8157 resultaten.
De pottenbakker
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
873 het moet rustig drogen
en knipoogt dan naar mij
Het lijkt op niets dat lege vat
mij kan het niet bekoren
teleurgesteld bekijk ik hem
Dan komt het uur dat hij met vuur
dat aarden vat gaat bakken
aandachtig volg ik hem
Als hij de oven open maakt
schiet er een vlam naar buiten
en zegt zijn zachte stem
Ik maak van jou een heel nieuw mens…
Vallende engelen
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
915 De Verenigde Staten van Amerika of Japan
het nieuwe Sodom en Gomorrah
De lust te sterk voor Gods orders
waar engelen zich wederom vergrijpen aan de mens
Vaders eis negerend taboes doorbrekend
niet luisterend Gods bevel geven zij technieken
Veel te vroeg voor deze tijd
naar aard of hel verbannen
Geven zij ons nu P.C.'…
Hij zag haar
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
2.884 Want zoiets moois liet geen mens zich ontgaan.
Zij draaide zich om en hij kreeg het benauwd.
Hij wist niet zo goed aan haar blik te ontkomen.
Een ruw wakker worden uit hemelse dromen.
Wat van achter zo jong leek, was van voren zo oud.
Ze lachte heel lief, dwars door rouge en poeder.
Hij schaamde zich diep en boog schuldbewust.…
Avond
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
544 Hoe moeilijk is het te bevatten
dat een mens aan dingen went,
een avond als deze niet herkent
als een diadeem uit vele schatten.
Toch nog vroeg naar bed gegaan
lag ik naar 't plafond te staren,
tellend de dagen en de jaren
dat iets moois me was ontgaan.…
Ontevreden/ tevreden
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
1.164 Ben ik nu een tevreden mens,
of is ontevreden op zijn plaats?
Ik kan naar bed en slapen als ik dat wil.
Ik kan mezelf zijn hoef niets te doen, wat ik niet wil.
Kan me permitteren een auto te rijden, als ik dat wil.
Heb elke dag te eten, warm of niet nét wat ik wil.
Mag ik besluiten dit relaas dat ik tevreden mag
zijn met wat ik heb?…
Hartendief
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
6.351 jij onlangs deed
weet Sint niet goed raad
hij twijfelt vrij heftig
tussen goed en goed kwaad
want van iemand stelen
dat is nimmer goed
maar wat als de prooi
er enthousiast over doet
glimlacht en glundert
zonder een spoortje smart
blij met de diefstal
van het warm kloppend hart
Sint’s gezicht verheldert
hij weet het nu wel
geen mens…
Vrede...nog zo ver weg...
hartenkreet
4.1 met 32 stemmen
4.536 haar glans verloren
Langzaam dooft het licht over de groene bossen
Niemand weet hoe lang deze strijd nog zal duren
Intussen wordt de vrede opgejaagd en verdreven
Overal zullen de wapens twee dagen zwijgen
dan zal er aan alle zwaarden weer bloed kleven
De kerstdagen zijn in aantocht
In een schamele stal bloeit het licht
Toch zal menig mens…
Morgen in de bergen
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.912 hoor stil, wat klonk er:
Is het een mens, die uit dat hart komt drinken?…
Ons eigen lot
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
754 Onbegrijpelijke mens, je wilt
het Paradijs niet, je wilt niet
wat je wenst, je wilt je eigen
lot, je leven, je angst, je gevaar,
en je dood.’’…
Een wonder
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
857 jonge adelaar die zweeft
het zonlicht dat goud om de wolken weeft
het uitspansel zo heel bijzonder
is er door God, dus een wonder
De bossen, de hei of een meer
en ook de zee trekt ons steeds weer
de mooie Aarde zo bijzonder
is er door God, dus een wonder
Het kleine kind dat zelf kan staan
mensen in je leven die komen en gaan
die éne mens…
De wondere wereld van de toekomst
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.383 Aldaar dook ik
en huilde
