen het begrensde
eindigde steeds in vrije val,
ik ging weer klimmen, zwijgend
gooide klonters aarde van mij af.…
De zomer sterft
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.473 Ik zie de zomer sterven
door het vallen van het blad
de takken kaal en zwijgend
de aarde koud en nat.
Het ruisen van de bomen
klinkt als huilen in de nacht
stille eenzaamheid is voelbaar
en heeft me even in zijn macht.…
De rekening
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
18 Hij eet zwijgend en let op de korst die aan de rand kleeft.
Na tafel wrijft hij de inkt van zijn vingers en hangt de jas aan de haak.
Morgen komt dezelfde post terug, iets dikker.
Hij doet het licht uit en rekent in het donker nog eens na.…
gebinte
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
743 ik heb mijn laatste blad gegeven
mijn armen reiken kaal en schriel
zelfs in mijn wortels kroelt geen leven
ik ben niet méér dan doods, steriel
mijn iele twijgen zwiepen zwijgend
gejaagd, door wervelwind gejut
ik voel me machteloos, onteigend
mijn rijke kruin werd weggerukt
Pan heeft mijn stervensuur geslagen
geen mistletoe komt mij nog…
Een schuilplaats
gedicht
2.6 met 25 stemmen
10.442 Zwijgend hield ik mij op in een portiek.
Heel waardevol dat alles overgaat.
Trams dreunden langs. Ergens schreeuwde een man.
Uit een luidspreker schalde dansmuziek.
Waarvan ontdaan en zorgen om welk lot?
Conclusie noch ontraadseling. En hopen
doen we toch zeer vergeefs. Laat ons dan huilen.
Daar stonden mijn gedachten stil bij God.…
dromenvanger
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
807 gedegen man
naar de bevelen links en rechts
ten uitvoer te brengen wat
uitvoering werd opgelegd
niet voor niets is hij
de gids voor wie geleid
het doel wil bereiken
in de sterren reeds gesteld
en ook naar waarde ingeschat
na het landen van de zon
onder het eenzaam geluid
van koor na koor verstomd
de dromenvanger die niet weet
van zwijgend…
vanzelfsprekend
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
655 voortbewegen leek zo gewoon
een eeuwigheid geleden
dat we dansten
we praatten toen
vanzelfsprekend
in woordeloze stiltes
naar toekomst en verleden
over alles en niets
alleen wij en de stiltes
het leek zo gewoon
een eeuwigheid geleden
dat we zwegen
eeuwigheden bestaan niet
vanzelfsprekendheid
is een utopie zoals
in stilte dansen of
zwijgend…
Wuthering Heights
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
806 Ze kloppen weer niet maar
komen steeds nog ongevraagd
naar binnen,
zwijgend in hun eigen taal
en spreken dan
in een wachten en zwijgen
hun vreemd
maar liefelijk verhaal.…
Uitvaart
gedicht
2.4 met 71 stemmen
39.217 In de eerste volgauto's zwijgend de mannen:
iets van aartsvaders hadden ze - hoewel de meesten
toch maar gewoon kantoorbediende waren.
Daarna onder troosteloze hoeden de vrouwen,
in het volle ornaat van de trieste frigiditeit
die recht op een stoel in de hemel geeft.…
Oorlogstoerisme
gedicht
2.9 met 24 stemmen
11.818 Het schouwspel dat wij zwijgend gadeslaan
Is treurig om te zien, maar niettemin
Laat blijkbaar de Kroatische boerin
Bij ons in de coupé hierom geen traan.
Doodleuk neemt zij een hap van haar banaan
En biedt er ook een aan aan mijn vriendin,
Al weigert die natuurlijk ook spontaan.…
Reis naar de stilte
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 ruiken we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
of kleerscheuren van liefde
graven we rivieren om te bevaren
onze jeugdigheid en eerlijk streven
begraven we liefde om te bewaren
als een schat voor later leven
en je kust mij plotseling
vol op de mond, als ik niet aarzel
vallen ook de laatste woorden
op de zachte zwijgende…
dartelen en dwalen
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
801 te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend…
In limbo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
508 Als achter ons de poorten sluiten
strijken we neer een ieder zwijgend
het stroeve licht ons lot beklijvend
in dit godverloren oord
we trekken soep van oude botten
staren elkaar in starre ogen
het is alsof wolken vonken stelen
uit onze kruinen, wijd geopend
weigert de nacht de zucht naar sterren
en sterven gebeden op dansend vuur
van vers…
Idylle
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
694 Ergens op de Veluwe
Door het rulle zand
Loopt een vader met een kind
Samen hand in hand
De avondzon glinstert stralend
Door het groene bladerdek
Nog even en de zon
Wordt door de maan opzij gezet
Beiden genieten zwijgend
Op dit late uur
Van het mooie en het tere
De schoonheid der natuur
Dan staan ze roerloos stil
Want op een open plek…
Lapsus
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 vanochtend ben ik ontvangen in een
milde, sombergekleurde dag
het nachtelijk denken is geklaard, terwijl
gewrichten en pezen nog bevroren zijn
in onvolmaaktheid schemert het besef
dat mij in een sprakeloze tuin vervlecht
ik ken geen schrift dat eenduidig is
van taal en begrip en zonder verwarring
louter van zwijgende symbolen, afgesproken…
Hoofdstuk van geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
919 Het huis raakt leeg
Kale muren fluisteren zacht
Nog over liefde en geheimen
Op enkele plaatsen verdriet verborgen
onder gedroogde tranen op de vloer
Liefde en warmte waaien weg door de ramen
Spiegels waarin wij glimlachten krijgen
een nieuw gezicht
De dozen staan hier zwijgend
Materialen van onze levens verpakt
De deur mag dicht
Ga je mee…
Tram 8
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
638 de plastieken stoelen van de
halte neigen naar de slappe
gestalten die ze vandaag
onbedachtzaam bezaten
de hitte zakt en wat overblijft
een zweem van zweet en lege
ronde kartonnen weke doosjes
van lopend ijs gesmolten room
en wespen en lome wachters
zwijgend als op scheep naar
lang vergeten oorden of naar
van waarheen ze kwamen…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel
van de toekomst te wagen
adem de mythe van profetieën
van de nog te stellen vragen
nu nog als zwijgende…
kleine gevleugelde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
539 komen niemand
vroeg naar
de kleine
gevleugelde
opgeborgen nu
in een
vergeelde map
een nagenoeg
leeg dossier
achtergelaten
in het archief
in schaars vermoeid
papier rust een
klein leven
niemand gaf je
heengaan aan
blinde doodsengelen
hebben altijd haast
je wordt gemist
op grijze
stille dagen
jij blijft in
een zwijgend…
De nacht een nikab
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
492 Overdag schuilend,
verborgen, ontheemd
zijn de rijen vervreemd
van de wens die men had
om zich hier te vermeien
Marsman gaf Holland
de stem mee van water,
hoe vreemd en ontheemd
klinkt een halve eeuw later
de stem van de wind
over steppen, woestijnen
en over de bergen
steunend en zwijgend
onneembaar de rots
van 'n onwrikbaar…
goedemorgen, eenzaamheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
582 vandaag met jou
in de stilte van de ochtend
scheurt knisperend muesli
als spreken mij tanden aan
de doodse stilte even uiteen
in de stilte van de middag
verhaalt geslurpt vermicelli
het doodgezwegen verhaal
dat ik al duizendmaal hoorde
in de stilte van de avond
kletteren druppelend tranen
als stormen zij hagelstenen
op mijn zwijgend…