de zee
voor de wereld
ik zwom door
naar 2066
en zag mannen in toga’s
in gesprek
over de onhandigheid
van de invulling
der visuele geschiedenis
des mens
men besloot
naast visuele herperfectionering
van de 20e eeuw
het concept
scheidsrechter
als eerste aan te pakken
zodoende zag ik een beeld uit
‘82…
Percentage
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.442 De wereld is cijfermatig
De mens op vele fronten nalatig
We eren geleerden veel te statig
We geloven in evolutie berekend met kans
Niemand ontspringt de dans
Kijk eens naar het geheel
Grote aantallen produceren veel
Ik geloof niet dat ik theorieën steel
We zijn niet intelligenter dan voorheen
Er zijn meer mogelijkheden dan wijsheden geslagen…
Eenzaam monument
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
2.694 M'n ouderende vriend verkiest crematie
familie haalt hem over tot begraven
graf als monument voor 'n geliefde
plek om herinneringen op te halen
De stervende mens wil het graag geloven
hij wordt begraven, sneeuw bedekt z'n graf
de tijd schrijdt voort, niemand komt langs
ik sta alleen aan je graf op je sterfdag
Het graf gekozen om te laten…
Oude gevouwen handen
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
2.297 Terwijl jouw handen het leven afsluiten
Tel ik de rimpels die de jaren hebben ingesleten
Die rimpels zijn je herinnering
Jouw getuigen, dagboek en geweten
Ze vertellen van een broze, sterke vrouw
Met een kinderloze zoektocht
Naar religie, gerechtigheid en geluk
Van een mens dat voldoening
In het simpele zocht
Kleine eigenaardigheden
WCblokjes…
Na honderd jaar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
3.708 De praktijk is zo anders,
de patiënt een ander mens,
en dan nog al die pillen:
de verand’ring is immens.
Daar is de meester
terug na honderd jaar.
Hij gaat weer aan het werk,
alles staat nog klaar.
De klas kijkt hetzelfde,
het bord is nog steeds zwart.
Hup, hij pakt het krijtje,
de les gaat nu van start.…
Sneeuwklokje
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.118 zaden voor ‘n kerende aanwezigheid
zij staat symbool voor een nieuw begin
een onbeschreven zijde van ’t bestaan
dat door geen mens vooruit is in te vullen
haar enkel in verwachtende vreugd kan hullen
om met geheven hoofd 't onbekende in te gaan…
Leven
poëzie
3.6 met 19 stemmen
5.379 Dit leven is gans niet*, omdat de zware zonden,
Van blijschap en geluk het maken naakt en bloot,
Dit leven is gans niet, omdat van zijn moeders schoot
De mens tot in het graf met smarten is gebonden.…
Deze wereld
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.249 Vroeger toen iedereen elkaar kende
was elk mens nog joviaal.
Vrienden, buren, dorpsgenoten
we kenden elkaar nog allemaal.
Als robots leven we nu voort,
opgesloten in ons eigen gedachten.
waar iedereen een strijd levert
en op een nieuwe wereld zit te wachten.…
Tussen hoop en vrees
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
2.797 Mogelijk dat ik verander
Het kan zijn dat dat gebeurt
Dat mijn wereld groter groeit
En mijn beeldvorming verkleurt
Jij en ik
Wij blijven samen
Maar misschien verander jij
Jij ontstijgt en ik ontglij
Jij als mens veel sneller groeit
Meer voeding krijgt zo zonder mij
Waarschijnlijk dat je dan ook gaat
Mij verdrinkend in verdriet
Niets…
L' image de la Croix
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
788 vaak ook het onbegrijpelijk lijden
de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop
de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer
het valt mij zwaar
gelijk elk mens…
De orgeldraaier
poëzie
3.9 met 7 stemmen
3.671 Soms waant men te vermoeden
’t leed van de arme man:
kon de éne mens ooit bevroeden,
wat de andre voelen kan?
En ‘k draag, door straat en stegen,
mijn klagend orgel heen,
en voel me, in ’t drukst bewegen,
zo moedermens alleen.…
Vermoeidheid.
hartenkreet
4.7 met 26 stemmen
2.303 tot geen poging meer tot inkeer
want dit pad keert nimmer weer
steeds weer verder naar beneden
tot het onbegrensde dal
waar tot de dag van heden
nooit een mens je zoeken zal
Ook dit leven heeft geen grepen
dus steeds kansloos stort het neer
nimmer wordt er iets begrepen
en de mist keert telkens weer
In nevel gaat het verder
dwars doorsnijdend…
Levensgeluk levenskunst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
808 bij het voortplanten
waarschuwt met pijn als ‘t mis gaat
geluk, natuurlijke maat voor succes
is 'n gevoel, gevoel met denken te
sturen, kunnen ons gelukkig denken
een levenskunst, de gouden graal
niet te verdienen maar te verwerven
gelukkig door inperken van treurnis
in ‘n wereld met vrienden en dingen
waarvan we houden, waarin de mens…
beroepsdeformanten
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
838 Vallen de kastanjes
uit zwiepende bomen
zie je blaren vergelen
moet het licht vroeg aan
bij onrust en windrukken
hoog boven in het spant
emoties die los komen
om de mens te bedrukken
herfst is thans in het land
Speciaal dichters tellen
naar verhouding dan velen
voltijds zwaar aangedaan
onder de hyper emotionelen
Gaat ergens een tak…
Wereldvreemd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
749 We verdringen de pijn
we draaien ons om
de mens achter glas
doet weer eens dom
we leven in rijkdom
door slijk der aarde
aanschouwend het alter ego
dat flets naar de tv staarde
ze kleuren in zwart-wit
resoneren de lieve klanken
gelukkig met primitieve
speeltjes en houten planken
de wereld achter de glazen sluier
verhult de waarheid…
Vooruit
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.272 De laatste maanden van het jaar
Tijd om dingen op te ruimen
Tijd om zaken af te handelen
Tijd om boeken dicht te doen
Deuren dicht, andere open
Tijd om verder te lopen
Even terugkijken, niet te lang
Vooruit
Is het enige goede geluid
Voetstappen op het gele pad
Naar de stad met de edelstenen
En de tovenaar
Die ook gewoon maar
Een mens…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Kale, leeggeslagen takken
Mistroostig onder een grauwe lucht
Schrale, braakliggende akkers
Verzamelplaats van wilde ganzen
Samenscholend voor een vlucht
Koude, klamme korte dagen
Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar…
albino blijft door zuippartij
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
1.636 op de Zwartendijk verlost als roomwit bolleke
een melkfles gewiegd onder een parasolleke
mens zeg niks ik had nog geen zon gezien
met toen reeds sproeten zeven honderd tien
op de foto nog zwart wit in de Haagse Courant
geen krijtwit of lelieblank nee echt albino
de plaag was bakker sandwich jos voor casino
ik ging aan de schoffel meteen al…
Sprekend blauw
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
887 buurman buigt voorover uit het raamkozijn
hij roept me toe zeg op mijn scherpe blik afgaand
verdient je waskunst niet het predikaat hoogstaand
mij lijkt dat todje enkel nog als vaatdoek fijn
de dichterlijke woorden kleven in mijn hoofd
afwezig kijk ik op van mijmeren beroofd
en combineer het goed snel met de dronkelap
die bleekjes lalt mens…
Willem Kloos
poëzie
2.9 met 10 stemmen
4.224 Niemand was zozeer mens,
zo schaamteloos en zonder voorbehoud
heerser en prooi;
geen onzer heeft in heerlijkheid en pijn
zichzelf zo reddeloos vergooid
aan pracht en laagheid,
niemand heeft ooit
een kostbaar leven
zo blindelings vergoten
in een vale dood.…